Eserlere Göre Listeleme

Kapsüller, cinsel aktivite, bağışıklık sistemi, hücre yenileme, protastat, diyek destek, form, zayıflama, bunalım, stres, menopoz, kadın hastalıkları, karaciğer, mide, beyin, antioksidan ve benzerine yönelik amaçlarla tüketilecek bitki ve yağlar

Şifa artık günlük bir kelime haline geldi. Bugün birçoğumuz için şifa; başkasının dağıttığı, bizim yararlandığımız bir alan. Birden, aniden bizde bir 'çözülme' yaratarak hayatımızı tümden değiştirecek ve bizi, aslında olması gereken hayatın yoluna konumlandıracak bir şey. Ve hep bekliyoruz şifayı ve şifalandırılmayı. Şifa aslında siz beklerken, onu ararken yaşamınıza sızmaya başlar. Her gün biraz daha yeşerir, biraz daha canlanırsınız ve sonra bir gün daha mutlu olduğunuzu hissedersiniz. Hayata daha sıkı sarıldığınızı, ufak şeyleri dert etmediğinizi fark edersiniz. Şifayı beklemekten vazgeçip beklerken, kendi yarattığınız o güzel yaşamın tadını çıkarmaya bakarsınız.Unutmayın şifanın başladığı, bittiği ve yaşandığı yer sizsiniz.

Hayatın senin için ayarladığı randevudan habersiz, “Bana bir şey olmaz!” der ve hızla gidersin ya hani dünyanın dikine... Öyle gidiyorum işte! Neyin peşindeyim, bilmiyorum! “Her nerede değilsem, orada mutlu olacakmışım gibi geliyor” diyen Baudelaire gibi, sıkıştığım yerde bunaldım ve artık olmadığım yeri mi merak ediyorum? Peponi! Burada, “hatalarıyla bütünlüğü yakalayabilen bir insan” olduğum duygusu hâkim. Hayatıma dair ne varsa bilindiğini, anlaşıldığımı ve en önemlisi yargılanmadığımı hissediyorum. Bu, kendimle barışık olma halimin en zirve noktası. Burada Einstein var; Steve Jobs, Benjamin Button, Andy Warhol var... Yetmez! Anne ve babasına “Sevmek yeter sandınız!” diyen büyüme sancıları içindeki genç var. V for Vendatta var, Fight Club var; Süveyda, Erhan, Bilge var. Ancak daha önemlisi sen varsın, ben varım, hepimiz varız. Hâlâ yetmedi mi? O zaman sevgilin var, kardeşin var, annen baban var. Gören gözlere, duyan kulaklara, dokunan tenlere... Sıfır! “Bir ömre birden çok hayat sığar” diyen hepimize.

SIFIR'ın yeni bölümünün okuyucuyla buluşma vakti geldi çattı. Birazdan büyük bir keyifle okumaya başlayacağınız Çıkış Yok; sizin için giyindi, süslendi ve sizi mümkün olan en ihtişamlı haliyle karşılamak için heyecanla bekliyor. Oyun Bitti'nin sonsözünde değindiğim 'farklı tatlar' konusundan biraz daha geniş bahsetmek istiyorum. SIFIR üç bölümü devirmiş durumda, bildiğiniz gibi. Ve fark ettiyseniz, hiçbir bölümün bir öncekine benzememesine azami dikkat gösteriyoruz. Komplo, dizinin girişiydi. Aylar boyu takip edeceğimiz karakterlerle tanışıyor, soluk kesici bir gizem silsilesine adım atıyorduk. Gizemi ifşa edip komplonun sırrını çözmek için attıkları her adım, görünmez bir el tarafından kolayca önleniyordu. Geçmişin gölgeleri peşlerinde dolanırken, ölümler, yıkımlar ve gözyaşları eşliğinde etkileyici bir kısa roman okuduk... Oyun Bitti, ilk bölümde kurulan Birim Sıfır'ın ilk macerasını içeriyordu. Gizem Kızıl başta olmak üzere, ileride de göreceğimiz pek çok yeni karakteri tanıyor, sert ve bir o kadar 'yoğun' bir mücadeleyi takip ediyorduk. İnsanlıktan çıkmış bir katili durdurmak için gösterilen çabalar sonunda meyvesini veriyor ve en azından bir süreliğine cinayetler durduruluyordu... Anlayacağınız, iki bölüm de birbirinden ciddi anlamda farklıydı. Belli bir kalıbı izlememiş, değişkenliği tarz bellemiştik; dolayısıyla, kaleme alınan her bölüm, bir öncekinden izler taşısa da, bir o kadar 'başka'ydı. Şimdi sıra geldi üçüncü bölüm Çıkış Yok'a ve Birim Sıfır'ın başa çıkmak için canını dişine takacağı yeni 'gizem soslu serüven'e. Evet, bu bölüm de 'başka'. Dostum ve ortağım Gökcan, Çıkış Yok'un ilk yarısı için farklı bir tarz denedi. Ben oldukça keyif aldım, sizin de alacağınızı umuyorum. Bu tarz hakkında kısaca bilgi verirsem... Hepimizin alışık olduğu üzere, karakterlerin araba yolculukları veya oturup yemek yedikleri vakitler, eğer bir aksiyon veya gerilim yaşanmayacaksa ya da ana olayla ilgili önemli bir bilgi açığa çıkmayacaksa, kısaca geçilir.(önsözden)