Eserlere Göre Listeleme

Kırılganlığımız güce, kader bilgeliğe, trajediler aşka, zifiri karanlık içsel aydınlığa dönüşebilir. "Öyle bir an oldu ki, ikimizin minik taşları düzgün biçimde yan yana düştüler. Ben bir adım atıyordum, sen de aynı uzunlukta bir adım atıyordun. Ben seni bekliyordum, sen bana yetişiyordun, ben sana ulaşıyordum, sen beni bekliyordun. Sonsuza kadar böyle gideceğimizi sanıyorduk. Oysa ben şimdi ormanda yürüyorum ve ayak izlerimden başka iz yok. Kimse yürümüyor yanımda, kimse izlemiyor beni, ya da önümden gitmiyor..." Matteo ve Nora... biri ateştir diğeri su, biri akıldır diğeri yürek, biri sürekli harekettir diğeriyse durgunluk ve huzur; biri düşüncedir diğeri sezgi, biri zamandır diğeriyse sonsuzluk... Ancak bir gün bu mükemmel uyum dünyanın trajik yasaları karşısında dağılır gider... Matteo bir anda içinde dipsiz bir boşlukla tek başına kalır. Ama yollar onu asla bırakmaz ve hiçbir şekilde tahmin edemeyeceği bir geleceğe taşır. Zamanla doğa yasalarının gizemini keşfeden Matteo, insanların kendilerini bulmak, hayatı tanımak için ziyaret ettiği bir tür keşiş olup çıkar. Hayatın ve aşkın gizeminin, Nora'nın ardında bıraktığı bu büyük soru işaretinde yattığını, Matteo bir gün anlayacaktır... Sonsuza Kadar kimi zaman yok eden, kimi zaman da arındıran içimizdeki ateşi anlatıyor... (Tanıtım Bülteninden)

Jemma, Leon’u ilk gördüğünde onun sözlüğünde “sonsuza kadar” diye bir sözcük olmadığını anlamıştı. Ama o kadar deneyimsizdi ve ona olan tutkusu o kadar güçlüydü ki mantığının değil kalbinin sesini dinledi ve Leon’un bütün şartlarını kabul etti.

Belli zaman ve mekan içinde uyanış hikayesini anlatmaya çalıştığımız Sonsuza Uyanan Taşlar ne Türk adının ilk defa yazılışı, bugüne kalan yazılışı, ne Göktürklerin tarih destanı, ne de ilteriş Kağan´dan Bilge Kağan´a, Kül Tigin´e ve Bilge Tonyukuk´a övgüler, şiiridir. Belki bunların hepsidir, belki tek tek bunlardır. Ama hepsinden önemlisi hepsini gölgeleyen bir ululukta yücelişi, Türkçemizin haşmetini verişidir. Evet, Sonsuza Uyanan Taşlar ana dilimizin, o nefis Türkçemizin 1250 yıl önceki haşmeti ve 1250 yılından bu yana sürüp gelen şaşaasıdır.

Seni arıyorum her anımda Sana sarıldıgım an ki huzuru ; Beni benden alan gülüşünü arıyorum. Bana bakarken parlayan gözlerini ; Hep yanımda oluşunu özlüyorum kaybettiğim benliğimi ; Sende arıyorum. Girdiğim her sokağa seni soruyorum Seni soranlara da kalbimi gösteriyorum Sen sol yanim Sen her anim Her gece rüyamdasın Uykulu bebeğin gözlerinde ; Seni arıyorum Hayır hayır ağlamıyorum; Papatyaların solmadi daha Çiçeklere alerjim var bilirsin. Tut ellerimden yoksa halim perişan Anladin mi hanımefendi, seni yaziyorum Sol yaninda sabahlıyorum Defterini karıstırıyorum Resimlerini arıyorum Evet hanimefendim Uykulu gozlerindeki cenneti arıyorum.