En Son Eklenenler

Kristen J. Sollee, Cadılar, Sürtükler, Feministler: Seks Pozitifin Ruhunu Çağırmak adlı kitabında, uzak bir geçmişte yaşanıp bittiğini ve günümüze herhangi bir etkisinin kalmadığını düşündüğümüz cadı avının korkutucu derecede güncel olduğunu gösteriyor. Cadılığın izlerini geçmişten bugüne süren ve cadı imgesinin oluşumunu edebiyattan sinemaya, modadan pornografiye dek uzanan geniş bir yelpazede araştıran Sollee, geçmişte cadı olarak suçlanan kadınların şimdi yine cinsiyetleri merkeze alınarak “sürtük” olarak yaftalandığını iddia ediyor. Fakat son derece şen ve keyifli bir dille yazılmış bu kitabın ruhu karamsarlıktan çok uzak: İktidarın belirlediği sınırlar içerisinde kalmayı reddeden kadınlar için daima yaftalama, ifşalama ya da suçlamaya karşılık gelen bir sözcük bulunabileceğini vurgulayan yazar, bu sözcüklerin aynı zamanda bir direniş veya özgürleşme imkânına da kapı aralayabileceğine işaret etmeyi ihmal etmiyor. Böylece eril terminolojide yargılama ve ayıplama sözcüğü olarak işleyen ‘cadı’ ve ‘sürtük’ gibi sözcüklerin, feminist cenahta tahakküme karşı direnenlerin taşıdığı bir onur nişanına nasıl dönüştüğünü sade ve çarpıcı dille ortaya koyuyor.

“Mustafa Kemal, yanında bulundurduğu işlemeli deriden yapılmış bir portföy ve defteri Albay Nazım Bey’e uzatarak “Oğlunuz İhsan’a bendenizden küçük bir hediye olarak iletmenizi istirham edeceğim.” derken, o kadar fazla düşünce ve gailenin arasında nasıl olup da bir çocuğa armağan yollamayı akıl edebildiğine bir kez daha şaşırmış ve böylesine mütevazı olabilen bu büyük insana bir kez daha hayranlık duymuştu. Memleket meselesi hakkındaki çözümlerini sıralarken kendinden bu kadar emin olan, kararlarını bildirirken asla tereddüt göstermeyecek, taviz vermeyecek kadar keskin fikirli ve ön görüsü yüksek bir adamın, çocuklar söz konusu olduğunda sevecen bir babaya dönüşüverdiğini de görmüştü.” “Aslında İhsan tam bir savaş çocuğu idi. Doğduğu 1912 yılı, Balkan Savaşları’nda Osmanlı’nın batıda bozguna uğradığı yıldı ve batıdaki kayıp topraklar, Osmanlı ordusundaki her subay ve erat gibi babasını da perişan etmişti. İhsan o yıl henüz dört yaşında…Ülkede neler yaşandığını nasıl bilecek? Bildiği tek şey, babasını hep üniforma ile gördüğü ve o kısacık zamanlara sığdırılmış anlar. Babasının yorgunlukla birleşmiş telaşlı ve kararlı bakışları… Annesinin masmavi gözlerini çevreleyen çoğu zaman kızarmış, şiş göz kapakları, kaygıyı ve nemi kalıcı misafir etmiş dalgın bakışları…” (Tanıtım Bülteninden)

Bir pizza konuşmaya başlarsa elbette kuşku uyandırır. Ayrıca adamın biri gelir de bu pizzayı, paltosunun cebine sokup bir sürat motoruyla kaçarsa daha da fazla kuşku uyandırır. Tom Turbo ile arkadaşları Karo ve Klaro, konuşan pizzanın sırrını çözmek istediler; fakat...

Doğup büyüdüğü ve gençliğinde daralıp arkasına bakmadan kaçtığı Yenikent, yokluğunda neredeyse hiç değişmemişti. Bu ufacık şehirde zaman İstanbul’a kıyasla hâlâ yavaş akıyordu. Atmosferi oluşturan moleküller normalden daha ağırdı sanki ya da yerçekimi daha güçlüydü ve gözle görünmeyen bir kütle insanın sırtına çöküp hareketlerini yavaşlatıyordu. Haritada belirsiz bir nokta: Yenikent. Çocukluğunun geçtiği kente yıllar sonra dönen meşhur bir gazeteci: Ezgi Sezgin. Bir anda kendisini karmaşık bir cinayet ve ilişkiler ağının içerisinde bulan Mert, Orhan, Mercan, Cüneyt ve diğerleri. Hikmet Hükümenoğlu, Sonra Gözler Görür’de coşkulu bir polisiye hikâyenin peşinden gidiyor. Ezgi Sezgin’in bir yandan kendi hayatını yoluna koyma çabası, diğer yandan çözmek zorunda kaldığı karanlık bir cinayet onu zamanla bambaşka arayışlara itiyor ve olaylar gelişiyor... #polisiye #macera #cinayet #gazetecilik #gerilim