Eserlere Göre Listeleme

Anne ve baba ağaçkakanlar yıllar sonra dünyaya gelen yavruları Upuy'u korumak için uğraşırken garip olayları yaşamak zorunda kaldılar. Upuy afacan bir çocuk gibi aklına ne geldiyse yaptı. Bir türlü söz dinlemedi. Cahit Zarifoğlu bu kitapla kendi çocukluğunun acı tatlı günlerini anlatmış oluyor dolaylı olarak. Her çocuğun yaşayabileceği bir çocukluğu usta anlatımıyla önümüze seriyor. Çocukluğunuzun filmini seyreder gibi "Ağaçkakanlar"ı okumanızı tavsiye ederiz.

“Üzgün olduğumuzda ve hayata katlanamadığımızda bir ağaç şöyle konuşabilir bizimle: Sus! Bak bana! Yaşamak kolay değil, yaşamak zor değil. Bunlar çocuksu düşünceler. Bırak konuşsun içindeki Tanrı, o zaman susacaklar. Yolun seni anandan ve yurdundan uzaklaştırdığı için endişelisin. Ama attığın her adım, her yeni gün seni anana yaklaştırır. Orası ya da şurası değildir yurdun. Yurt ya içindedir ya da hiçbir yerde. Yollara düşme özlemiyle kederlenir yüreğim, akşamları rüzgârda uğuldayan ağaçları duyduğumda. Sessizce, uzun uzun dinlerseniz, bu özlemin esası da anlamı da çıkar ortaya. Sanıldığı gibi acıdan kaçıp gitme arzusu değildir bu. Yurda, ananın belleğine, hayatın yeni kıssalarına duyulan özlemdir. Eve götürür insanı. Her yol eve götürür, her adım doğumdur, her adım ölümdür, her mezar anadır. Böyle uğuldar ağaç, çocuksu düşüncelerimizden ürktüğümüz akşam vakitlerinde. [...] Ağaçları dinlemeyi öğrenen, ağaç olmayı arzulamaz artık. Kendisi dışında başka bir şey olmayı arzulamaz. Yurt budur. Mutluluk budur.”

Gittikçe emin oluyorum ki dünya manzaralarının tatlarını ruhumuza işleyen seneler daha çocukluktan yeni çıkmaya başladığımız ve ilk gençliğe girdiğimiz zamanlar oluyor. Sonra bütün hislerimiz bize ilk gelen bu ışık etrafına tutunarak aydınlanıyor ve yaşıyor ve biz artık hep onların uğultularını duyuyor ve hep onları sayıklıyoruz. Çocukluğunuzun, ilk mesut hislerinizin ve ilk hülyalı sevgilerinizin geçmiş olduğu yerleri siz de bir an hatırlayınız. Ruhunuzda başka bir hal, eski bir hayal duyacak, çoktan susmuş olduğunu sandığınız bir musikinin mazi içinden size geldiğini, sönmüş zannettiğiniz nice ruhların içinizde için için yaşadıklarını duyacaksınız. Ve birdenbire kendinizi size anlatmak istediğim bu ifade olunmaz hissin ve şiirin içinde bulacaksınız! Abdülhak Şinasi Hisar - Büyükadadaki Köşkten Arka Kapak Yazısı AĞAÇLAR GAZELİ Adilin ağaçlarına İnadına aşk, inadına özgürlük, inadına yaprak... Ağacın utandığı çığlığı şiir fısıldar Ne batıda ne doğuda tek yaprağını görmedim kırgınım felsefeye, yer vermemiş ağaca bir bilge olarak Şiirle ağacın kökleri aynı: ya sabır ya aşk! İnsanın hızla terkettiği anıların gölgesi olmak Yavaş git, ruhum yetişemiyor sana, dedim, içimden kopan yolcuya, dursaydı, ağaçların gözyaşını dinletecektim Ruhun sendeyse hâlâ bir ağaca emanet et onu dünyaya yalnızca hayvanların ve ağaçların itirazı var Ey ağaçlarla konuşmadan insanlarla konuşmaya çalışanlar Adilin ağaçlarını dinleyin, susmakmış o kayıp dil Zeytini dinledim beklemeyi öğrendim, akasyadan gitmeyi, vuslatı ceviz ağacından, limonun dediği ayrılığı ve aşkı nardan Ağaçlar komşumuzun evidir, ruhumuz gülümsüyor

Ağaç sosyal bir varlık mıdır? Almanya'da Der Spiegel'in çok satan kitaplar listesinin zirvesinden iki yıl boyunca inmeyip satış rekorları kıran, yayımlandığı birçok ülkede benzer bir ilgi gören bu kitaba bakılırsa sorunun yanıtı evet. Mesleğine tutkuyla bağlı olan ormancı yazar Pete Wohlleben ağaçların aralarında sosyal bir ağ oluşturduğunu kitabında gayet ikna edici biçimde izah ediyor. Bu alanda yapılmış bilimsel araştırmalar ve kendisinin yıllara dayanan gözlemlerinden yola çıkan Wohlleben'e göre ağaçlar da tipik insan davranışları sergiliyor. Ağaç ebeveynler birlikte yaşadıkları yavrularıyla iletişim kuruyor ve onların büyümelerine destek oluyor. Bunlar yetmezmiş gibi ağaçlar birbirini yaklaşan tehlikelere karşı uyarıyor ve aralarındaki hasta veya acı çeken bireylerle gıdalarını paylaşıyor.