Eserlere Göre Listeleme

Çetenin başıma 500.000 $ ödül koyduğunu duydum ve bu nedenle artık gerçek adımı kullanmıyorum. Bir adım önde olabilmek için, ehliyetimden çek defterime kadar birçok yerde farklı takma adlar kullanıyorum. Saklanarak yaşamak bana FBI için gizli ajan olarak çalıştığım günlerden kalan bir miras. O zamanlar da sahte bir adım vardı. Bu adı duymuş olabilirsiniz: Donnie Brasco. Bu adı bir film için de kullandılar. Daha önce, sadece çetedekilerin beni çağırmak için kullandıkları bir isimdi. Bonanno Suç Ailesi’nin patronu olan Joey Massino zeki, dikkatli ve tehlikeli bir adamdı. Bu, kökleri Sicilya topraklarına dayanan bir suç imparatorluğudur. Federaller Masino’nun bu kariyerine haraç alma, tefecilik, kumar, uyuşturucu ve cinayet suçlarını da eklediler. Massino topun ağzındaydı: 2004 yılında yedi cinayetten suçlanmıştı. Ölüm cezasından kurtulmak için federallerle işbirliği yapmayı ve dinleme cihazı takmayı kabul etmek zorundaydı. Gammazlık haberi yeraltı dünyasında panik yarattı. Massino, Amerikan Mafyası’nın yüz yıllık sessizlik yeminini bozan ilk mafya babası oldu. Davası, tarihin en etkileyici ve önemli duruşmalarından biri olacaktı. Bu kitap, bu davayı temel alarak Massino’nun yükselişinin ve düşüşünün gerçek öyküsü anlatırken, okuyucuya, organize suç dünyasına şimdiye kadar hiç olmadığı denli yakından bakma imkânı sunuyor.

Gazeteci-yazar Saygı Öztürk’ten, Türkiye’deki yeraltı örgütlenmesinin değişen yüzü, değişen kimlikleri… Alaattin Çakıcı’dan Kürşat Yılmaz’a, Nuri Ergin’den Ayvaz Korkmaz’a, Sedat Peker’den Yaşar Öz’e, Türkiye’deki yeraltı örgütlenmesinin değişen yüzü, değişen kimlikleri… “Türkiye’de, artık eski tip ‘mafya babaları’ yok. Devlet, bu tür oluşumlara izin vermiyor. Fakat bu, kanunsuz işlerin durduğu anlamına gelmiyor. Yeraltı faaliyetleri şekil değiştiriyor, el değiştiriyor… Belki de gayrimeşru çıkar çevreleri daha rasyonel bir hal alıyor.” Sedat Peker, “Yeşil”le ne konuştu… Alaattin Çakıcı, liberal solcular için ne dedi… Polis operasyonlarının isimleri ve öyküleri… Yeraltı liderleri ve kadın avukatları… Giyim kuşam nasıl değişti… Mafya-Devlet-Politika ilişkileri… Kimler çete üyesi oluyor… Birbirleriyle neden savaşıyorlar…

Ülkenin bir yerinde bir yaşlılar yurdu... Ve yolları burada kesişmiş, değişik yörelerden, değişik katmanlardan "yaralı" insanlar... Bayan Kasımpatı, Bayan Gümüş, Karikatür Adam, Cabbar, Bay Sakallı, Bayan Minnoş, Bayan Çığlık, Büyük Kız Kardeş, Küçük Kız Kardeş, Menekşe, Bayan Cennet, Bayan Öğretmen, Bayan İp, Benek, Doktor, Doktor'un Bayanı, Albay... Her birinin öyküsü ayrı olsa da, şu ya da bu biçimde ezilmiş, yok edilmiş, zavallı insanlardır hepsi. İrfan Yalçın, ustaca bir kurguyla, kahramanlarının birbirleriyle ilişkilerini geçmişleriyle harmanlayarak anlatıyor. Ve yaralar deşildikçe "yaralı" bir ülke görünümü çıkıyor ortaya. Yoğun bir anlatım, şiirsel bir dil... Elinizden bırakamayacak, bir solukta okuyacaksınız.

Son Bakışta Sanat Sanatın ve sanat eserlerinin hayatımızda ne kadar yeri var? Sanata nasıl bakıyoruz? Sanat bizim için ne ifade ediyor? Ya da ediyor mu? Bu sorulara yanıt vermeden önce şöyle bir düşünelim. Kendimizle, iç dünyamızla olan bütünlüğümüzü kaybettikçe aklımız da duyular dünyasına yabancılaşmaya başlamıyor mu? Maddi sınırlar içine sıkışıp kalan aklımız, nedensel bağlardan uzaklaşıp bizi ne kadar zenginleştirebiliyor? Görünen o ki doğadan kopan insana akıl şekil vermeye başladıkça duyular köreliyor. Akıl her şeyi belirler olduğunda bilgi, bilim de uzmanlaşarak bütünselliğini yitiriyor. Uzmanlaşan insan da bütünsel bakış geliştirmekten uzaklaşıyor. Bir alanda uzmanlaşırken birçok alandaki yetilerimiz körelmeye başlıyor. Ve ne yazık ki gelişmenin yegâne yolu da bu olarak görülüyor. Dolayısıyla çoğumuz için biçim içerikten daha önemli bir hale geliyor. Çünkü akıl biçimi meşrulaştırıyor içeriği değil. İşte tam da bu noktada, bu kısırdöngüden çıkabilmek için yukarıdaki soruları sormak önem kazanıyor. Taylan Altuğ, Yapı Kredi Yayınları'ndan çıkan kitabının adına Son Bakışta Sanat demiş. Buradaki “Son Bakış”, kendi ifadesiyle ilk elde, felsefi estetiğin sanata ve sanat eserlerine bakışını ima ediyor. Yazar, felsefi estetiğin sonda gelen, sonradan gelen bir son-görü olarak, sanatla olan zorunlu bağına, etkileşimine ve karşılıklı bağımlılığına bir telmihte bulunuyor; bunu yaparken “… zamanımızda salt duyumda duyulara hoş gelen şeyle eyleşip duran postmodern yüzey estetiği içinde ölüp gitmekte olan sanatın” yeniden kazanılıp kazanılamayacağını irdeliyor. Bir umut arayışının: Felsefi estetik çerçevesinde, sanatın bir şeyi ifade ederken aynı zamanda onu gizleyen özelliğinin peşine düşüyor.