Eserlere Göre Listeleme

İnsan, çoğu zaman yaşamında ne zaman güleceğini, ne zaman ağlayacağını bilemez. Sözgelimi ünlü bilge Sokrates’i yasalara aykırılık etti diye mapusaneye götürürlerken, karısı hem ağlıyor hem söyleniyormuş: - Seni haksız yere götürüyorlar… Sokrates: - Sus hanım ağlama, demiş; haklı yere götürseler daha mı iyi olacaktı? Gülmek ve ağlamak bir uygarlık sorunudur, çağımızın insanı nerede ve niye güleceğini ya da ağlayacağını bilen insandır, diye bir tanım yapsam yanlış mı olur?

Eğitim, çocuğumun, öğrencimin içindeki coşkuyu, yaratıcılığı, sevgiyi, dünyaya duyduğu ilgiyi öldürmesin; çünkü insan bir sayı, hayat da bir şık değil diyen ebeveynler, öğretmenler ve hayata dair heyecanını hiç yitirmeyenler; bu kitap sizin için. Okuyun, hep birlikte değiştirelim. Sekiz yaşındaki bir çocuğun sabah uyanmamak umuduyla dua ederek yattığı bir ülke, hiçbirimizin hayali değil ama gerçek. Gece yatağa girerken gülümseyen, büyük hayallerini besleyerek nice umutlarla uykuya dalan çocukların hayaliyle ve bir şeyleri değiştirebilme inancıyla yazıyorum. 23 yıldır okulda olan biri olarak değişimin başladığı yerin okul değil, evlerimizin içi olduğunun farkındayım. Tam da bu nedenle sevgili anne ve babalar, bu kitap sizler için. Biliyorum ki bu ülkenin milyonlarca çocuğu örselenmiş olarak okula başlıyor, öğretmeninden gördüğü sevgi ile yüzünde güller açıyor; işte tam da bu nedenle sevgili öğretmenler, bu kitap aynı zamanda sizler için. Bu coğrafyada kendimizden çok çocuklarımızı düşünüyor, onlar için en iyisini yapmaya çalışıyoruz. Evde çocuklarımıza verdiğimiz zararın farkında olmadan, okulda alacakları eğitimle başarılı çocuk yetiştireceğimizi zannediyoruz. Okulun, çocuklarımızın hayatından çaldığının farkında olmadan koca bir yalana tutunuyor ve adına eğitim sistemi denen bu çarkon içinde çocuklarımızın umutlarının tüketilmesine müsaade ediyoruz.

Ağlaya Ağlaya Öldük Anam Bacım Kitap Açıklaması “Dayanamam anamın kederlenmesine. Hemen ağzımla saz sesi, darbuka sesi çıkarır, bir yandan da oynarım. Anam o zaman azıcık da olsa güler. ‘Hah şöyle gül aslanın anası. Benim kimim var? Sen de ağlarsan ben hepten biterim, kölesi olduğum anam,’ derim. Ben oynadıkça annem beni seyreder. Cibicik çalar. Tempo tutar.” Anasına gurban oğullar, oğullarının sesinden her şeyi anlayan babalar. Badır budur konuşan enişteler, eltiden yana dertli gelinler. Kafası cıva gibi ziv ziv akan deliler, lacivert pantolla beyaz göynek giyenler. Maykıl Ceksın’a taş çıkartan bebeler, Bergen konserine yevmiye sayan taşralı muallimler. Daha neler neler... Es garibin bağrına! Ağlaya Ağlaya Öldük Anam Bacım, bozkırın sesi, nefesi. Bazısında yokluk, bazısında gariplik kokusu... Mustafa Çiftci, her şeye rağmen gülen gözlerle bakıyor hayata. Kedere neşe katarak anlatıyor hikâyelerini (Tanıtım Bülteninden)

Yağmurlar, bulutların gözyaşları olsaydı ama bulutlar da bir türlü ağlayamasaydı… Ne olurdu? Biz söyleyelim: Dünyamıza yağmur yağmazdı. İşte Canbulut'un canı da bu yüzden çok sıkkındı. Son zamanlarda bütün bulutlar bir türlü ağlayamaz olmuş, dünyada kuraklık başlamış, insanlar içecek su bile bulmakta zorlanır hâle gelmişti. Canbulut ve bütün bulutların mutlaka yağmur yağdırmaları gerekiyordu. Peki ama nasıl?.. Bir gün Canbulut, Güzelbulut, Beyazbulut yeryüzüne indi; Can ve Melek ile karşılaştı. Onların arkadaşlığı, yeniden yeşil bir dünyada yaşamanın başlangıcı oldu! "Bulutlar bembeyaz ve yumuşacık oluşları ile herkesi kendine hayran bırakır. Ancak o güzel bulutların yağmur yağdırabilmek için ağlamaya ihtiyacı var ve ağlamayı hiç kimse Canbulut ve arkadaşları kadar isteyemez! Dünyanın ise Canbulut, Beyazbulut ve Güzelbulut gibi duyarlı bilinçlere o kadar çok ihtiyacı var ki... Ağlayarak dünyaya yardım etmek için çırpınan Canbulut bize duyarlı olmak hakkında çok şey öğretiyor. Can ve Melek de o güzel bulutlara fidan dikerek yardım ediyor ve sonunda güzelim doğa yeniden hayat buluyor. Her şey yeşil bir dünya için. Ağlamak da!.. Ağlamanın en keyifli hâli ise Banu Bozdemir'in anlatımıyla Ağlamayan Bulut'ta." Seda Keçe Türkçe Öğretmeni