Eserlere Göre Listeleme

Bir birbirlerine, bir önlerine bakıyorlardı, kimse konuşmaya başlamıyordu. İnanır mısınız, kalbim güm güm atıyordu. Benim de. Yakınlarda bir otel var, gidelim mi, dedi adam, yok artık, dedim, adam hızlı çıktı. Kadın utangaç, önüne baktı, hafifçe başını salladı. Artık utanacak ne kaldıysa. Duraksadı, Yanlış anlamayın, kocamı seviyorum, dedi, artık yanlış anlaşılacak ne kaldıysa. Merak etmeyin, ben de karımı seviyorum, dedi adam. Kesin evli değildi, eminim değildi. Kadın, evet, evliydi ama adam değildi. Sonradan musallat olmasın diye evli olduğunu söyledi, kalıbımı basarım. Bazen Hayat, öykücülüğümüzün en genç kuşağının dikkat çekici yazarlarından Sine Ergün’ün ikinci kitabı. Ergün, kısa, yalın öyküler yazıyor. Bu öyküler, hayatın sıradan görünen yüzüne eğiliyor. Ama insanın içini kemiren, bir kez farkına varıldıktan sonra unutulamayan ayrıntılar yakalıyor orada..

"Beyin, şuurumuz dahilinde otonom sinir sistemine hükmedemez". Klasik eğitim kitaplarında yer alan bu temel cümle, biz insanların, kış uykusuna yatan memeli hayvanlardan önemli bir farkıdır. Ayıların kış uykusuna yatarak kendilerini otonom sinir sistemi hakimiyetine bıraktıklarında, aylarca hiçbir şey yiyip içmeden canlı kalabildikleri halde; insanların tam açlık grevinde 5. gün sonunda böbrek yetmezliğinden ölmelerini başka şekilde açıklamak mümkün gözükmemektedir. Buradan çıkartabileceğimiz en önemli sonuç: "Otonom Sinir Sistemine hükmedebilen hayata hükmedebilir." şeklindedir. Su altında uzun süreler kalabilen, soğuk ve sıcağa dayanabilen, uykusuzluk ve açlık ile, acı ile savaşabilen insanların belki de bilmeden bir ölçüde öğrendikleri otonom sinir sistemine hükmedebilme becerilerinin yaygınlaşacağı, insanların yaşamlarına gerçekten hükmedebildikleri günlerin yaklaştığını bu kitabı okuduktan sonra bir kez daha anlayacaksınız. Bu kapıyı açtığı için Dr. Ali Veysel Özden'e teşekkürler. -Prof. Dr. Cihan Aksoy, MD- (Tanıtım Bülteninden) (dr.com'dan alınmıştır)

"Hakikate ulaşmak isteyenler, ona ya bütünüyle sahip çıkmalı ya da hiç sahip çıkmamalıdırlar... Hakikati insanlığa kılık değiştirmiş ya da makyajlı bir biçimde taşıyanlar onun pezevengi olabilirler; ama aşığı olamazlar." ( Gotthold Ephraim Lessing) Biliyorsunuz, bir referandum süreci yaşadık. "Evetçiler kazandılar." Sağlık olsun. Demek ki, bu milletimizin gözünün açılması için, şimdiye kadar yaşadıklarımız yetmemiş. Bu sebepten de, bazı aydınlar gibi, "bu millet adam olmaz", "siktir et, ne halleri varsa görsünler" diyecek halimiz yok. Milletimizin başımız üstünde yeri var. Verdiği her karara da say-gımız sonsuz. "Amma velakin" bizim de doğrularımızı anlatmaktan vazgeçmek gibi bir niyetimiz yok. Asla da böyle bir şey olmayacaktır. Ol sebep, durmak yok; devam. Keşke 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül darbelerini; 28 Şubat ve 27 Nisan muhtıralarını unutmak mümkün olabilseydi. Gözaltılar, işkenceler, cezaevleri, idamlar, faili meçhul cinayetler, çoğu genç olmak üzere milyonlarca insanın maruz kaldığı zulüm, toplum olarak yaşadığımız travma, kardeş kavgası, toplu katliamlar ve daha neler. Bize kalsa, yine de unutacaktık. Yaşadıklarımızı, yaşananları bir milletin arızi arızaları olarak görecek, bir daha olmaz inşallah düşüncesi ile karara varacaktık. Ancak, anladık ki, bu arızalar arızi değil, yüzlerce yıl evvelinden oluşan, günümüzde de devam eden, emeline ulaşıncaya kadar da vazgeçilemeyecek bir planın gereğiymiş. İşte biz, ben ve benim gibiler, bu nedenle darbeleri ve muhtıraları unutmayacağız.