En Son Eklenenler

Ebruyla renklenen, yaratıcı düşünceyle derinleşen modern bir masal. Ülkemizin tanınmış çocuk kitapları yazarı Aysel Gürmen, geleneksel el sanatlarımızın en ilginçlerinden biri olan ebruyu çocuklara anlatmayı ve sevdirmeyi başaracak nitelikteki yeni kitabıyla Günışığı Kitaplığı’nda. Ödüllü sanatçı Huban Korman’ın özgün resimleri ve tasarımıyla derinlik kazanan kitap, çocuklar kadar büyükleri de etkiliyor. Geçmişten çıkıp gelen dertli Padişah’ın, sanatın günlük yaşamdaki işlevine işaret eden öyküsü, yaratıcı düşünceyi ve kültürel değerlerimizi yüceltiyor. Günümüzün tanıdık okul gerçekliğinden yola çıkan resimli öykü, 16. yüzyıl Osmanlı dünyasına uzanan masalsı bir yolculukla boyutlanırken, çağımızın en büyük sorunlarından olan sahteciliğin karşısına sanatsal üretimin özgünlüğünü ve taklit edilemezliğini koyuyor. Kitap, çocuğu sanatla buluşturmanın, onda estetik bir uğraş ve merak duygusu yaratmanın, eğitimin en vazgeçilmez öğesi olduğunu bir kez daha hatırlatıyor. Yerinde duramayan çocukların okuduğu Zıpzıplar Okulu’na günün birinde yaşlıca bir adam geldi, atölyesini kurup ebru yapmaya başladı. Ebru ustası, bir süre sonra zıp zıp zıplamaktan vazgeçip kendisini izlemeye dalan çocuklara bir masal anlattı: Yüzlerce yıl önce, fermanları taklit edilerek halkı dolandırılan Padişah, ülkesinin her yanına haberciler yollamış, derdine çare aramış. Sarayın bahçesinde dertli dertli dolanırken, eski dostu Ebru Ustası’na armağan ettiği köşke ulaşmış yolu. İşte o günden sonra, kimse Padişah’ın fermanlarını taklit edememiş. Acaba nasıl dersiniz?..

Sağlık sorunları sebebiyle emekliye ayrılmış olan Rebus, kızı Samantha’nın kocası kayıplara karışınca, bir kez daha sahneye çıkmak zorunda kalır. Ancak bu kez büyük bir ikilemle karşı karşıya kalacağına dair bir his vardır içinde. Zira deneyimleri baş şüpheli olarak kızına işaret etmektedir. Bugüne dek ideal bir baba olamamış ve işini her daim öncelikli kılmış olan Rebus, kızına bir baba şefkatiyle mi yoksa dedektif edasıyla mı yaklaşacak? Bir şafak vakti sırlarla dolu küçük bir kasabaya doğru yola çıkmışken, belki de hayatında ilk kez hakikate yaklaşmak yerine, ondan uzaklaşmak istemektedir.

“Seslerin normalleştiği yerdir ev, kanıksandığı. Kavgalar, kalp kırmalar ve hatta tokatlardır ev. Çok içe atılan hakaretlerin gitgide birikip karardığı yerdir. İçerdeki karaya rağmen aynı sofraya oturmak ve her lokmayı öfkeyle birlikte çiğnemektir. Ve lokmanın yutulamayıp boğazda dizim dizim dizilmesidir ev. Affetmenin değil, barışmanın değil, üstünü örtmelerin yeridir. Unuttum sanmaların, kendini unuttuğuna ikna etmelerin yeridir. Seslerin duvardan duvara atıldığı, çarptığı, sınırları aşıp alt ve yan komşuya indiği yerdir ev.” Çocuklarda iyileşmeyen kelime yaraları nerede saklanır? Bizi düşüren kelimelerin acısı nerededir? Peki seslerin? Yaşadığı zamana ait cümlelere sığamamanın, susmanın sesi; annenin en çok seni sevmeyişinin, babanın yokluğunun sesi, çat diye kırılan kalbin, yere düşen bir hayatın sesi, kapıların ardında gizlenen şehvetin, arzuyla kapanan perdenin sesi… Figen Alkaç, hayatımızın yere düşen seslerini, kelimelerini toplayıp öyküler yazıyor. “Yanlışlıkla mutlu, kasten zamansız” öyküler. Bir çocuğun terkisine koyduğu kelimeler bütün bir hayatı anlattığı için.

Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi (AÖF) Spor Ve Sağlık Bilimleri 1 Dersidir.