Eserlere Göre Listeleme

Ne demek 'mış gibi' yaşam? Düşüncelerinin arkasındaki niyetin farkında olmayan, sözü, gözü, davranışı birbirine uymayan insanların yaşamı demek. "Böyle insanlar var mı?" diye sorarsanız, çevrenize bir bakın! Aklı, düşüncesi çocuğuna yardım etmekle dolu olduğu halde asık yüzlü, kırıcı, ilgisiz anne veya babaları; öğretmen olduğunu söyleyen ama hiç kitap okumayan insanları göreceksiniz. Üstelik mış gibi yaşam, insanların bu anlayışla oluşturduğu ya da işlettiği kurumlar yoluyla giderek tüm topluma yayılıyor: Vatandaşa yardım etek için oluşan bürokrasi, köstek olmak konusunda uzmanlaşıyor; güven duymamız için oluşturulan kurumlar güvensizliğin kaynağı haline geliyor; adaleti sağlamak için yapılan yasalar adaletsizliğin düzenini sürdürüyor. Kimimizin körleşip far etmediği, kimimizin kanıksayıp artık yadırgamadığı mış gibi bir yaşam yaşıyoruz. Sanki kaderimiz olmuş, kuşaktan kuşağa sürüp gidiyor: Yaşıyormuş gibi görünüp de aslında yaşamamak... Ve yaşamadığının farkında bile olmamak... Ancak, farkında olan, gözlemleyen ve irdeleyen iki kişi var! Doğan Bey ve Arif Bey sizi sohbete davet ediyorlar.

Nermin Yıldırım okura bu kez garip bir Ev’in; hemşirelerin “abla”, hastaların “misafir”, başhekimin “baba” diye adlandırıldığı, her geçen gün daha katı kurallarla yönetilen tuhaf ama bir yandan da çok tanıdık bir akıl hastanesinin kapılarını aralıyor. Biri Ev sahibi, diğeri misafir, biri genç, diğeri yaşlı, biri geçmişe, diğeri geleceğe bakan Esin ve Rikkat’ten hareketle, içeridekilerin ve dışarıdakilerin, tek tek çıldırmaktan vazgeçip topluca delirenlerin buruk, muzip ve her şeye rağmen ümit dolu hikâyesini anlatıyor. Yıldırım, Misafir’de yetkin ve zengin diliyle, yakın geleceğe dair ürkütücü, tuhaf ama bir o kadar da tanıdık bir dünya yaratıyor. Baskıcı bir düzende, bir akıl hastanesinde kurduğu bu dünya, dış dünyanın hem bir parçası hem de ta kendisi gibi görünüyor. Misafir, normalini yitirmiş, çokça incinmiş, bolca incitmiş bir dünyada, kırılmış hayallerin, ertelenmiş sevgilerin, hakkıyla yaşanamamış ömürlerin ortasında, kendine sığınacak yer arayanların romanı. Yıldırım, sızının ve şifanın hikâyesini, o derin anlatımıyla, incelikle, şefkatle dokuyor.

“Oradan kovulduk yavrum…” dedi. “Heuk’u elimizden aldılar.” Çerkeslerin Türkiye’deki varlıkları hazin bir hikâyedir. On yıllarca devam eden savaş, savaşın getirdiği yıkım ve ölüm… Ardından sürgün ve Kafkasya’dan Osmanlı’nın dört bir yanına savrulan aileler… Hiç bilmedikleri topraklarda verdikleri yaşam mücadelesi… Bu kitapta 1864 Çerkes Sürgünü’yle Osmanlı topraklarına gelerek Orta Anadolu’da bulunan Uzunyayla Platosu’nda iskân edilen Çerkeslerin hikâyelerini bulacaksınız. 150 yıldan uzun süren sürgün yaşamlarında nesiller boyunca unutmadıkları anavatanları, dilleri ve kültürleri ile Çerkeslerin kendilerine özgü dünyalarında nostaljik bir gezintiye çıkacak; günlük yaşamlarından ilginç kesitler okuyacaksınız.

Onunla daha önce hiç tanışmadım ama kim olduğunu biliyorum. Çünkü yeni misafirimiz kaybettiğim kızım Anabel’in tıpatıp aynısı. Uzun sarı saçlar. Parıldayan kahverengi gözler. Mükemmel inci beyazı dişler. İşte tam da bu yüzden onu evimize davet ettim. Değişim öğrencisi misafirimiz Tanya mükemmel biri. Nihayet güzel evime iltifatlar eden ve yaptığım yemeklerden hoşlanan bir aile üyesi var. Hayatımla ilgili sorular sorduğunda, sonunda güvenebileceğim birini bulduğumu hissediyorum. Küçük kızım Paige misafirimizden pek memnun değil. Tanya'nın, ablası Anabel'e benzemesinin garip olduğunu düşünüyor ve geçmişini kurcalamam için ısrar ediyor. Tanya'nın, göründüğü gibi biri olmadığını düşünüyor. Cevabını bilmek istemediğin soruları sormamanın en iyi karar olduğunu uzun zaman önce öğrendim. Yeni misafirimizin bir sırrı olduğundan şüphelenmeye başlasam da bunun benim sırrımla kıyaslanamayacak kadar önemsiz olduğuna eminim... Tanya bu evde sır saklayan tek kişi değildir ve geçmişin hayaletleri sadece Tanya için değil, tüm aile üyeleri için mezarından çıkmak üzeredir. Son sayfaya kadar tahmin yürütmeden duramayacağınız, sürprizlerle dolu bir psikolojik gerilim.