Eserlere Göre Listeleme

"Dağ dağa kavuşmaz ama insan insana kavuşabilir" diye bir söz vardır. Evet, insan oğullarının kötüleri olduğu gibi, iyileri de günün birinde bazen birbirlerine rastlayabilirler. İşte bir kunduracı ile terzi, bir gün yolculuk sırasında birbirlerine böyle rastladılar.

24 dile çevrilmiş olan, şimdiye kadar birçok romana imza atan Goncourt ödüllü Fransız romancı Patrick Modiano'nun Kötü Bir İlkbahar adlı bu romanı, ünlü, ama ününü bir kenarda kalarak savuşturmayı seçen bir fotoğrafçının evinde, onun valizlerde unuttuğu fotoğrafları bir araya getirerek katalog ve fihristler üzerinde çalışan genç bir adamın belleğinde akıyor. Bir fotoğrafçının hiçbir şey olmadığını, doğal ışığı daha iyi yakalayabilmesi için ve onu daha iyi çalışabilmesi için dekorla kaynaşması ve görünmez olması gerektiğini düşünen fotoğrafçı Jansen'in çevresindeki kişiler labirenti, genç adamın, otuz yıl sonra karşılaştığı ve anımsadığı kişilikler katalogunu yazınsal bir serüvenin ilk basamaklarına çeviriyor. Kötü Bir İlkbahar, okurunu her zaman için bir ayna önünde kendine bakarken bulan ve romanlarında her okuruna belleğin ve unutuşun girdaplarında garip, büyüleyici ve hemen kaybolan yüzler sunan son dönem Fransız edebiyatının önemli adı Patrick Modiano'nun yapıtının asal örneklerinden biri. Çağdaş anlamıyla edebiyatta lirizmin geri gelişinin en önemli örneklerini veren bir yazarın kaleminden doğan Kötü Bir İlkbahar, Modiano lirizminin ustalıklı bir ürün.

TÜM SİYAHLIĞIN İÇİNDEKİ BEYAZ NOKTANIN HİKÂYESİNE HAZIR OLUN… Ben Kayla… Tutsak edildiği hayattan kurtulmak için çıkış yolu arayan ve o yolun sonunda hiç ayrılmak istemeyeceği bir sığınak bulan terk edilmiş kız çocuğu… Oysa eskiden annemle kurduğum küçük ve mutlu dünyada çiçekli elbiselerimle ruhuma her gün baharı yaşatırken biyolojik babamla çok çetin bir kış yaşayacağımı nereden bilebilirdim? Bana kalan bir tek annemin yanı vardı. Oradan gönderilmiştim ve şimdi hiçbir yerim yoktu. Hiçbir yere ait değildim. Bu soğuk yalnızlıktan kurtulmak için girdiğim yolda ise kendi aydınlığımı bulacaktım. İçine düştüğüm karanlık bir yol değil, simsiyah bir tuvaldi. Ben artık Kayla değil, küçük beyaz bir noktaydım o tuvalin tam ortasında. Bundan sonraki satırlar, “benim” değil, “bizim” olacak bir hikâyeye aitti; siyahın beyaz noktası, Meriç’in Kayla’sı…

O, ÇOK BEYAZDI. KUSURLU OLABİLECEK KADAR BEYAZ... BEN, ONU BU KARANLIĞIN İÇİNE HİÇ SOKMAMALIYDIM. Büyüdükçe böyle zorlaşıyor muydu hayat herkes için? İçten içe onlar gibi olmaktan korktuğumuz anne babalarımızla aynı yollardan yürüyorduk sanki. Hayatımızı belirleyecek sınavın stresi, arkadaşlıklarımız, aşklarımız... Hem ben hem de arkadaşlarım aslında bambaşka sınavlar veriyorduk hayatlarımızda. Her şeye rağmen Meriç’le birlikteydik ama hâlâ kimse onaylamıyordu bizi. Onun karanlığındaki varlığımı... Meriç’in karanlığına iyi gelip aydınlığımı ikimize de saçmayı hayal ederken, karanlıkta kaybolan ben oluyordum sanki. Aslında biliyordum içten içe bir gün beni terk edip gideceğini. O gün geldiğinde buna engel olamayacağımı da biliyordum. Bu yüzden ondan geriye kalacak, ömrüm boyunca hatırasını yaşatacak bir parçaydı tek isteğim... Tüm hayatımı etkileyecek bir şey yapmaya karar verdim ve sahiden tüm hayatım değişti. Belki de sonsuza dek... Siyahlığın içinde ne kadar hayatta kalabilir ki minik beyaz nokta? Onu yakan karanlığın içinde küllerinden yeniden doğduğunda beyaz noktayı tutabilir miydi artık o siyahlık? Kayla, tuhaf bir mekanizma gibiydi. Etrafına tüm sorunlu çocukları çekiyordu. Onun etrafındaki çembere bir şekilde tutunuyorduk ve her ne kadar istese de bizi kovmuyordu. Bir şekilde bizi keşfediyor, içimizdeki o yaralı çocuğu görüyor sonra tutunduğumuz o çemberdeki elimize sarılıyordu. Mucize değildi. Sadece o, bize inanıyordu.