En Son Eklenenler

Bazen istediği bir şeyi elde etmek için onun peşinde koşturmaktan zamanın nasıl da akıp gittiğinin farkına varamıyor insan… Günü gelip de o büyük emeline kavuştuğunda dönüp geriye bakınca, arkasında kırıp döktüğü gönüllerin enkazını görüyor ve “Kazandım.” derken aslında ne çok şey kaybettiğini anlıyor. Bir “kaybeden”in hikâyesiyle başlıyor bu kitap. Yusuf’un hikâyesi... Ve Yusuf’un hikâyesi Sahaf Fedor’un hikâyesine karışıyor. Yusuf eski benliğinin üstüne bir çizik atıyor fakat bunu Sahaf Fedor’u tanıdığı için mi yapıyor, yoksa o çiziği Fedor mu atıyor, buna birlikte karar vereceğiz. Ve Fedor… Aşk nasıl da güzelleştiriyor bir adamı... Onun hikâyesini Yusuf’tan daha çok merak edeceğiz belki de!

Kur'ân, insanın yaratılışından bahsederken, önce onun toprak yönüne vurgu yapar. Bu yönümüzün ne olacağı belli; bir gün zamanı geldiğinde yine aslına kavuşacak/dönüşecektir. İkinci yön ise, beşeri/kabuğu insân yapan, çamuru kıyâma kaldıran, ona melekleri secde ettiren yöndür. Ona da Rûh diyoruz. Rûh da, beden ömrünü tamamladığında Azrâil aracılığıyla çekilir ve toprak yönü terk eder. Rûh, Allah'tan gelir ve yine O'na döner. İşte bizi hayata/Hayy'a bağlayan "tek ip" Rûhumuzdur. Yeryüzü sahnesinde Allah'ın ipine bağlı kuklalar gibiyiz. Lâtif olan bu ipi "beş duyu" ile ne yazık ki görme iznimiz yok. Bu hakikati öğrenmenin ise tek yolu var. Ya ferdî kıyâmetimiz olan zarurî ölüm gelmeden ihtiyarî ölümümüzle bunu idrâk edeceğiz; ya da Evrensel Kıyâmet'i yaşayarak göreceğiz. Günü saklı olan bu Evrensel Kıyâmet'i beklemek/düşünmek yerine, insânın "ölmeden önce ölerek" ferdî kıyâmetini içinde yaşamaya tâlib olması, hakikati tecrübe etmesi açısından en ideâl/kurtarıcı yaklaşımdır. Böylece insân, varlığının izâfi olduğunun bilincinde, hakîkatinin yalnızca Allah'ın İpi'nden ibâret olduğunu anlayacak; ef'âlinin de, sıfâtının da, zâtının da Allah'ın celâl ve cemâl iki kudret eline bağlı iplerle hareket ettiğini yakînen öğrenecektir. "Görünen ipler, görünmeyen iplerin yansımasıdır" bu âlemde. Allah ile bağı/ipi güçlü olanların, varlıkla da bağı/ipi güçlüdür. Mâsivâya dönük "Nefs Kılıcı"nın, rûhânî ipini kesmesine izin verme ey Tâlib! Gayret kemerini kuşan, keskin kılıcını "takvâ" taşında körelt ki kalbin "Sirâc-ı Münîre dönüşsün.

Yirminci yüzyılın sonunda yükselişe geçen posthümanist düşünce, insanı doğanın merkezinden indirerek canlılar arası hiyerarşilere meydan okuyan bir paradigma sunar. Elinizdeki bu eser, posthümanizmin radikal eşitlikçi vizyonunu engellilik alanına uygulayarak Türkiye’de bir ilki gerçekleştirmektedir. Emre Taşgın’ın yüksek lisans tezinden geliştirilmiş bu kitap, engelliliği yalnızca toplumsal bariyerlerin değil, aynı zamanda insanmerkezci düşüncenin sonucu olarak ele alıyor. Engellilik modellerinin tarihsel dönüşümünden başlayarak posthümanizm, transhümanizm ve yapay zekâ ile engellilik arasındaki ilişkileri kuramsal derinlik ve yerel örneklerle işliyor. COVID-19 pandemisi ve 6 Şubat 2023 depremleri gibi yakın dönem olaylar üzerinden güncel politika eleştirileri sunarken, hak temelli mücadelenin sınırlarını ve imkânlarını yeniden düşünmeye çağırıyor. Kitap, yalnızca teorik çerçevesiyle değil, aynı zamanda en güncel ulusal ve uluslararası literatürü güçlü bir şekilde tarayarak hazırlanmış olmasıyla da alandaki çalışmalara sağlam bir referans noktası oluşturuyor. Türkçe literatürde posthümanizm ile engellilik çalışmalarını doğrudan ilişkilendiren ilk kapsamlı akademik çalışma olma özelliği taşıyan bu kitap, kültürel çalışmalar, engellilik araştırmaları, yapay zekâ ve teknoloji politikalarıyla ilgilenen herkes için yeni bir düşünme alanı açıyor. Kapsayıcı, eleştirel ve dönüştürücü bir bakışla yazılmış bu eser, yalnızca engellilik değil, insan kavramının kendisi üzerine de yeniden düşünmeye davet ediyor. Sinan Akıllı