Eserlere Göre Listeleme

Hazreti Hadimi, “Kamil odur ki koya her yerde eser, eseri olmayanın yerinde yeller eser” der. Bu öğütten ilhamla yola çıkan doğuştan görme engelli Dilek Solmaz, hem arkasında ahirete yarar hoş bir sada, ölmez bir eser bırakmayı, hem de insanlarda engellilerin de azim ve gayretle engelleri aşıp nice başarılı eserler meydana getirebilecekleri kanaati uyandırmayı ve böylece engellilere karşı duyarlılık oluşturmayı amaçlayarak şiirlerini yazmıştır.

Ben hep 17 yaşındayım Her ayak sesinde ürperirim Demir kapının her açılışında Göğsümün kafesine sızmaz yüreğim Her türlüsünü tattım Acıların, ayrılıkların Her şeye biraz alıştım Ben seni beklerken Kendimi yenemedim. Şu metrisin önü bir uzun alan Bir tek seni sevdim gerisi yalan Senin hasretindir hücreme dolan Bir tek seni sevdim gerisi yalan Hücremdeyim hasretinle yanarım Senin için hergün hergün ağlarım Kanım hep içime akar kanarım Beni anlamadın ona yanarım (Tanıtım Bülteninden)

Ben hiç sensiz kalmadım ki... Bu günlerde bir korku kaplıyor içimi, belki de seni kaybetmek endişesi yaratıyor bu korkuyu. Eskiden böyle korkularım yoktu, senden sonra başkalaştım. Aşamadığım bir engel var karşımda, bir dağ gibi büyüdükçe büyüyen, oysa yürekliyimdir, sen olunca hiçbir şey engelleyemez beni... Bu delice aşkı yaşatmak için dilimden aşk sözcükleri, elimden çiçekler eksik olmamalı... En zor anlarımızda birbirimize gülümsersek, dudakların aşk şarkıları söylerse, buz dağları bile erir. İki kumru gibi yaşamalıyız aşkı, saklanmamalıyız, bizi görenler aşkın göğüs kabartan gururunu görmeliler yüzümüzde. Belki de gülüp geçeceksin kelimelerim, ama durduramıyorum duygularımı. Hayatımda hiçbir şeyden korkmazken, ayrılıklardan korkar oldum, korkum seni kaybetmek, o kadar değerlisin ki bende, elimde değil. Ben hiç sensiz kalmadım ki…