En Son Eklenenler

Yirminci yüzyılın sonunda yükselişe geçen posthümanist düşünce, insanı doğanın merkezinden indirerek canlılar arası hiyerarşilere meydan okuyan bir paradigma sunar. Elinizdeki bu eser, posthümanizmin radikal eşitlikçi vizyonunu engellilik alanına uygulayarak Türkiye’de bir ilki gerçekleştirmektedir. Emre Taşgın’ın yüksek lisans tezinden geliştirilmiş bu kitap, engelliliği yalnızca toplumsal bariyerlerin değil, aynı zamanda insanmerkezci düşüncenin sonucu olarak ele alıyor. Engellilik modellerinin tarihsel dönüşümünden başlayarak posthümanizm, transhümanizm ve yapay zekâ ile engellilik arasındaki ilişkileri kuramsal derinlik ve yerel örneklerle işliyor. COVID-19 pandemisi ve 6 Şubat 2023 depremleri gibi yakın dönem olaylar üzerinden güncel politika eleştirileri sunarken, hak temelli mücadelenin sınırlarını ve imkânlarını yeniden düşünmeye çağırıyor. Kitap, yalnızca teorik çerçevesiyle değil, aynı zamanda en güncel ulusal ve uluslararası literatürü güçlü bir şekilde tarayarak hazırlanmış olmasıyla da alandaki çalışmalara sağlam bir referans noktası oluşturuyor. Türkçe literatürde posthümanizm ile engellilik çalışmalarını doğrudan ilişkilendiren ilk kapsamlı akademik çalışma olma özelliği taşıyan bu kitap, kültürel çalışmalar, engellilik araştırmaları, yapay zekâ ve teknoloji politikalarıyla ilgilenen herkes için yeni bir düşünme alanı açıyor. Kapsayıcı, eleştirel ve dönüştürücü bir bakışla yazılmış bu eser, yalnızca engellilik değil, insan kavramının kendisi üzerine de yeniden düşünmeye davet ediyor. Sinan Akıllı

“‘Ne temiz, ne güzel görünüyor bu su, billur gibi. Halbuki mikrop yuvasıdır, tifo geçirir insana, öyle mundardır ki! Ben de öyleyim, temiz, güzel görünen bir Kaa suyu kadar mikroplu, murdarım. Serinletecek sanılırım, içeni kırk derece ateşle yakarım.’ ‘Gir yatağına, üstünü örteyim, uyumaya çalış.’ ‘Bir kadeh konyak ver, şişe ile kadehler ortada. Sen de iç, bir daha öyle konyağı nerede bulacaksın? Zaten ölüm günlerimiz yaklaştı, sen çölde vurulup gideceksin, ben bir topun yıkacağı şu evin enkazı altında kalacağım, hurdahaş olacağım. Belki de bu, beraber içeceğimiz sonuncu kadeh!’” Refik Halid Karay, aşkı, tutkuyu, sevgiyi, nefreti, yalanı ve güvensizliği harmanladığı Sonuncu Kadeh’te, emsaline az rastlanan bir âşıklık hikâyesini anlatırken, aşkın tüm hayatı etkileyen ve iç acıtan yönünü de usta anlatımıyla dile getiriyor.

Şimdi Uçuşa Geçiyoruz Pamuk Prenses, Kül Kedisi, Kırmızı Başlıklı Kız, Yüzyıl Uyuyan Güzel, içine hapsoldukları masaldan kaçarak gerçeğin peşine düşerler. Oysa gerçek dünya en az masallar kadar tuzaklarla doludur: Şöhret, aşk, gençlik, evlilik... Her biri içinden çıkılmaz bir bilmecedir. Ama belki masallarla gerçekler arasındaki sınırlara o kadar güvenmemek gerekir. Ne de olsa masallar bizi gerçek dünyaya hazırlamak içindir. Tok Her şeye hakkı olduğunu düşünen bir adam... Adamın güzel ve zengin karısı... İnsan ilişkilerinin tuhaf yanları... Adalet nedir? Vicdan nedir? Talep etmenin sınırları nelerdir? Oyun, soyut bir dünyada kadın/erkek, adalet/suç, iktidar/kitle ilişkilerini tartışmaya açıyor. Çağımız gibi: Hem vahşi, hem ironik...

-Gız Asiye!... Heç ses yok. -Gız... Ses yok, -Gız hişt...Gonuşsana alçak. Hişsene gız.. Asiye'de ses yok. -Hişt gız, dilini mi yuttun, dini gırık? Yahu, put olmuş duruyo. Bunu gaptığımnan döşeğe devirdim. -Gıdı, gıdı...Gıdı, gıdıgıdı!.. Gonuşmuyo. Çatlayacağım. Oyun yapıyım, hani gonuşur didim. Biyandan gülüyom, biyandan onu gıdıhlıyom: -Gıdı gıdı...Gıdıgıdıgıdı!.. Daş olmuş, put kesilmiş namıssız. Yahu, arkadaş, odanın içinde çırpınıp duruyom.