Eserlere Göre Listeleme

Bir iş için doğru zaman ne zamandır? Neden bazen erken davranır, bazen geç kalırız? Doğruyu bulmak için kısa yollara başvurursak ne olur? Hak etmeden kazanmak istersek ne olur? Küçük şeyler büyük dersler verebilir mi? Bir çiçek bize erdemli olmayı öğretebilir mi? Sabırlı olmak neden zordur? Sabırlı insanları ne bekler? Umudumuzu yitirdiğimizde vazgeçmeli miyiz? Yoksa eksikleri araştırıp onları gidermeli miyiz? Kendi işini kendi yapan insanları ne bekler? Erdem kimleri seçer? Bu sorulardan bazılarının yanıtını merak ediyorsanız Bilge Çiçek onu okumanızı bekliyor.

Handan Yalvaç Arıcı, yeni kitabında tarihimizin en önemli ilim-bilim adamlarına kendi dillerinden günümüz gençlerine mektuplar yazdırıyor. Hangi çocuk asırlar öncesinden bir mektup almak istemez ki! Çocuklar kendilerine gelen bu mektuplarla Ali Kuşçu’yu, Biruni’yi, Evliya Çelebi’yi, Farabi’yi, Hezarfen Ahmet Çelebi’yi ve İbn-i Haldun’u tanıyacak, kendi dönemlerinde nasıl bir çalışma ve fedakârlıkla günümüze isimlerini ulaştırdıklarını öğrenecek. Aynı zamanda Bilge Dedem 1 Dedelerimden Mektup Var kitabı çocuklara derslerin, yani matematiğin, fen bilgisinin, Türkçenin, tarihin eğlenceli ve keyili bir şekilde nasıl öğrenileceğini, ders çalışmanın nasıl eğlenceli bir faaliyete dönüşeceğini anlatıyor. Bilge Dedem 1, hiç kuşkusuz çocuklarımıza örnek şahsiyetlerin örnek hayatlarını keyifle okuma fırsatı sunuyor

Önsöz Türk tarihinin Türkçe yazılı ilk kaynakları olan Orhun Abideleri ve diğer yazıtlar hiç şüphesiz kültürümüzün en önemli hâzineleridir. Bunun farkına varan çok sayıda Türk ve yabancı bilgin bu abideler üzerinde çalışmıştır. Her yönüyle son derece zengin malzeme ihtiva ettiklerinden dolayı günümüzde ddhi bunlar hakkında araştırmalar sürmektedir. Zaten son zamanlarda yeni keşfedilen Eski Türkçe (Kök-Türkçe) yazılı kitabelerin sayısı yüzlerle ifade edilmektedir. İnanıyoruz ki, gelecekte daha yüzlercesi bulunacak ve tarihimizin karanlık noktaları gün ışığına çıkacaktır. Bu kadar çok yazıtın arasında yüz yıldan beri bütün dünya ilim alemince bilindiği üzere en meşhurları Kül Tegin, Bilge Kağan ve Tonyukuk yazıtlarıdır. Bunların muhtevalarının zenginliği diğerlerinin hepsinden fazladır. Neticede en çok çalışma bunlar üzerinde yapılmıştır. Türk adını ilk defa resmî bir devlet adı şeklinde kullanmak suretiyle tarih sahnesinde 542 yılında görünen Gök-Türkler, bu millete ad verme şerefine nail olmuşlardır. Onların Türkçe taşlara yazarak bize bıraktıkları abidevî eserler, bu şerefli yerini milletimizin nezdinde daha do artırmıştır. İdeal bir Türk devleti şeklinin çizildiği Kül Tegin Bilge Kağan'ın Vasiyeti 3 ve Bilge Kağan yazıtları taritıimizin her yönüyle (sosya, sIyasD temelini teşkil etmektedir. Onların üzerinde oyularak yazılanlar gönümüzde de önemini kaybetmemiştir. Bilakis günden güne dai^a fazla değer kazanmaktadır. Bilge Kağan, dünyayı kendi milletini ve devletini tanıttıktan sonra çok iyi analizler yapmaktadır. Aslında yaptığı analiz ve tesbitlerle ebediyen Türk milletine nasiiıat verirken üstelik vasiyet etmektedir. Her türlü ihaneti düşmanlığı, iyi günü-kötü günü görmüş bir kişi olarak konuşmaktadır. Neticede hükümdarından milletine kadar harkese vasiyette bulunmaktadır. Biz bu küçük çalışmamızda Bilge Kagan'ın sözlerinin daha iyi anlaşılabilmesi maksadıyla yorumunu yapmayı denedik. Fakat, öncelikle Gök-Türk tarihinin kısa tanıtımını yazdık. Böylelikle Bilge'nin söylediklerinin daha iyi anlaşılabileceğini ümid ediyoruz. Şunu açıkça ifade etmemiz gerekir ki, kitabelerdeki bilgilere sadece tarihçi gözüyle baktık ve kesinlikle her hangi bir filolojik yoruma girmedik. Amacımız Bilge'yi/ sözlerini ve de Gök-Türkieri okuyucuya tanıtmaktır. Bunun dışında her herhangi bir gaye güdülmemiştir. Bu araştırmanın yapılması ve yayınlanması konusunda yaptıkları yardım ve teşviklerinden dolayı başta Rasim Ekşi olmak üzere Turan Vakfı yöneticilerine teşekkürlerimi ifade etmeyi bir borç bilirim. Doç. Dr. Ahmet Taşağıl

Aliya İzzetbegoviç, Bosna savaşında varlığını tüm dünyaya kabul ettirmiş, halkının kaderini belirleyen ender devlet adamlarından biridir. Dayton Antlaşması ile ülkesinin bir takım kantonlara ayrılmasını ve bu kantonlarda Sırp ve Hırvatların da söz sahibi olmasını hazmedememiş, antlaşmayı “yüreğinden kan damlayarak” imzalamak zorunda kaldığını bizzat kendisi söylemiştir. Dört yıl boyunca dünyanın yok etmek istediği sistemler anaforunda Bosna’nın bir dal bulup tutunması idi bu. O dalın gövdeden koparılmak istendiğini yıllardır hep beraber gözlemliyoruz. Ülkesinin bu halde olması Aliya’nın duruşuna bir halel getirmez. O bütün bunların başına niçin geldiğini, halkının ve kendi kimliği yüzünden olmadık sıkıntılara katlandığını çok iyi biliyordu. Ya kimliğinden vazgeçecekti, ya da ülkesinden. Kimliğinden ödün vermediği için ülkesini bu kadar da olsun koruyabildi. Kimliğinden vazgeçseydi, ülkesinin bir Sırbistan’dan, bir Slovenya yahut Hırvatistan’dan farkı kalmayacaktı.