En Son Eklenenler

Karanlık Alışkanlığı Diz boyu sıvadık 'kader'in paçalarını Mahkûmluğundayız topuklara bulaşan çamurun. Biz hep yalın ayak yürüdük bu yolları Çıplaklık rehavetinden ses etmedik. Bile bile meyveli ağacın kaderini Büyüdük... Meyvelendik... Onca soru sorduk ışıklar yansın diye Cılız bir mum ışığında 'yarın'ı ararken... Onca yalan duyduk çığlıklar attık. Korkutulduk ama kaçmadık. Bir ambara tıkılmış meyveler gibi çürürken sorular; Cevap yok... Neden açız yaşamaya bu kadar? Neden yenildik kendimize? Nasıl düşürüldük birbirimize? Unutup neye susadığımızı Yaş döküşümüz... Kan döküşümüz neden? Yeni ışıklar yakmak yerine Karanlığa alışmak Ve alışkınlığımıza rağmen Karanlıktan korkmak neden?

“Her şeyi yine unut ve yine iste; uslanmam, yine söz veririm. Neden mi? Çünkü gündüz geceye sadece güneş batana kadar karşı çıkabiliyor.” Prometheus’un şehirdeki cinayetleri artarken Minel Karaer ile Korel Erezli de ortak geçmişlerinde kaybolmaya başlarlar ve en büyük düşmanlarının Prometheus olduğunu görürler. Minel için en acısı, hafızasını kaybetmesinin ardından Korel’i yavaş yavaş hatırlamaya başlaması ve bu esnada aslında hiçbir şeyin düşündüğü gibi olmadığını fark etmesidir. Korel ise iki duygunun ortasında sıkışıp kalmıştır: merhamet ve intikam. Minel’in bir karar vermesi gerekir; ya geçmişini görmezlikten gelip yoluna devam edecek ya da geçmişiyle yüzleşip geçmişe koşacaktır. Savaşmayı bir kez kafasına koyan Minel, Korel’in de yol göstermesiyle Prometheus’un peşine düşer fakat bu ölüm dansında Prometheus’un ona hazırladığı sürpriz kimsenin tahmin edemeyeceği türdendir. “Her şeyi yine unut ve yine iste, uslanmam, yine söz veririm. Neden mi? Çünkü gündüz geceye sadece güneş batana kadar karşı çıkabiliyor.” “Benim kalbim pusulam. Ben pusulamı küçük bir kız için kaybettim ama yok etmedim. Fakat o boşluğu iyilik ya da kötülük için yine küçük bir kız uğruna hep var edeceğim, söz veriyorum.”

İsrail'in yıkılacağından bahsettiniz! Şeyh Ahmet Yasin: - Evet, aynen tekrarlıyorum; İsrail yıkılıp yok olacak. İsrail, yaklaşık 50 yıldır kurulmuş ve kurulduğu günden bu yana zulüm üstüne zulüm işleyen bir terör devletidir. İnsanlık tarihi bize zulümle abad olanın ahirinin berbat olacağını ve tarihin çöplüğünde yitip gideceğini öğretmiştir. İsrail, böylesi bir akıbetten muaf olmayacak, zalim bir güç olduğundan yıkılıp gidecek. Ahmet Mansur: - Tamam da varlığını devam ettirecek güce sahipse ve bu gücünü de muhafaza ediyorsa yine de yıkılıp gidecek mi? Şeyh Ahmet Yasin: - Şu dünyada güç, hiçbir insan için ilelebet devam edecek bir şey değildir. İnsan, doğar, büyür ve çocukluk, gençlik, delikanlılık, orta yaşlılık, yaşlılık ve elden ayaktan düşme yaşı yani bunama çağı derken ölüp bu dünyadan ahiretine gider. Devletler de tıpkı insan gibidir. Doğarlar, gelişirler, zirveye çıkarlar, sonra da yıkılıp giderler.

Kimsesizliğimin verdiği koca boşluğu dolduracak kadar genişti kalbi. Soğukta kalmış, üşüyen bedenimi ısıtacak kadar güzeldi gülüşleri. Tüm duygularımın yanına iliştirdiğim güvensizliğimi bertaraf edecek kadar cesurdu gözleri. Nereden bilebilirdim bir gelincik çiçeğini kalbimin üzerindeki vatan toprağına ektiğimde hasretle sulayacağımı, güneşine engel olmayayım diye gölgemden uzak tutacağımı? “Gitmek hiç bu kadar zor olmamıştı, hiç bu kadar ağır gelmemişti İnci." Her şey kendi ayaklarımın üzerinde özgürce durmak istememle başladı. İstedim ki parmağımdaki halka boynumda olmasın. Nereden bilebilirdim özgür olmak isterken aşka esir düşeceğimi? Belki de yaşayarak öğrenmeliydim âşık kalplerin esarete hasret gideceğini. “Bana bu son demiştin. Sözünde dur sevgilim, bu son olsun.”