En Son Eklenenler

"Tarih boyunca yiyip içtiklerimizin gizemli hikâyesi..." “Uygarlık tarihi hep egemenin, güçlünün gözünden anlatılır ama gündelik yaşamların izini sürmeye başladığımızda bambaşka bir dünya ile karşılaşırız,” diyen Petek Çırpılı, tencerenin kapağını kaldırıp en eski dönemlerden günümüze uzanan bir masal anlatıyor; tarih boyunca yiyip içtiklerimiz aracılığıyla insanlığın masalını… Bu masalda, imparatorlar kadar sıradan halk da var: Bir kölenin saçlarının arasına iliştirilmiş bamya tohumundan, Kraliçe Viktorya’nın sonsuz iştahına; muharebe alanını tepeden seyrederken açılan piknik sepetlerinden, Doğu Ekspresi’nin daracık mutfağında terleyen aşçının ızgarasına; Antik Roma’da arpa lapasını kaşıklayan gladyatörden, toplama kampında ölümü göze alarak her gece hayali bir ziyafet sofrasının tarifini bir çarşafa yazan aç kadınlara uzanan… “Yiyecek ve içecek tarihi, bize sürekli tekrarladığımız yanlışlara dair değerli bilgiler sunuyor. İçinde aşk var, cinsellik ve güç gösterileri var, salgınlar, savaşlar ve iklimin azizliği yüzünden açlık ve tokluk arasında gidip gelen insanlık var; acı, gözyaşı, yerlerinden edilenler var; adı konanlar kadar varlıkları fark edilmeden dünyadan gelip geçen milyonlarca insanın öyküsü var…”

Sonra? dedi Zackarinaç - Taş oldum, dedi Kumkurdu. Daha doğrusu bir parça granit - Taş olmak sıkıcı bir şey olmalı, dedi Zackarina - Hayır, çok eğlenceli dedi, Kumkurdu. Çok seyahat ediyorsun. Ve taşların, dağların doruğundan vadilere, yeryüzünün en kuzeyine nasıl seyahat ettiğini, bütün dünyayı nasıl dolaştığını anlattı...

Bıyık altından gülerek kendisini “yobaz” diye vasıflandıran “keskin zekâlı ve sivri dilli” belki de “sivri zekâlı ve keskin dilli” bir yazar, günün birinde günlük tutmaya başlar. Kitaptaki ifadesiyle “içimizdeki ahmaklar” da “karşımızdaki budalalar” da, hatta yazarın bizzat kendisi de, sayfalar ilerledikçe bu sivri dilli yobazın hışmına uğramaktan kurtulamayacaktır… Fonda tatlı bir ‘aşk’ ve onun üzerine örülü bir ‘dava’ hikâyesi… “Bir Kitap Bir Balta” ve “Hamza” adlı kitaplarıyla tanınan Ömer Faruk Dönmez’in son kitabı; Bir Yobazın Günlüğü.

…motora hafif hafif gaz vererek pat pat sokağın ortasına gelip durdu. Şefik evden çıktı. Elif'e doğru birkaç adım attı. Ama işkillendi. Bir an aklından "Ne oluyoruz?" diye bir rüzgâr esti. Motor sesine karışan berrak genç kız sesi ona hırladı. "Şefik denen ibne sen misin lan?" Adam şaşkınlıktan bir şey diyemedi. Bir an afalladıktan sonra, kızın üstüne doğru hırsla yürüdü. Elif motoru gaz vererek bağırttı. Şefik kaçacak sandı. Yakalamak için koşmaya başladı ve en büyük yanlışını yaptı. Elif motosikleti şaha kaldırdı. Bu hareketi seviyordu. Çünkü yaklaşan adamın tam göğsüne ön tekeriyle bindirecekti. Öyle de oldu. Şefik haykırarak yere yapıştı. Elif duvarlara çamurlar sıçratarak keskin bir dönüş yaptı. Gazı verip yerdeki haşerenin üstüne sürdü. Tekerler adamın gömleğine imzasını atıp geçti. "Karına yaptıkların cezasız mı kalacak sandın ha?" Adalet adalettir. Elinden tutan yoksa, ağlayacak bir omuz, sırtını dayayacak bir dost arıyorsan biz buradayız. Hakkı yenenin yeteniyiz arkadaş!