Yazara Gore Listeleme

ne vakit maçka’dan geçsem limanda hep gemiler olurdu ağaçlar kuşlar gibi gülerdi bir rüzgâr aklımı alırdı sessizce bir cıgara yakardın parmaklarımın ucunu yakardın kirpiklerini eğerdin bakardın üşürdüm içim ürperirdi felâketim olurdu ağlardım üçüncü şahsın şiiri ’nden

Osmanlı’nın son günleri...Doktor Feridun Hakkı yüzlerce yıllık imparatorluğun çöküşünü Şam’dan izliyor. Feridun Hakkı’nın kabusları, artık yüzlerini bile hatırlamadığı yaralı askerlerin, kendi kestiği kol ve bacaklarıyla dolu. Doktor’un düşleriyse, bu karanlık günlerde hayatında yaşadığı ilk tutkunun esiri: yeşil gözlü, barut esmeri bir dilberin, Haco Hanım’ın tutkusu. Doktor Feridun Hakkı ile Haco Hanım’ın yolları, İmparatorluğun çöküş günlerinde kesişiyor. Osmanlı’nın iki ucunda iki önemli şehir: İzmir ve Şam. Biri elden çıkmış, öteki işgal altında. Şam’ın elden gitmesiyle İzmir’e gelen Doktor, vatanseverlerle temas halinde. Ve aklı Haco Hanım’da. (Okura küçük bir ipucu: Haco Hanım, Fena Halde Leman’daki Leman’ın kayınvalidesi ve onu yoldan çıkaran kadın.) Attilâ İlhan’ın en çok tartışma yaratan eserlerinden Haco Hanım Vay, Şam’da başlayıp işgal İzmir’inde devam eden muhteşem bir dönem romanı. Osmanlı’nın çöküş günlerinin ve imkânsız bir aşkın romanı.

Atilla İlhan sesinden müzik eşliğinde şiirleri... Kısa süre önce kaybettiğimiz Attilla İlhan, sağlığında yapılan kayıtlardan derlenen "An Gelir"le bir kere daha sevenleri ile buluşuyor. "Ben sana mecburum" ve "Ne kadınlar sevdim" den sonra buruk bir hüzün var şimdi; "An gelir" diyordu ve on geldi. görünmez bir mezarlıktır zaman şairler dolaşır saf saf tenhalarında şiir söyleyerek kim duysa korkudan ölür -tahrip gücü yüksek- saatli bir bombadır patlar an gelir Atilla İlhan ölür Bu albüm ondan kalan hatıra rüzgarından bir esinti değil, bizzat onun kendisidir. bir yandan "büyük yolların haydudu" oluyor, diğer yandan Belma Sebil'e "seni ben kallavi sokağında sevdim" diyor Atilla İlhan. "Yorgun Serüvenci", "Yağmur Kaçağı", Uzan Hava", Rina rina nay", "yirmibeşinci kısım" da kendinden ve Anadolu'nun derin güçlerinden söz ederken, yaşadığı sokakların sesini duyan bir Attilla İlhan vardır "eyi muz eyi" dediğinde.

Yıl 1920. "Reis Paşa" artık Anadolu’ya geçmiş, milletvekilleri Ankara’ya toplanmakta... Yurdun dört bir yanında direnişin ateşi harlanmış. Ama kışkırtmaların, ayaklanmaların da ardı arkası kesilmiyor. Ortalık toz duman. "Reis Paşa" bir yandan savaşı yönetirken, bir yandan da tasarladığı geleceğin tohumlarını atıyor... Allahın Süngüleri bu büyük direnişin öyküsünü anlatıyor ve onun kahramanlarının etten kemikten, insan resimlerini çiziyor. Mustafa Kemal, İsmet İnönü, Hâlide Edip, Yunus Nâdi... Makbûle Hanım, Zübeyde Hanım, büyük aşk Fikriye... Tarih kitaplarında birer isim olan bu şahsiyetler romanda adeta canlanıyor, hayat buluyor. Hepsi bazen soğuk Ankara tepelerinde, bazen İstanbul'un bir zengin konağında, bazen tıklım tıklım direnişçi dolu trenlerde, bazen meclise giden tozlu yollarda nefes alıyorlar... Romanın görsel dili sizi Kurtuluş Savaşı’nın en hummalı günlerinin ürpertici atmosferine katacak; kâh demirkırı bir kısrağın soğukta dumanlaşan nefesini yüzünüzde hissedecek, kâh "Reis Paşa'yla birlikte Ankara’nın damar "damar, çilek pembesi, soğuk ve dumanlı bir lacivert" gecesine bakacaksınız. Allah'ın Süngüleri, Aynanın İçindekiler dizisinin altıncı romanı...