Eserlere Göre Listeleme

İkinci şans, gerçek aşk ve akıp giden yaşam üzerine unutulmaz bir hikaye... Rachel ve Andy bir gece Acil Servis'te karşılaştıklarında sadece sekiz yaşındalardı. Doğuştan kalp rahatsızlığı olan Rachel ölümün kıyısında yaşarken, Andy kolu kırılmış yalnız bir çocuktu. Bir daha asla karşılaşamayacaklarını sanarak ayrıldılar... Oysa zengin bir yaşam süren Rachel ve Philadelphia'nın belalı sokaklarından koşarak uzak durmaya çalışan Andy'nin yolları yıllar sonra yeniden kesişecekti, hem de bu kez aşkla! Her Gün Biraz Daha Yakın'da Rachel ve Andy'nin aşkı, sevgiyi ve yaşamdaki doğruları arayışlarını okurken insanların ne kadar değişebileceğine ve gerçek aşka şahitlik edeceksiniz. "Weiner'in bu romanı saf romantizm ve kalbini sızlatacak satırlarla dolu… Yazarın karakterleri yaratma yeteneği okuyucuları hızla kendine bağlayacak. Rachel ve Andy'nin çocukluktan yetişkinliğe geçişinde onları tanıyacak, sevecek ve kendinizi gülmekle ağlamak arasında gidip gelirken bulacaksınız." - Booklist "Okuyucular gülecek, duygulanacak ve kendilerini hikayenin içinde kaybolurken Weiner'in asıl sorusuyla karşı karşıya bulacaklar: "Ruh eşi gerçekten var mı?" Weiner bu romanında da ince ayrıntılarla karakterlere can veriyor. Bu kaybedilip tekrar bulunan sonsuz bir aşkın hikayesi…" - Associated Press " Yürekleri okşayan kusursuz ve dokunaklı bir hikaye." -Kirkus Reviews (Tanıtım Bülteninden)

Yaşlı kadının plastik bir kutu içinde sunduğu lokumları sever, hele pembe olanlara bayılırdı. Yaşlı kadın güllü diyordu onlar için. Tadını tam çıkaramadığı, ama limona benzettiği sarılarını da severdi. Yalnız yeşil olanlardan hoşlanmaz, ağzını yakan keskin nane tadından nefret ederdi. Bazen yaşlı kadın kutuyu masanın üzerinde bırakıp giderdi. Küçük kız o zaman kutudaki lokumları dilinin ucuyla ıslatıp tozlarını siler, renklerini açığa çıkarıp pembelerini seçerdi. Sonra öbürlerini kutunun dibinde biriken toza bular, bir şey olmamış gibi yerine otururdu. Attilâ Şenkon’un, 1991 Akademi Kitabevi Öykü Özendirme Ödülü’nü alan bu ilk kitabı, gerçek ile masalın, var ile yokun arasında erimiş incecik çizgide gezinen kısacık ve duygu dolu öykülerden oluşuyor. Her Gün Perşembe Olsa, otuz yıl önce kaleme alınmış olmasına rağmen güncelliğini hiç yitirmemiş öykülerin kitabı. (Tanıtım Bülteninden)

Hayır, ümit kesmedi Allah senden. Ardın sıra bunca dil döküşünden anlasana... Yanımdaki koltuğa oturur oturmaz yazmaya başladı. Yol boyunca başını kâğıttan kaldırmadı. Altıncı kâğıdı da önlü arkalı doldurdu ve nihayet durdu. Merakımı gidermek zorundaydım. Hafif yüzüne doğru dönüp “Epeydir kalemle mektup yazıldığını görmemiştim” dedim. Tebessüm etti. “Cezaevine yazıyorum!” dedi. “Eşim üç yıldır içeride…” “Allah kavuştursun!” demekle yetindim. “Eşime her gün mektup yazıyorum” diye ekledi. İnanamadım ama şüphe etmemin de anlamı yoktu. “Bir de şey…” diye devam etti, “bu sabah mektubum; bir de akşam yazacağım.” Samimi bir aşktan şüphe etmenin mahcubiyetiyle yol boyu tek satırına odaklandığım Kur’ân’a döndüm. Uçağın alçalışa geçtiğini anons etti kaptan. Tanıştık; adı Yelda imiş. Gaziantep Havalimanı’na indik. Kapıların açılmasını beklerken sordum: “Sizi yormuyor mu, her gün her gün…” “Asla…” diye diklendi, “bunu en çok ben istiyorum, korkuma iyi geliyor.” “Korku?” “Eşimin benim ondan ümit kestiğimi sanmasından korkuyorum.” Kapı açıldı. Kur’ân’ı çantama koymak üzereydim ki, ben de elimde bir mektup tuttuğumu fark ettim. Kalkmak üzere olan Yelda Hanımı durdurdum. “Az önce söylediğinizi bir daha söyler misiniz?” dedim. Tekrarladı: “Benim en büyük korkum eşimin benim ondan ümit kestiğimi sanması, yoksa o oradan çıkma ümidini kaybeder.” Elimdeki kalın 'mektub'u gösterdim ona. “Bugün bu mektubun bana niye yazıldığını anladım sayenizde…” dedim. “Nasıl yani?” diye bakan gözlerini görebiliyordum. “Dünyanın dert duvarları arasında ezilmiş, ağır günahların parmaklıkları ardında rehin alınmış bana bu mektubu gönderenin niyeti de aynı olmalı. “Benim en büyük endişem, benim senden ümit kestiğimi sanman…” Hayır, ümit kesmedi Allah senden. Ardın sıra bunca dil döküşünden anlasana…