Eserlere Göre Listeleme

Bir Tarık Dursun K. seçmesi. “İlkgençliktik. Gülsefa Hanım’ın eviydik. Kâmil Bey’dik; Bahriya’nım’ın nikâhıydık. Kalede bakla çalıyorduk, kuş vurup ateşte sıcak sıcak yiyorduk. Ellerimiz çalışıyordu: Ellerin birileri, iğne deliğinden geçilmiyordu. Öbürüsü eller, katı ellerdi. Ekmeği tuttuğu gibi, ortasından tam, ayırıveriyordu. Birbirini okşuyor, sevip sevip bırakıyordu. Bir öğrenci bir tam, iki biletle Karşıyaka’ya kaçıyordu. Akşamı ediyor, bir öğrenci bir tam, iki biletle geri dönüyordu. Yüreklilik, bahadırlık o ellerin kişilerine vergiydi. Ağız ağızdı, göz gözdü, okşamak okşamaktı. Sözden söze geçilmezdi, konuşulmazdı. Konu, evdi. Aştı, kalaylı tencerelerdi, bakır aylı konukluk cezveydi. Kâmil Bey kadar olmak, Bahriya’nım gibi etmek, korkmadan çekmek vardı. Biz ikimiz, o çağlar aşktık.”

Fıratın bir yakasında yaşayan bir delikanlı ile öbür yakasında yaşayan güzel bir kız varmış. Birbirlerine aşık olmuşlar. Delikanlı, her gece Fıratın sularında yüzerek karşı yakaya geçer, sevgilisine ulaşırmış. Bir süre sonra da sevgilisiyle vedalaşıp Fıratın azgın sularına girip öbür yakaya geçermiş. Bu günlerce böyle sürüp gitmiş. Yine bir gece delikanlı Fıratı geçip sevgilisinin yanına gitmiş. Dönüşünde delikanlı sevgilisiyle vedalaşırken kıza dikkatle bakarak, Senin bir gözün kör muydü! demiş. Kız o zaman delikanlıya dönerek; Sen sen ol, sakın ola bugün Fırata girme! diye tembihlemiş. Delikanlı kızdan ayrılmış, Fırata girmiş ve yüzme bilmediğinden boğularak ölmüş. Bizim delikanlı gerçekte yüzme bilmiyormuş; kıza duyduğu aşkın gücü sayesinde Fıratı geçermiş.

Sevmek ve Ölmek Zamanı her zaman içiçedir. Öylesine yakındadırlar ki birbirlerinin soluklarını duyarlar sanki. Cephede yaşayan bir insan için bütün yaşamını böldüğü iki zaman dilimi vardır. SEVMEK ZAMANI - ÖLMEK ZAMANI. Severken bile ölümün kara yüzünü görecek, ölüm anında bile sevgiden yoksunluğun acısını duyacaktır. Ama hiçbir sınır tanımadan açılan bu yürekleri, sevgi yerine acımasız kurşunlar bezeyecektir. SEVMEK VE ÖLMEK ZAMANI, Remarque'in insan ruhunun yüceliğini anlatan en büyük romanıdır.

Çocuklarımızı çok seviyoruz, bunda şüphe yok. Fakat sorumluluklarının bilincinde ve kendi kendine yetebilen bireyler yetiştirebiliyor muyuz? Çocuklarımız sorumluluklarını yerine getirmediklerinde, mızmızlandıklarında, birbirleriyle kavga ettiklerinde, yemeklerini yemediklerinde ya da bizi dinlemediklerinde onlara büyük tolerans gösteriyoruz. Bazen de buna gücümüz yetmediğinde, patlıyoruz. Kızıyor, bağırıyor, tehditler savuruyoruz. Sonra da bunları yaptığımız için kendimizden nefret ediyoruz. Tüm bu sorunlar doğru dili kullanmamamızdan kaynaklanıyor. Çocuklar doğru dili kullanmadığımızda bizi dinlemiyor. Böyle olduğunda da işler sarpa sarıyor. Mesela odasını onun yerine biz toplamak zorunda kalıyoruz. Ama bu hem yorucu hem de sürdürülebilir değil. Ayrıca sonradan kendimizden nefret etmemize sebep olacak öfke patlamalarına da sebep oluyor. Doğru iletişim olduğunda ise tüm sorunlar kendiliğinden çözülüyor. Çocuklar ebeveynlerini dinlemeye ve sorumluluklarını yerine getirmeye başlıyor. Anne ve babalar da asıl yapmaları gerekenlere odaklanabiliyor. Öfke patlamaları ve sonrasında gelen pişmanlıklar ortadan kayboluyor. Sevmek Yetmez kitabı çocuklarla doğru iletişimi nasıl kuracağımızı anlatıyor. Anlatılan yöntemler onlarca yıldır başarıyla uygulanıyor. Kitap, gerçekten yaşanmış sayısız örnek diyalog ve olayı da barındırıyor. Böylelikle anne ve babalar en sık karşılaştıkları durumlara verdikleri yanlış tepkileri görebiliyor ve doğru olanları öğrenebiliyor. Sürekli çocuklarımızın yanında olamayacağız, karşılaştıkları engelleri onların yerine ortadan kaldıramayacağız. Kendi ayakları üzerinde durabilen bireyler yetiştirmemiz gerekiyor. Çocuklarımızı sevmemiz bunun için yeterli değil. Onlarla doğru ve etkili iletişim kurmayı da bir an evvel öğrenmeliyiz. Hem çocuklarımız hem kendimiz için.