Eserlere Göre Listeleme

Bir şiir gibi okunması gereken Köy adlı bu romanında, Faulkner, Amerika Birleşik devletleri'nin Güney kasabalarından birindeki yaşamı anlatır. Ama yerel çerçevenin çok ötesine uzanarak bu kasabanın insanlarını en açıkgözünden en bilinçsizine kadar ele alıp evrensel çağdaş insanın yoğun ve ayrıntılı bri resmini çizer.

Orhan'ın babası köyden İstanbul'a taşınmaya karar vermişti. Orhan alıştığı köy hayatını, okulunu, arkadaşlarını bir türlü bırakmak istemiyordu. Ancak ailesinden ayrı yaşayamayacağı için de İstanbul'a gitmek zorunda kaldı.Köyündeki doğal ve samimi hayatı büyük şehirde bulamayan Orhan her şeyi yadırgadı. Şehirde karşılaştığı her şeyi eski hayatı ile karşılaştırıyordu. Akıp geçen zamana inat Orhan yeni hayatına bir türlü alışamadı.Köyden İstanbul'a gelip şehir hayatına alışmak kolay mıdır? Köy ile şehir hayatı arasında ne gibi farklılıklar vardır? Köyde efendi gibi yaşamak varken şehirde köle olarak yaşamayı insanlar neden tercih eder mesajları veriyor.

Balzac, felsefesel birikimlerini, dinsel eğilimlerini, siyasal görüşlerini de sergilediği bu romanının sevdiği, değer verdiği kişilerce tutulmuş, sevilmiş olmasından ötürü o da çok sevmiştir. Bu romanla Balzac'ın toplumsal tarihçi yönü tüm gücüyle ortaya çıkmıştır. Tarih sahnesine yeni çıkan burjuvazinin, kendisi onlara saygı duymasa da, nesnel bir bakışla, değiştirici, yaratıcı bir sınıf gücü olduğunu, ülkenin tüm yapısını tarihin gelişme doğrultusunda nasıl etkileyip değişime uğrattığına dikkatli bir tanıklık ediyor. Bir de Napoléon'un jakoben kişiliği ve Avrupa'nın geleceği üzerine etkileri ayrıntılı bir biçimde işlenmiş. Günümüz Türkiye'sinin yapısal sorunlarına ve çözüm yollarına işaret çeken bu romanı okurlarımıza kıvançla sunuyoruz.

Kanuni’den sonra başa geçen padişahlar, medrese ve ilmiye sınıfının ıslahına çalışmışlarsa da başarı sağlanamamış, bozulma ve usulsüzlükler devam etmiştir. İlmiye teşkilâtındaki ıslah çalışmaları, biraz farklı bir yaklaşımla daha sonraki asırlarda da devam etmiştir. III. Selim, hemen her konuda ıslahata girişirken, ilmiyeye önem ve öncelik vermeye gayret etmiştir. Bütün bu gayret ve bakış açıları, genellikle klasik anlayışın bir devamı niteliğindedir. II. Mahmut döneminde de medreselerle ciddi bir şekilde ilgilenilmemiş, ilmiye mensuplarının sahip olduğu geniş imkânlar ve nüfuz sahaları yavaş yavaş ellerinden alınmaya başlanmıştır. Nihayet, 1826’da Evkaf-ı Hümayun Nezareti’nin kuruldu ve o zamana kadar ilmiyenin büyük ölçüde yararlandığı vakıf gelirleri nezaret vasıtasıyla devlet bütçesine aktarıldı. Bu uygulamadan vakıf gelirleriyle idare edilen medreseler zarar gördü. Bu dönem, medreseler açısından kaynakların elinden alındığı, yenilenme ve gelişmesi için hiçbir ciddi teşebbüsün yapılmadığı, bilakis kendi haline terk edilerek alternatif eğitim kurumlarının, yani Batı usulü eğitimin öngörüldüğü bir devir olmuştur.