Eserlere Göre Listeleme

O yıl bahar bize eksik yanlarımızı, hiç tamamlanmayacak şeyleri hatırlatarak gelmişti. Yarım yamalak bulutlar, sahanda yumurta güneşi, neremizi ısıttığı belli olmayan bir sıcaklık. Burnumuzu mu, kalbimizi mi yoksa kasıklarımızı mı? İki yakın arkadaşın aynı kadına âşık olması ve kahvaltıda peynirin üzerine reçel sürebilme iştahı. (Tanıtım Bülteninden)

Sevgili çocuklar... Hele yaz tatillerini şöyle bir gözünüzün önüne getiriniz. Güneş pırıl pırıl gökte...Siz orman içlerinde veya deniz kıyılarında ... Sabahın erken saatlerinden, akşamın alaca karanlığına kadar belki oynayacaksınız. Yorgun argın eve döneceksiniz. Yemekten sonra içinize bir rahatlık çökecek. Evdekilere iyi geceler diledikten sonra yatağınıza çekileceksiniz. İşte o an günün en tatlı anıdır. Yorgunsunuz fakat henüz uykunuz yoktur. Ne yapacaksınız ?.. Herhalde minik kütüphanenizden çok hoşunuza giden bir hikaye kitabı veya bir çocuk romanı, mesela Nesil Yayınlarından çıkan çocuk kitaplarını okurken sizi zevklendirecek, eğlendirecek, adeta gündüz ki oyunlarınızın tamamlayıcısı olacaktır. Bir yandan öğrenir, bir yandan eğlenirken tatlı bir uykuya dalacaksınız.

Nihat Genç’in ilk defa yayımlanan öykü ve makaleleri, Bizim de Günümüz Gelecek kitabında okurlar ile buluşuyor. “Herkes susup uzaklaşırken dik kayalıklarda yapayalnızdık. Hayır, beklenip umulduğu gibi yardım çığlıkları atmadık. O heybetli yalçın tepelerle arkadaş olduk, koro olduk, Ankara Radyosu olduk, birlikte memleket şarkıları söyledik. Yazar, muhalif, arkadaş, eziyet görenler, dışlananlar ama saçları gür bir neşemiz; dalları dikenli ve karmaşık, olsun, mosmor böğürtlenler gibi sevincimiz vardı. Bu ıssız tepeler en kalabalık vilayetimizdir. Bu dağların en büyük şairi cumhuriyettir. O aşılmaz, sivri, sert taşlar ahlakımız, çamları mertliğimiz. Tek bir çıkış yolu var uçurumların: Ataların yolundan gideceksin. Bir daha bağımsızlık, hürriyet, özgürlük diye çelikten kayalıklarına bağırayım; yankısı tepeden tepeye gitsin, gelsin, dolansın…”

Sevinç Çokum, Balkan coğrafyasına Yahya Kemal'in imlediği gibi bakıyor. Yazarlık hayatının ikinci romanı olan bu metinde Çokum, bir göç hikâyesi anlatıyor. Bu göç, bizim aslında çok yakından bildiğimiz bir mecburi göç. Sürgün elbette: Osmanlı'nın kaybettiği Balkanlar'dan ayrılmak zorunda kalan bir ailenin çeşitli bireyleri üzerinden bütün göçlerin o temel duygusuna, o büyük hüzne varıyor. Bir yanda ölümler, bitmeyen zorlu yolculuklar, kendi toprağından ayrılmanın derin üzüntüsü; öte yanda dirayet, kenetlenme, öfke ve yan yanalık. Bizim Diyarın en belirgin duygusu, bu kenetlenme olmalıdır. İstanbul'da son bulan bu göçü, herkes başka yerlerde, başka zamanlarda yaşamış ve sonunda yerleşik olabilmiştir. Ama hep o inatla. Ve elbette "geçse de hiç unutulmayacak" bir hafızayla. "Hangi birini anlatayım? Gece ışıldaklar karayı yalayıp geçiyor. Patlamalar, alevler, açılan gedikler, sessizce ölen askerler... İnleyen yaralılar... Bu bir imtihandır ana. Burada kendimizi öğreniyoruz. Yaşamaya hakkımız olduğunu, düşmanımızı öğreniyoruz... Telefonlar... Tayyarelerin gelip geçişi... Sudaki günün parıltılarına, gece yıldızlara bakmaya zaman yok. Otlar nemli, böcekler kuşlar öter durur. Siperler, dikenli hatlar... Askerlerden biri incir toplayıp getirmiş. Geceleri türkü okuyorlar. Yıllardır böyle birlik olunması için uğraşıp durmuştuk. Yeniden toparlandık. Yeniden doğduk."