En Son Eklenenler

“Ortadoğu geçmiş zamanla yazılamaz, şimdiki zamanda yazılmaktadır.” Türkiye’nin dört Cumhurbaşkanı Filistin Cephesi’nde çarpıştı, ikisi İngilizlerin Mısır’daki esir kampında kaldı. Hepsi Kurtuluş Savaşı’nda ön saflardaydı. Türkiye’nin üç Cumhurbaşkanı, zamanında Sovyetler Birliği olan Rusya’ya karşı İsrail ve İran’la kurulan gizli istihbarat işbirliği anlaşmasında görev almıştı. Uygarlıkların ve savaşların beşiği Ortadoğu’da rüzgârların ve ittifakların ne kadar çabuk yön değiştirdiğini biliyorlardı. Nitekim Türkiye’nin NATO müttefiki ABD’nin bir başkanı, PKK liderinin yakalanıp hapsedilmesine yardımcı olurken, bir başkasının PKK’nın Suriye koluyla askeri işbirliğine gittiğine tanık olduk. Kitapta “Başka bir Suriye siyaseti mümkün müydü?” sorusuna yanıt ararken, Gazze faciasıyla dünyanın vicdanını kanatan İsrail-Filistin çatışmasını ya da Kürt milliyetçiliğini mercek altına alırken, bütün bunların bir asır önce yarım kalmış hesaplardan ayrı düşünülemeyeceğine tanık olacaksınız. Siyasal İslamcılığı uluslararası ilişkilerde kullanma fikrinin İngiliz icadı olmayıp onların başka bir müttefikimizden kopya çekip geliştirdiğine de… Düşünün ki “Ortadoğu” ifadesi bile bizlere, bölgemizin halklarına ait değil: Nerenin ortası, nereye göre doğu, değil mi? Kitapta bulacaksınız. Coğrafyamızda yüzlerce kez tekerrür eden tarih elbette geçmiş zamanla anlatılamaz, her gün haberlerde yazılmaya devam ediyor.

Muzaffer Kale’nin üçüncü öykü kitabı Dönüşte Yağmura Yakalandık, sıradanın içindeki gizin toprağında büyüyüp serpiliyor. Beyaz badanalı evler, yola bakan balkonlar, su oyunları, kulübeler, patikalar, yokuşlar, uzun kanatlı kuşlar, hayıt çiçekleri; başka sözlerin yerine geçen sözler, durduğu yerde eğri duranlar... Kale, yalnızca insan ilişkilerine değil, aynı zamanda insanın doğayla birliğine de odaklanarak, kısacık an parçalarına dair gözlemlerini incelikli bakışıyla aktarıyor; âdeta öykünün şiirini yazıyor.

Lucie’nin hayatı, anneannesini kaybettikten sonra büsbütün değişir. Anneannesiyle oturdukları çiftlik evinden taşınıp, şehirde babası, üvey annesi ve üvey kardeşiyle birlikte yaşamaya başlar. Çok sevdiği anneannesinden ona kalan yalnızca Kiraz adlı bir kuştur. Günlerini, kendisini anlayan tek dostu Kiraz’la geçirir. Lucie odasında Kiraz’ın şarkılarını dinleyerek ve penceresinin önündeki ağacı seyrederek, anneannesiyle birlikte geçirdiği eski güzel günleri düşünür. Ama Lucie’nin keşfedeceği önemli bir şey vardır: Babası, üvey annesi ve üvey kardeşi de Lucie’yi en az anneannesi kadar çok sevmektedir ve önünde onlarla geçireceği çok güzel günler vardır.

Birbirlerine deli gibi âşık Safiye ve Osman, Nevrekop’taki çiftliğin meyve bahçesinde el ele yürüdükleri güzel günleri geride bırakmışlardı. Bulgar çetecilerin köyleri yakıp yıkmaya başlamasıyla, evlerini terk etmek zorunda kalınca, bir at arabasında İstanbul’a doğru yola çıkarlar. Safiye, Osman, yaşlı halaları ve iki küçük çocuğun bu çetin yolculukta tek dayanağı vardır: Memleket kokusu... “Sevinçler nasıl paylaşılarak büyürse, acılar da tam tersine paylaşılarak azalır.”