Eserlere Göre Listeleme

Bu büyük bir hikaye, Ömer Seyfettin'in iki yönlü siyasi düşüncesini yansıtmaktadır. Büyük bir vatansever olarak bilinen yazar Osmanlı Devletine olan sadakatini bir ermeni gencinin şahsına vermektedir. Ordu mensu olmasından dolayı savaşçı bir ruha sahip olan Ömer Seyfettin, üç kıta'ya hakim devletinin yıkılışından büyük üzüntü duymuştur. O'nun milliyetçiliği devletinin hayatına kasteden azınlık ayaklanmalarına karşı bir tepkinin ifadesidir. Devlete hakim unsur olan Türk varlığını inkara kaçmadan Osmanlı Birliği'nin lüzumuna inanır. Eserde, Ömer Seyfettin 'Osmanlılık' ve 'Türklük' kavramının mükemmel bir terkibini yapmıştır. Yüzyıllarca; birbiriyle hiçbir soy bağı olmayan bir karma toplumu- en küçük bir kargaşılığa meydan vermeden- bir millet olarak yöneten osmanlı siyasetinin başarı sırrı, bu terkip değil midir? Ancak; konunun işlendiği dönemin bazı politikacıları ve aydınları Ömer Seyfettin'e benzeyememiş. Büyük Türk devletini sözde kardeşlik, eşitlik vb adına darmadağın edip enkazı üstüne milli olmayanı kurmak uğrunda boşuna çabalamışlar. Oysa ki bunu yapacakları yerde; hazır olanı korumaya gayret gösterselerdi, Türklüğe ve devlete hizmetin zirvesine ermiş olurlardı... İlk defa 1918 yılında basılan bu eseri,90 yıl sonra tehrar yayınlayarak Türk düşünce hayatına kazandırmanın yararlı olacağını umuyoruz. Konusunun taşıdığı önem bakımından değerini hala muhafaza eden bu eseri bugünkü Türk insanının (özellikle de politikacıların ve mozaikçilerin mutlaka okumasını isteriz.

Kapının mandalı tıkırdıyor ve içeri biri giriyor.Orta boylu, geniş göğüslü, sarışın, mavi gözlü.Onun kabataslak resmini yapmışım.Ve o anda herkes bir ağızdan "Nah işte,Türk numarası yaparak kurtulanlardan biri"Bu utangaç Anadolu insanı kızarıyor,bir köşeye oturup susuyor. Çok geçmeden,biraz uzo, biraz sohbet derken ısındı vehikayesine başladı; diğerleri gibi Turkofonosve şark masalcısı. Turkofonos olduğundan,fiilleri cümlenin sonuna koyuyordu.Üslubu bana aynı Ahd-i Atik'in dilini hatırlatıyordu." -------------------------------------------------------------------------------- "Bir Esirin Anıları"

“Karımı sokakta bir adamın kolunda gördüğüm zaman ilk hissettiğim şey korku oldu. Ölüm korkusu. Ölüyorum sandım. Çok korktum. Oysa ölmesi gereken karımdı. Ölmesi gereken karımın yanındaki adamdı. Ama ben ölüyordum.” Bir eski koca birkaç yıl önce boşandığı karısını bir başka adamın kolunda görünce ne yapar? Kıskançlık krizine mi girer, durumu olduğu gibi kabullenerek yanlarına gidip “merhaba” mı der, görmezden mi gelir yoksa “hayır canım o benim karım değil, benzetiyorum” mu der? Hamdi Koç, Bir Eski Kocanın Öğleden Sonrası’nda bir kocanın bu ruh hallerine değiniyor, akıcı ve nükteli üslubuyla.

Bir Eski Sokak Sesi’nde, Sevinç Çokum’un 1972-74 yılları arasında yayımlanan ve çok sevilen ilk öykü kitapları Eğik Ağaçlar ve Bölüşmek bir araya geliyor. Yazarın yaşanmışlıklardan seçtiği çizgiler ve gözleme dayalı renklilik bu öykülerin dünyasının özellikleri... Kitapta şehir dokusu ve insani değerleri bakımından farklılaşmaya başlayan İstanbul dekoru içinde dayanışmalar ve kırılışlar incelikli bir üslupla sergileniyor. “Adam, gittikçe koyulaşan bir mavilikte kedi köpek seslerini, caddelerin uğultusunu işitirdi. Ara sıra Üsküdar vapurlarının bile sesini duyardı oradan. Belki de ona öyle gelirdi. Sonra üşürdü. Kapılar kapanırdı, pencereler kapanırdı. Kestane koyuluğunda, kestane çıtırtılarını andıran kış ürküntüleri kalırdı içerde. Tren düdükleri ıslıklanıp yüreğine değer geçerdi. Sevdiği bir şiiri mırıldanmak ister, çabucak vazgeçerdi.”