Eserlere Göre Listeleme

Isaiah yerde yatıyor. Bacakları kıvrılıp altında kalmış, yüzü karın içinde, kendini üzerine düşen spot ışığından korumak istermiş gibi ellerini başının etrafına dolamış. Sanki kar bir pencereymiş, o da bu pencereden bakıp dünyanın derinliğinde bir görüntü yakalamış gibi... Karı tam önünde durduğumuz yerden adımlamaya başlamış. Ayak izleri sınıra kadar bir eğri çizerek, çatı boyunca on metre kadar devam ediyor. Oraya gelince durmuş. Sonra köşeye, binanın bitimine kadar gitmiş. Yarım metre kadar kenardan yürümüş, diğer ambara en yakın olan köşeye doğru. Oradan çatının ortasına yönelip üç metre geri gelmiş, koşmaya başlamak için. Sonunda izler dosdoğru atladığı yere gidiyor. Diğer çatı cam gibi siyah karolarla kaplı, oluğa doğru dimdik bir açıyla iniyor, karlar kayıp olukta birikmiş. Tutunacak hiç bir yer yok. Doğruca, boşluğa atlamış olmalı. Isaiah'dan başka kimsenin ayakizi yok... Başından beri Isaiah'la her durumda geçerli bir anlaşmamız vardı, onu zor durumda terketmeyeceğime dair, ne hiç bir zaman, ne de şimdi... "İnsanın yüreğini titreten bir gerilim romanı." -New York Times "Muhteşem bir roman. Egzotik bir kurguyla, büyüleyici bir kadın kahramanın inanılmaz birleşimi." -People "Smilla, son derece derin bir zekanın ürünü. Høeg ise Melville ve Conrad ayarında bir yazar. Dilinin şiirsel acılığı çok vurucu. İnsan yüksek sesle okumak ve her kelimenin tadına varmak istiyor." -The New Yorker

"Şiirin yolu, nicedir, toplumların güzergâhından ayrılan bir eğri çiziyor. Damıtık söz, işlenmiş yazı, soyutlama dozunun artışı, “güzelleme” geleneğinin geniş ölçüde terkedilmiş olması iletişimi, paylaşımı, geçişimi güçleştirdi. Maddî yaşam, kapitalist düzen insan değerlerini törpüledi. Basmakalıp görünse de şimdi: Auschwitz’den sonra yeri iyice daraldı şiirin, müziğin, has sanatın. İşin tuhafı, Felsefe’nin ve bilimlerin aynı dönemde ilgililerinin nüfusunun artmış olması. Bu eğilim, ileriki bir dönemde şiire dönülmesini sağlayabilir de. (...) Şiir böyleyken, şiir üzerine düşünmek, yazmak daha da amansız çelişki değil mi ? Matisse’in dediği gibi : Bir daha gelsem, yeniden, aynı şeyleri yapmaya çalışırdım."

Dread, yearning, identity, intrigue, the lethal chemistry between secular doubt and Islamic fanaticism–these are the elements that Orhan Pamuk anneals in this masterful, disquieting novel. An exiled poet named Ka returns to Turkey and travels to the forlorn city of Kars. His ostensible purpose is to report on a wave of suicides among religious girls forbidden to wear their head-scarves. But Ka is also drawn by his memories of the radiant Ipek, now recently divorced. Amid blanketing snowfall and universal suspicion, Ka finds himself pursued by figures ranging from Ipek’s ex-husband to a charismatic terrorist. A lost gift returns with ecstatic suddenness. A theatrical evening climaxes in a massacre. And finding god may be the prelude to losing everything else. Touching, slyly comic, and humming with cerebral suspense, Snow is of immense relevance to our present moment