Eserlere Göre Listeleme

“Bilal-i Habeşi kölelik anlayışının yanlış bir düşünceyle köleleştiği bir ortamda, aşağılık ve çirkef bir toplumda, kölelikle hayatını sürdürmekte olan bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. köle olarak doğuşu, bir köle olarak yaşayışı, hiç bir zaman düşüncelerinin özgür olmasına engel değildi. Ruhî köleliğin sürekli karşısında oldu. Mü’min olunca karşılaştığı eziyetler, işkenceler ve bunlara karşı her zaman ve her yerde Allah’ı ve O’nun dinine sımsıkı bağlılığın timsali oldu. Hz. Bilâl, çağlar boyu ezilen ve sömürülen insanların sesini yükseltecek, özgürlüğü iklimlerden iklimlere ulaştıracak bir yiğittir.”.

Ormanın derinliklerinde geçirdiği macera dolu ayların ardından bir ailesi olduğunu hatırlayan Doppler, geyiği Bongo’yu boynuzlu hayvanlar barınağına bırakıp soluğu Oslo’da alır. Kendisini ölesiye özlediklerine inandığı karısına ve çocuklarına kavuşacağı için çok heyecanlıdır ama küçük bir problem vardır: Onca yıllık posta kutusunun üzerinde “Andreas Doppler” değil, “Egil Hegel” yazmaktadır! Dibe vurduğunu düşünür ama aşağılanma nedir, görmemiştir henüz.. “Zaman her şeyi silip süpürür.” Eserleri yirmiden fazla dilde okunan Norveçli yazar Erlend Loe’nun unutulmaz bir modern zaman figürüne dönüşen kahramanı Doppler yuvaya dönüyor. Doppler romanının devamı niteliğindeki Bildiğimiz Dünyanın Sonu ormanın derinliklerinden sistemin derinliklerine uzanıyor: Çemberin içinde duramayanların bütün oyunlardan kovulduğu bir dünyada özgür kalmak mümkün mü? Hafiflemiş ve özgür hissediyordu kendini. Gerçekten özgür. Borcu yoktu, işi yoktu, yükümlülükleri yoktu. Sadece kendisi vardı. İyisiyle kötüsüyle. Ve güzel bir geyiği. Vergi dairesinin bisiklet parkına bağladığı Bongo'yu çözdü ve durup üst katlara baktı. Her yerde toplantılar yapıldığını varsayıyordu; bu toplantılar ki, hem araştırmalar hem de deneyimler sonucu yalnızca yersiz olmakla kalmıyor, doğrudan verimi de baltalıyordu. Bongo'ya tırmanırken yüzüne bir gülümseme yayıldı. Artık bu hayattan elini eteğini çekiyordu.

Bildiğin Gibi Değil, iki genç araştırmacı Funda Danışman ve Rojin Canan Akın'ın, 90'lı yıllarda çocukluğu Güneydoğu'da geçmiş Kürt gençleriyle yaptıkları on dokuz söyleşiyi bir araya getiriyor. Yoğun bir şiddet ortamında geçen çocukluklarını ve ilkgençlik yıllarını anlatıyorlar: Türkçe bilmedikleri için gerizekâlı muamelesi gördükleri, zaman zaman ajanlık teklifleri aldıkları eğitim hayatlarını; babalarının, analarının, kardeşlerinin, arkadaşlarının gözlerinin önünde dayak yediği, öldürüldüğü, koruculuğa zorlandığı, evlerinin kurşun yağmuruna tutulduğu aile hayatlarını; sokaklarda, "yanı başlarında sürekli birilerinin öldürüldüğü", vurulduğu bir ortamda veya BM mülteci kamplarında geçen "gündelik" hayatlarını dinliyoruz onlardan. Politik söylemler tek tek insanların ne yaşadıklarını gizliyor, örtüyor. Bildiğin Gibi Değil, bu Kürt gençlerinin Batı'daki, büyük şehirlerdeki akranlarına bir iç dökmesi olarak okunmalı. Binlerce insan "çocukluğum sorulduğunda aklıma açlık, rezillik, sefalet, perişanlık, bombalar, savaş uçakları geliyor" diyecek haldeyse, bu gençlerin hemen hepsi "bana yaşatılanları affetmem mümkün değil ama barış mümkün, barış istiyorum" diyorsa, politik kaygılara değil vicdanlara hitap edecek gerçek bir barış ortamı kurabilmek için bu kitaptaki seslere kulak verilmeli.

Sevgili Sen, bu kitap derin bir yaşanmışlığın ertesinde biriken sessizlikten, seslilikten, seyahatlerden, konuşulmadan söylenmiş sözlerden, daha ilk bakışta yâr olmuş aşklardan, karşılaşılan mucizelerden, karanlıktan güneşe çıkan yollardan ve en önemlisi sevginin en güzel hâllerinden en yıkıcı hâllerine kadar yaşamış bir kadının hikâyesidir. Nerede başlar nerede biter bilinmez; belki bu satırlar yazılırken çok daha farklı yönlere doğru ilerlemiştir bile... Bu kadın belki bir dönem senin şu anda bu kitabı elinde tutmanın sebebi gibi kaybolmuştu, belki de sen sadece bu kitabı öylesine “bir bakmak” için eline aldın... Eğer şu anda bu kelimeleri okuyorsan, bu kadın seninle kendini, acısını tatlısını, hayallerini, aşkını, yitmişliğini, aldatılmışlığını, arayıp da kavuştuklarını, düşüp tekrar ayağa kalkmasını ve en önemlisi hayatı sevgiyle, ışıkla ve şevkle evet “seninle” paylaşmak ister...