En Son Eklenenler

Senin İçin Bir Düş Kurdum Küçük, küçük bir aile, bir ağbi Ekrem, bir kızkardeş Gülbahar, bir de Cennet Ablalar, İstanbul’un kenar köşesi okuyacağınız Senin için Bir düş Kurdum... Tertemiz bir Türkçe, soba üzeri kestaneleri hatırlatan bir roman. İçinizde acıklı bir türkü dolanacak okurken, bildik sokakları hüzünle dolaşacaksınız, büyük tüplü Otomatik firmanızda utanarak yemek yapacaksınız, kaloriferlerinizin sıcaklığında rahatça gerinemeyeceksiniz; Gülbahar’ın kömürü sakınarak attığı gelecek aklınıza, minibüsteki insanlara bir başka bakacaksınız, sloganların içinden dökülen kelimeler ürkütmeyecek belki düşündürecek sizi, kara bir hüzün saracak her yanınızı, şehirli olmanın güveni içinize bir dert gibi oturacak belki. Gri sabahlı İstanbul sokaklarında o yüzleri arayacaksınız. Kim bilir hepimiz için bir düş kuracaksınız belki, belki yüzleri güneş gibi gülümseyecek bir gün insanların, siz de gülümserken hüzne bulanmayacaksınız...

"Bir dağın eteğindeydi köyümüz. Uzaktan, dağa tırmanırken yorulup kalmış koyunlar gibi görünürdü köyün evleri, biraz daha yaklaşınca, dağın yamaçlarına tırmanma niyetinde olmayan, sadece korunmak için dibine sokulmuş koyunlara daha çok benzerdi evler. İçinde fakir insanların yaşadığı bu küçük evler, taş ve balçıktan yapılma, derme çatmaydılar. Dereler akardı köyün sağından solundan. Bakar aylarında düzlüklere taşan sular, yaz gelince durulur, yatağındaki taşları yerinden oynatmadan,daha sakin akardı: güz aylarında azalır, kış aylarında ise donardı. Kışlar uzun sürer, insan boyu kadar kar yağardı. Günlerce kapılar açılmaz, komşu bile komşusuna gitmezdi. Öyle soğuk olurdu ki, insanın sesi bile donar, bir çırıltı olarak kalırdı havada. Ama bahar gelip de karlar erimeye başlayınca bin bir türlü bitki kaplardı doğayı. Parıl parıl otların ve renk renk çiçeklerin keskin, yoğun kokuları insanın aklını başından alırdı. Çiçeğiyle, otuyla, böceğiyle, suyuyla cennetin ikiz kardeşi olurdu köyümüz."

İşgal altında bir ülkede ve savaşın tam ortasında filizlenen bir aşkın hikâyesi... "… Yüzbaşı kollarını iki yana açıp ayağını yere vurarak, zeybeğe başladı. Daha ilk hareketi ile çok erkeksi ve çok efeci bir oyun oynadığı belli oluyordu. Feraye şaşkın, öylece Yüzbaşı'yı seyrediyordu. Yüzbaşı bir adımda onun yanına yaklaştı ve yavaşça "Hadi küçük kız, başla. Herkes bize bakıyor," dedi. Feraye, utana sıkıla çevresine bir göz attı. Kendilerinden başka oynayan kimse yoktu. Gerçekten de herkes nefesini tutmuş, onlara bakıyordu. Feraye de kollarını kaldırdı. Müziğe ve Yüzbaşı'ya uymaya çalışıyordu. İlk bir iki dakika bocaladı. Sonra, sanki çevresindeki herkes yok oldu. Yüzbaşı'nın gözlerinden, kendisine doğru bir alev akıyor gibiydi. Başka bir tarafa bakamıyordu. Birbirlerine kilitlenmiş ve uyum içinde; Yüzbaşı erkekliği, kahramanlığı ve tutkuyu, Feraye de kadını ve zarafeti anlatan hareketlerle oynuyorlardı… Ne zamandan beri bu haldeydiler, kendileri de seyredenler de farkında değildi. Müzik devam ediyordu. Belki de ikinci veya üçüncü tekrarıydı…" İşgal altındaki bir ülke… Ellerinde silahları, ayaklarında çarıkları olmadan; yüreklerindeki vatan aşkı ve hürriyet sevdasıyla cepheye koşan kahraman bir halk… Ve bu savaşın tam ortasında, kan ve göz yaşıyla filizlenen bir aşkın tutku dolu hikayesi… Feraye; Naşide Gökbudak'ın eşsiz anlatımı ve yaşanmış hikayelerden yola çıkılarak hazırlanmış kurgusuyla unutulmayacak bir roman…

Azeri asıllı İranlı yazar Samed Behrengi (1939-1967), kısa süren yaşamı boyunca köy öğretmenliği yapmış, halk masallarını ve efsaneleri derlemiş, yeniden yorumlamıştır. Yazdığı çocuk hikâyeleriyle ise başka bir dünyanın mümkün olduğuna işaret etmiş, bu yönüyle çocuk edebiyatının niteliğini artırarak hem çocukların hem büyüklerin gönlünde taht kurmuştur. Merhaba çocuklar! Ben Ulduz Hanım'ın konuşan bebeğiyim. Ulduz ile Kargalar kitabını okuyanlar beni ve Ulduz'u iyi tanır. Ulduz ile benim öyküm kargaların öyküsünden önceydi. O zamanlar Ulduz'un analığı geleli bir iki yıl olmuş olmamıştı. Ulduz da dört beş yaşlarındaydı. Ben de konuşmayı bilmiyordum. Ulduz'un annesi beni eski başörtüsünden yapmıştı. Kendi saçlarını göğsüme, karnıma, ellerime, ayaklarıma doldurmuştu. Bir akşam Ulduz beni karşısına koydu, benimle konuştu da konuştu, dertleşti. Sözleri beni o kadar etkiledi ki; sonunda dillendim ve konuşmaya başladım. Samed Behrengi'nin Ulduz hikâyeleri, kaç çocuğa arkadaşlık etti, kaç anne babanın çocukluğunda iz bıraktı kim bilir!.. Ulduz'un aydınlığı hiçbir sebeple azalmayan dünyasında bu kez sevgiyle dillenen konuşan bir bebek var. Bakalım bize neler anlatıyor?