En Son Eklenenler

İlaç Prospektüsüdür.

Türk basını Avrupa’da nereden nereye geldi?... Yıl: 1867… Yurtdışında ilk Türk-Osmanlı gazetesi Muhbir yayınlanır… Jön Türklerin çıkardığı diğer muhalif gazeteler onu takip eder: Mizan, Meşveret, İnkılap, Ulum, Hürriyet… Cumhuriyet sonrası uzun bir süre Türkçe gazeteler Avrupa’da görülmez. Ta ki 1960'lı yıllarda Almanya'ya Türk işçi göçü başlayana dek. Türk işçiler için gazeteler uçakla Türkiye’den gönderilir. Daha sonra 3 Şubat 1969’da Almanya’da yaşayan Türk işçilere yönelik ilk gazete olan Akşam yayınlanır. Ardından Hürriyet, Milliyet, Tercüman gibi gazetelerin Avrupa macerası başlar. Kısıtlı imkânlarla başlayan, iniş çıkışlarla dolu bir maceradır bu… Avrupa’daki Türk basınının önemli isimlerinden Halit Çelikbudak, Beyaz Yerler Siyah Olacak’ta Avrupa’daki Türk basınının hangi evrelerden geçip bugünlere geldiğini anlatıyor. Gazeteciliğin doğuşu, Almanya’daki gazeteler, Jön Türklerin çıkardıkları öncü gazeteler, Avrupa’daki Türkçe ilan gazeteleri, yıllardır tüm imkânsızlıklara rağmen yayınını sürdüren yerel Türkçe gazeteler hakkında da değerli bir kaynak olan bu kitap okura “Nereden nereye?” dedirtiyor.

HALK İÇİN GÜNAH OLAN, SARAYDA HAKTI. Vahdettin’in beşinci karısı Nimet Sultan anlatıyor: Sarayın kanununda bir tek gaye vardı. Hükümdarın ve şehzadelerin keyiflerini, arzularını yerine getirmek. Dışarıdaki insanlar için kanun, ahlak diye konulan kayıtlar, saraydaki hükümdar ve şehzadeler için hükümsüzdü. Onların zevki mevzubahis olduğunda günah diye bir mefhum yoktu. Sarayda yaşayan kadınlar bu kanunu olduğu gibi kabul etmişlerdi. Kendilerini bu hanedanın satılmış malları, oyuncakları sayıyorlardı. Hükümdarın ve şehzadelerin keyfine hizmet etmekte namusa, haysiyete bağlı bir fenalık görmüyorlardı. Hükümdar ve şehzadeler, ellerine geçen kadınlarla canları istediği kadar oynuyor, sonra günün birinde kırık bir oyuncak gibi bir tarafa atıyorlardı. Ben saray içine nasılsa düşmüş bir Türk kızıydım. Halk içinden yetişmiş bir kızdım. Sarayın kanununu hiçbir zaman kabul etmemiştim. Hep derinden derine isyan duymuştum. “Filan şey niçin böyle? Niçin öyle değil?” “Sus kız...” diyorlardı. “Günaha girersin. Allah’ın emri öyledir.” Allah’ın emri mi öyle? Allah’ın bütün insanlar için başka, saray için başka emirler vereceğini benim aklım kabul etmiyordu. Başka biri beni bir iki gün için oyuncak diye kullanmak istese, beni satın almaya çalışsa elbette isyan edecektim. Keyfini yapmak isteyen adam Vahdettin olunca neden gönül rızasıyla boyun eğeyim? Niçin ona başka bir gözle bakayım?

Doktor Platon İlyiç Garin, gizemli bir salgının pençesindeki Dolgoye köyüne gitmek zorundadır. Bunun için güler yüzlü ve uysal kızakçı Perhuşa’yla beraber yola çıkar. Yanındaki aşı, bu korkunç hastalığın yayılmasını önleyecektir. Ancak aniden bastıran kar fırtınasıyla birlikte göz gözü görmemeye, tanıdık yollar örtülmeye başlar. Birkaç saatlik bir yolculuk, zamanın ve mekânın sonsuzluğa uzandığı, rastlantılarla hayallerin birbirine geçtiği destansı bir arayış halini alacaktır. Çağdaş Rus yazınının en çarpıcı ve özgün kalemlerinden Vladimir Sorokin, hiçbir yere çıkmayan yolları izleyerek korku ve merak dolu bir dünya yaratıyor. Tipi, Tolstoy’a ve Turgenyev’e ait bir dünyada bilimkurgu öğelerle süslenmiş bir kâbus, günümüze ışık tutan çağdaş bir kış masalı. Çeviri edebiyat dünyasının en sevdiği çağdaş Rus romancı olan Vladimir Sorokin, ülkesinin amansız soğuğunu aynı acımasızlıkla anlatıyor. Tipi, Tolstoy’un öyküsü üzerine, manevi derslerin dâhice bir şekilde üzeri silinerek yazılmış delice bir fantezi. Joshua Cohen, Harper’s Magazine