Eserlere Göre Listeleme

“Cesaretin, beklenmedik bir kahramanlığın ve sanatın iç içe geçtiği tüyler ürpertici bir roman. Elinizden bırakamayacaksınız!” Publishers Weekly. “Sade anlatımı, hareketli tarzı ve güçlü karakterleriyle geleceğin Ken Follett’i.” – Booklist “Tercihler ve fedakârlıklar üzerine heyecan verici bir hikâye. Kesinlikle okunmalı!” – Bookshelf “Schindler’in Listesi kadar gerilimli.” - Julie Kramer, Shunning Sarah ve Stalking Susan kitaplarının yazarı “Paris Mimarı, Alman işgalindeki acımasız ve karanlık Fransa sokaklarını gözler önüne seren heyecan verici ve sürükleyici bir roman.” - Kristina McMorris “Kesinlikle okumaya değer bir hikâye. Neyin daha önemli olduğunu sorgulayan, okuru aynı durumda kalsa ne yapacağını düşünmeye iten bir kitap.” - Nancy Nevin Nelson Doğru olanı yapmak için neleri feda edebilirsiniz? 1942’de Paris’te, yetenekli mimar Lucien Bernard ucunda ölüm riski olan bir teklifi kabul etti. Tek yapması gereken zengin bir Yahudi’nin saklanabileceği gizli bir yer inşa etmekti; en iddialı Alman subayın bile bulamayacağı kadar kusursuz bir saklanma yeri. Ve yeterince zekice davranırsa her türlü beladan uzak durabilirdi. Lucien’in paraya umutsuzca ihtiyacı vardı ve çok sevdiği şehri işgal eden Nazi askerlerine gizliden gizliye meydan okumak karşı koyamayacağı bir fırsattı. Tasarladığı saklanma yerlerinden biri işe yaramaz hâle geldiğinde Lucien kendisini amansız bir mücadelenin içinde buldu, çünkü bir Yahudi’yi saklamak onun için artık son derece kişisel bir sorundu. Paris Mimarı, birbirimize neler borçlu olduğumuzu ve doğru olanı yapmak için ne kadar ileri gidebileceğimizi acımasızca sorgulatıyor. Bir mimar tarafından yazılan bu hikâye, her sayfada daha da gerçeklik kazanıyor ve saklanan her bir kişiyle, kurtarılan her bir hayatla daha da elinizden bırakamayacağınız bir hâl alıyor.

19. yüzyılda modernleşmenin pusulası hep Paris’i göstermiştir. Türk modernleşme serüveninde de Paris en önemli duraktır. Bir an için 1867 senesinin Paris’ini hayal etmeye çalışalım. Şinasi varoluşunu adadığı Türkçe sözlüğü hazırlamak için Paris kütüphanelerine kapanmış ve elini eteğini diğer dünyevi işlerden çekmiştir. Aynı yıl, zenginliği dillere destan Halil Şerif Bey, evinin duvarlarına astığı Delacroix, Courbet, Ingres tablolarını Paris sosyetesine göstermektedir. Osman Hamdi de başını döndüren bu şehirde bir ressam olarak tutunabilmenin derdine düşmüştür. Namık Kemal ise Osmanlı Devleti’ni hürriyet kavramıyla tanıştırma idealiyle Paris’i mesken tutmuştur. Osmanlı Sultanı Abdülaziz tam da o yıl hiç yapılmayanı yapmış ve maiyeti ile beraber İstanbul’dan yola koyulup Paris’e adım atmıştır… İşte 1867 yılının Parisi’nde bizden hikâyeler! Paris Sevdası, bir portreler galerisi olarak okunabileceği gibi aynı zamanda 19. yüzyıl Parisi’nin sokaklarında, kafelerinde, parklarında Osmanlı aydınlarının izlerini sürmek isteyenler için de tarihi bir gezi rehberi olarak görülebilir.

harles Baudelaire (1821-1867); 1857’de yayımlanan Kötülük Çiçekleri’nin yanısıra, Avrupa’ya tanıttığı Poe çevirileri ve eleştirel yazılarıyla da 19. yüzyılda edebiyatı yenileyen en önemli modern ustalardan biridir. Baudelaire’in 1862’de tamamladığı ancak ölümünden iki yıl sonra yayımlanan Paris Sıkıntısı ise, yaklaşık 150 yıldır, düzyazı şiirin dünya edebiyatındaki anıt yapıtlarından biri sayılmaktadır. Tahsin Yücel (1933); Dergilerde ilk ürünlerinin yayımlandığı 1950’den günümüze, edebiyatımızın son elli yılına damga vuran en önemli ustalarındandır. Gerek öykü ve roman, gerekse deneme ve eleştirel çalışmalarıyla ufuk açan bu önemli yazarın Balzac’tan Flaubert’e, Gide’den Camus’ye çeviri edebiyatımıza katkılarıysa, 80 kitabı aşmaktadır.

“Paris’te Galerie Charpentier’de 1954’ten 1963’a kadar her sonbahar düzenlenen “École de Paris”, Galerie Arnaud’da 1955’de izlenen “17 Peintures de la Génération Nouvelle”, Galerie de France’da “Dix Ans de Peinture Française 1945-1955” sergileri o yılların sanat ortamında ortak eğilimleri biraraya getiren etkinliklerdi. O döneme yazıları, etkinlikleriyle eşlik eden yazarların (Charles Estienne, Herta Wescher, Julian Alvard, Michel Ragon, Roger van Gindertaël, Pierre Restany) daha sonra yayımladıkları kitaplarda ortaya koydukları gibi École de Paris sadece 1950’li yıllarda öne çıkan lirik, lekesel soyutun ifade edildiği bir kavram olmadı. Dünyanın birçok bölgesinden Paris’e gelerek etkinliklerini burada sürdüren sanatçılar Fransız sanat ortamını zenginleştirerek, çoğulcu etkiler bıraktılar. Bu sayede dil, cinsiyet, aidiyet gibi ayrıştırıcı faktörlerin yerine geçen “Parislilik” bir üst kimlik olarak değerini korudu. 1945’ten sonra farklı programlarla Paris’e yönelen bazı Türk sanatçılar da bu oluşum içinde yer alarak hem önemli dönemsel sergilere katıldılar hem de açtıkları kişisel sergilerle çalışmalarını uluslararası, eşzamanlı bir diyaloğun konusu içinde savunmayı bildiler.” 1945-1965 yılları arasında Paris’te sanat camiası. Ve Hale Asaf, Fikret Mualla, Fahrelnissa Zeid, Nejad Melih Devrim, Avni Arbaş , Selim Turan, Mübin Orhon, Albert Bitran, Tiraje Dikmen, Abidin Dino, Semiramis Zorlu, Hakkı Anlı, Erdal Alantar ile arada Paris’e gelip giden İlhan Koman, Şükriye Dikmen, Haşmet Akal, Cihat Burak, Adnan Çoker, Adnan Varınca, Güneş Karabuda, Ali Teoman Germaner’in (Aloş) çalışmaları etrafında döneme ışık tutan bir kitap…