Eserlere Göre Listeleme

"Bir Avuç Gökyüzü", Çetin Altan'ın Bükreş de, Paris de, Buenos Aires de de yayınlanmış bir romanı... Roman, Türkiye de ilk yayınlandığında "müstehcen" iddiasıyla hemen toplattırılmış, Altan da mahkemeye verilmişti. Uzun süren bir yargı sonunda kitap da, yazarı da aklandı. Daha sonraları "Bir Avuç Gökyüzü", Ümit Elçi'nin yönetmenliğinde sinemaya da aktarıldı. Başrollerde Zuhal Olcay ile Aytaç Arman vardı. Çetin Altan bu romanında, siyasetçileriyle bürokratları çeteleşmiş adsız bir ülkede, çağına layık olmaya çalışmanın bedellerini çok değişik bir kurguyla anlatıyor... -İç Kapak- Bu roman okuyucuyu yüreğinden yakalayarak, anlattığı öykülerdeki kahramanın gölgesi gibi, sonuna kadar, adım adım sürüklemekte... -Nouvelles Litteraries

Marie Belgorodski, köklerinden kopmuş binlerce insanın, geçmişinden habersiz yaşayan binlerce çocuğundan biridir. Bir gün karşısına elinde bir "Kader Kitabı"yla Vassili Vassilev çıkar ve Marie'yi yirminci yüzyılın başlarına, Çarlık Rusyası'na, ailesinin malikanesine götürür. Tarihin düğümlendiği günlerdir, Rusya'da çarlık düzeni yıkılmak üzeredir; Rasputin öldürülmüş, Birinci Dünya Savaşı patlamıştır. Rusya'nın iç yapısındaki toplumsal deprem bütün sistemleri sarsmakta, büyük topraklara sahip, soylu, varlıklı, görgülü, adil ve yardımsever Belgorodski ailesi de bu çalkantıların içinde savrulmaktadır. "Kader Kitabı"nın sayfalarını çeviren Marie, unutulmuş bir evrenin içinde bulur kendini. Adrişka, İgor, Nathalie, Ekaterina'yla, "Bir Avuç İnsan"la tanışır; şimdi susmuş ağızlardan onların gençliklerini, mutluluklarını, korkularını dinler. Marie için kendine dönüş yolculuğudur bu. Anne Wiazemsky duygulu kalemiyle dağınık aile fotoğraflarını bir araya toplayarak tarihsel ve duygusal bir yolculuğa çıkıyor, yirminci yüzyıl başı Rusya'sıyla bugünün insanını bir araya getiriyor, dünyanın değiştiği günlerin panoramasını canlandırıyor.

Cephede savaş son hızıyla devam ediyordu. Bombalar patlıyor, Mehmetçikler birer birer toprağa düşüyordu. Cephe gerisinde ki sıhhiyelerde doktorlar ve hemşireler yaralılara yetişemiyorlardı. Durumu ümitsiz olanlar bir kenara ayrılıyor, iyileşecek gibi olanlarla ilgileniliyordu. Vücudunun büyük bölümü parçalanmış, bağırsakları dışarı çıkmış bir Mehmetçik getirildi. Doktor onu görünce: 'Götürün bunu diğeri...' dedi. O sırada yaralı asker: ' Baba benim.'deyince doktor: 'Oğlum! Oğlum! ' diyerek sarıldı. Ama yapılacak hiçbir şey yoktu. Yeni gelen, ağır yaralı, başka bir askerle ilgilenmek zorundaydı. Kendi oğluna ancak ertesi gün sıra gelmişti. Ama oğlu çoktan toprağa verilmişti.

Aynı serüvende bütünleşen üç kişiydiler. Bir kadın ve iki erkek. Güçlüydüler ama kuvvetli ile zayıfın savaşında kimden yana olacaklarını biliyorlardı. Mücadeleleri yalnızca bir avuç kum için değildi. Yılların küllediği acı bir gerçeğin yeniden alevlenişiydi bu...