Eserlere Göre Listeleme

"Annemin öldüğünü anlatma, onun etkisi altında olduğum için kendisini sevdiğimi düşünmesin." "Tamam Galip." "Karanlıkta uyuyamadığım için gece lambasını açık bıraktığımı anlatma, beni ottan boktan korkan biri zannetmesin." "Tamam Galip." "İlk defa âşık olduğumu anlatma, beni bu konularda tecrübesiz biri zannetmesin." "Tamam Galip." "Geçen sene el frenini çekmeyi unutup Kartal'ı boklu dereye yuvarladığımızı anlatma. Malının kıymetini bilmeyen biri olduğumu düşünmesin." "Tamam Galip." "Babamın orospu çocuğu olduğunu anlatma. Onu bizzat ben anlatmak istiyorum." "Tamam Galip." Gecenin ilk müşterisi olan, sabahçı kahvelerinde, çorbacılarda ayılan genç adamlar. Bazen en anlamsız yüzü yaşamanın ve bazen yel değirmenini arayan içli bir hatıra. Henüz ölmemişler ve ölümle tanışmamışlara yazılmış hikâyeler... Namluya sürülmüş küfür... Büyümemiş bir çocuk... Pati yapan arabalar, yutkuna yutkuna dinlenen şarkılar ve hayattan meseleler. Kutlanan yenilgiler, "hayat kerpiçten bir gökdelen sevgili kardeşim, yanlış bir parantezde yaşıyoruz. Bırak konuşalım, iki çift laf edelim, yüz yüze bakıyoruz..." Emrah Serbes, hayatı kendine katık eden, sokaktan çağlayan bir sesle yeraltının dumanını anlatıyor bize. Bitmez bir ergen öfkesiyle kuyuya düşmüş çocuklara sesleniyor. Emrah Serbes'ten parça parça anlar, parça parça anılar, paramparça hikayler...

Hikâyemin Adı Kırmızı’da Durdu... Yoklukla varlık arasında geçen bir zaman... Saniyeleri tutmak zor, ellerinden kayıp giden bir yıldız sanki an... Hayal perdesi içinde bir varmış, bir yokmuş gibi ayak izlerini gerçek sandığımız bir ilüzyon sanki zaman... Yolculuk hep kişiye özel... En çok da duygular, düşünceler, hatıralarla hep kendine boyanan... Kendi yazdığım bir filmin sahnesinde anıları zihnimde yaşatırken, sevdiklerim mavinin en güzel tonuyla son danslarını ettiler... Başka bir sabaha, başka bir güneşe doğmak üzere gittiler... Şimdi onlara en çok aşkın rengi mavidir yakışan... Bana da yeni yalan zamanları kırmızıya boyamak... Ve tüm bu hikâyeyi şehrin ışıklarında maviyle buluşturmak... Şimdi tüm sokakları yeşile boyamak sonra tüm zamanlardan çalıp kırmızıda durdurmak istiyorum... Ben sevdiklerimi bu yüzden siyahın matemiyle değil, aşkın mavisinde renklere boyadım... Şimdi ışıkları aç... Şehrin ışıkları az önce maviyle buluştu... Hikâyemin Adı Kırmızı’da durdu... (Tanıtım Bülteninden)

Bu kitap Byron Katie ile ABD ve Avrupa’da gerçekleştirilen on beş diyalogdan oluşur. Katie ile çalışanların bazıları ciddi biçimde hastadır; bazılarının sevgiyle ilgili sorunları vardır; sorunlu boşanmalar yaşarlar ya da sadece bir meslektaşları nedeniyle kızgın veya maddiyat nedeniyle kaygılıdırlar. Hepsinin ortak noktası, kendilerini sorgulamaya açık olmalarıdır ve Katie’nin yardımıyla tüm ıstırapların gerçek nedeni olan ve acı veren düşüncelerini sorgularlar. Her vakada Katie’nin keskin zekâsı ve yoğun şefkatiyle bu kişiler için sarsılmaz bir gerçek gibi görünen şeyi parçalamalarına yardım ettiğini görürüz. Bu diyalogları okumak büyüleyicidir; bazıları hem komik hem de son derece dokunaklıdır, ama asıl amaçları birinci dereceden öğrenim araçları olmalarıdır. Hepsi dinleyici karşısında yapılmıştır ve Katie bir an bile dinleyiciyle olan bağlantısını yitirmez. Sürekli salondaki dinleyicilerden diyalogları izlemelerini ve katılımcının sorması gereken soruları kendilerine sormalarını ister. Katie ve bu gönüllüler arasında gelişen diyaloglar tüm okurların kendi düşünceleriyle yapmaları gereken türde diyalogları cesaretlendiren bir dış uyarandır. Bunun sonucu, görünüşte son derece ıstırap veren durumlarda bile hayal etmesi zor bir özgürlük ve neşedir.

“Hayatımızdaki hiçbir şey, bize gerçekten bilmemiz gerekeni öğretmeden yok olmaz...” – Pema Chödrön Her deneyim bir basamaktır insana. İster yukarı çıkarsın ister aşağı inersin... Yol senin, seçim senin... Basamağı suçlamak boşuna. Hayat bazen anlamadığın kelimeleri cümle içinde kullanarak öğretir. Hikâyeler anlatır bazen sana, yeter ki öğren diye. Çünkü öğrenmeden bitmez. Bu kitap hakikatin cümle içindeki kullanımıdır. Tek bir kelime için yazılmıştır. Uzunca bir hikâyeye aktarılmış tek bir kelime: “Nasip.”