Eserlere Göre Listeleme

Köyünde şalvarı, ofiste takım elbisesiyle hepimizin kalbini kazandı. Türkiye onu güçlü ve etkili diyet reçeteleriyle tanıdı ama aynı zamanda doğallığını, içtenliğini sevdi ve ille de nenesini. Yoksul bir köyde doğup büyüdü. Çocuk haliyle yevmiyeye gitti, tarlada tütün kırdı, zeytin topladı, çapa yaptı, ot yoldu. Babasına, kız evladı okutma, evlenir gider, sana faydası olmaz, dediler ama babası onu, devletin de yardımıyla okuttu. Hatice Nur Ege, ailesine, ona verilenlere layık olmak için çok çalıştı ve nihayet beyaz önlüğünü giydi. Onunki bir başarı hikâyesi. Onun manevi temeli anne babasından, ağabeyinden ve nenesinden öğrendikleri üzerine kurulu. Ruhu üç şeyle besleniyor: Ailesi, ülkesinin insanı ve vatanının toprağı. O, bahçede, tarlada da çok çalıştı, masa başında da.

“Kendi hayatını; kumarbaz, riyakâr, hiçbir iş tutamayan, memleket sevgisi olmayan babasını düşündü. Kendisine hiçbir zaman bir evlat sevgisi göstermemiş, aklına eğlenceden, kıskançlıktan, giyim kuşamdan başka bir şey gelmeyen annesini ve onun bir eşi olan kız kardeşini de... Neredeydi o riyakâr, kavgalı çekişmeli hayat; neredeydi bu iki fakir insanın birbirlerini kardeşçe, ana evlat, baba kız gibi sevmesi.” Kemalettin Tuğcu Köye Gelen Yabancı kitabında; döneminin şehir ve köy eleştirisini insanlar üzerinden yapmış, köylünün yeniliğe kapalı tutumunu eleştirirken şehirlinin özenti hâllerini kaleme almıştır. Her kitabın arkasındaki sözlük ile yazarın kurduğu dünyayı bozmadan okurlara sunuyoruz.

"Yazar neye benzer?" Keçibuldu Köyü'nde yaşayan, akıllı mı akıllı, meraklı mı meraklı bir çocuk Halil. Öyle ki, en yakın arkadaşları kitapları... Bir gün hayatı değişiyor Halil'in: Tepedeki ahşap eve taşınan "yabancı", o ve arkadaşı Ömer için unutulmaz bir dostluğun kapısını aralarken, Keçibuldu'nun hayranlık verici doğasında ve güzel insanlarında vücut bulan "ilham perisi"nin de adresini veriyor.

Unuttuklarımızı Hatırlamak İçin Fakir Baykurt'la Yeniden Dizisi devam ediyor... Susuzluktan kavrulan bir köydür Kantarma. Toroslar keser yağmuru; ne toprak suya kavuşabilir ne de gariban köylüsü doğru dürüst ekmeğe aşa... Bir gün, köy muhtarı Musa ile durmadan çekiştiği dostu Hıdır'ın cahil cesaretiyle giriştiği bir teşebbüs sonucunda, olacak bu ya, Büyük Başkan Kantarma'yı ziyaret eder. "Dileğiniz nedir?" diye sorar köylüye. Hıdır "su" der, başka bir şey demez. Destekler onu köy ahalisinin bir kısmı. Diğerleri ise Kuran kursu açılsın ister; budur dünyadaki tek önemli (!) dilekleri. Büyük Başkan her iki dileği de geri çevirmez. Tez zamanda köyde Kuran kursu açılır, bir de hoca atanır. Su çalışmaları ise kaplumbağa hızıyla, ite kaka ilerler. Şaşı bir mühendis görevlendirilir sonunda bu iş için. Şaşı, hem de biraz pısırık... Geç de olsa, makineler getirilir, sondaj yapılır ve nihayet su fışkırır topraktan. Ne var ki, su acıdır. Toprağa, Kantarma köylüsüne hayat vereceği yerde, dert olur. Bir anlamda bu acı su, sonun başlangıcıdır... Fakir Baykurt bu romanında, aklın yolunun her zaman bir olmadığını gösteriyor bize. Çıkarlarını her şeyin önüne koyan, arkası sağlam kaymak tabakanın bürokrasiden nasıl yararlandığını; diğer yandan, zaten yoksulluktan belini doğrultamayan cahil köylünün, bir de araya ikilik girdiğinde, onlar karşısında nasıl ezildiğini anlatıyor.