Eserlere Göre Listeleme

Kent kocamış bir manda Gibi duygusuz İri gövdesiyle Uzanırken ışıklı bir çamur gölüne Apansız açılıyor yurdumun tarihinden Koyu bir cinayet sayfası İrin gibi akıyor zamanın penceresinden Sokaklara yapraklar ürperiyor Ve kıpkızıl kesiliyor yıldızlar utançtan Artık kendi dalına küskün Bir ağaç gibi hayat sanki hiç yel esmiyor Yaprak kıpırdamıyor Tutuyor soluğunu bu cinayet filminin sonunu Dehşetle bekleyen kent Hiç mi hiç tükenmiyor sokaklarda koşan Tekmeleyen ve ana avrat söverek Kelepçeleyip götüren ayak sesleri

Her şey bir depremle başladı. Şiddetli bir yer sarsıntısının sebep olduğu bir felaket… Ve felaketten pay alanlarla çıkar sağlayanlar. Anadolu insanının gerçekleri yetmiş yıllık tarihimizin sembolleriyle ifade edilen bir minyatürü...

“Anam yorgunluktan ocaklığın yanında uyumuş kalmıştı. Tepenin üstüne saplanan kayalar gibi ağzı açık, ucu keskindi topuğundaki yarıkların. Anneye acımanın ne iğrenç bir duygu olduğunu biliyordum. Gözümü ayaklarından çekip yaşlı, olgun, kararlı yüzüne diktim. Cılız bedeninden dökülen karnı inip kalkıyordu. Ablam ne kadar diriyse annem o kadar ölüydü.” Yanık Maske, dünyadan ve takvimlerden bağımsız, kendi zamanını kendi oluşturan bir köyün meydanına davet ediyor okurunu. Bir maskeyle yaşamak zorunda olan İmam, yüzünü herkesten gizlese de ruhunu sonuna kadar açıyor. Ruhunun cazibesine direnmek faydasız ve imkansız.

Meksika edebiyatının büyük ismi Carlos Fuentes’ten dört öykülük güzel bir kitap: Yanık Sular (Agua Quemada). 1981’de yayımlanmış. Birbiriyle bir biçimde ilintili dört öykü var kitapta. Her şeyden önce ortak bir arka plan bu öyküleri birleştirmekte: Meksiko City… Carlos Fuentes’in olmazsa olmazlarından biri… Adaletsizliği, acımasızlığı ve olanca çarpıklığıyla bir büyük metropol… Bir bakıma hem kurban hem cellat… Hem zulme uğramış, ezilmiş, hem de zulmediyor, eziyor. Öykülerin bir diğer ortak özelliği, ortalarda bir hayalet gibi dolaşan Meksika Devrimi ve devrimden geriye kalan yozlaşma. Bu da bir diğer Carlos Fuentes vazgeçilmezi elbette... Birinci öyküde tüm hayatını acımasız bir generalin evinde hizmetçilik yaparak geçirmiş yaşlı bir kadın var. Büyük bir yalnızlık içinde… Tek dostu sokak köpekleri ve komşunun tekerlekli iskemleye mahkûm on dört yaşındaki oğlu… Dışlanan, ezilen ruhlar birbirini bulur ne de olsa… Hayaller onları bir araya getirir. İkinci öyküde yaşlı bir adam var. Bir mirasyedi… Çevresini saran gökdelenlerin arasında, değişen zamanlara inat kendi sarayını korumaya çalışıyor. Zenginlik ve “soyluluk” içinde, yaşlı, cimri annesiyle, kimselere karışmadan geçen ömrü koca bir yalan mı yoksa? Üçüncü öykü, birinci öyküde bahsi geçen acımasız generale dair… Kaynağı pis büyük bir zenginliğin ortasında üç erkek… General, oğlu ve torunu… Sır dolu hayatlar… Son öykü, sözcüklerden umudunu kesince, geleceğini “şiddet” üzerinden kazanmayı seçen bir gencin öyküsü… Bu bir zaruriyet olabilir mi? Peki ya her şeye rağmen, inatla temiz kalabilmek, bunu başarabilmek?