Eserlere Göre Listeleme

Hiç unutmam sandığı nice şeyi unutur insan. Sevdalar, kaygılar, kahkahalar, kırgınlıklar, renklerini yitirir zamanla. Sonra bir ses, bir şarkı, bir koku, hayat verir hepsine. En kuytu köşelere gizlenmiş kareler, kişiler, anılar, sel gibi akar. Sevdiklerimizden, sevmediklerimizden, aşktan, dostluktan, hayal kırıklıklarından, yaşama sevincinden söz ediyorum. Kulağınıza uzanıp, en sevdiğim şarkıları söylüyorum. Sizinkileri anımsayın istiyorum. Ama öykü bu, kim aklına düşeni okuyabilmiş ki...

"Annem İçin bir daha yayımlanmayacaktı. Yeniden yayımlıyorum. Bu çirkin dünyada annemi çok özledim. Bu kitabı yeni insanlar okusun istiyorum. Onlar da annemi sevsinler istiyorum." Edebiyatımızın çağdaş klasikleri arasında yer alan Selim İleri, Alzheimer hastalığına yakalanıp erken yaşta ölen annesini anlattığı bu kitabında, çok az yazarın yakalayabileceği bir içtenlikle ve duyarlıkla acı dolu bir sevgiyi, özlemi dile getiriyor. Annem İçin, Selim İleri'nin annesini ve kendi annelerimizi sevmek için...

Anneler ve kızları, aileler ve enkazları. Anı, yaratı ve saplantı üçgeninde sorular, bağlar ve hesaplaşmalar, ufak tefek darbelerle tetiklenmeyi bekleyen fay hatları. Miras ile olay yaratan, çağdaş Norveç edebiyatının güçlü sesi Vigdis Hjorth, bu romanda çocukluğu aşma ve aile de denen savaş alanından sağ çıkma olasılıklarına yaslanıyor. Annem Öldü mü, seçimleri nedeniyle ailesi tarafından dışlanmış bir kadının başarılı bir ressam olarak doğup büyüdüğü yere geri dönüşünü ve geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalışını konu alıyor. Olaylar, anlatıcının bir gece vakti yıllardır görüşmediği annesini araması, annesinin de telefonu açmamasıyla başlıyor. Anne ile kızını, kazananı olmayan bir kedi-fare oyununa sürükleyen bu cevapsız çağrı, çığ gibi ilerleyen bir çözülmeyi de beraberinde getiriyor. Aile ile birey çatışmasını ustaca işleyen, anne-kız ilişkisinin çıkmazlarını, anneliğin açmazlarını ve aile içi travma aktarımını korkusuzca irdeleyen Vigdis Hjorth, sarsıcı ve sorgulayıcı bir okuma deneyimi sunuyor. Bir de soru bırakıyor: Yara açmayan bir annelik, öldürmeyen bir sevgi mümkün mü? “Sadece kaybettiklerimiz sonsuza dek bize aittir.”

Dünyanın tüm kahrı ve tüm sevinci sanki annelerimizde buluşmuştur. Evlatları da onların yazgısına doğarlar. Bazen aştığımız, bazen kabullendiğimiz, bazen değiştirdiğimiz yazgı ortaklığıdır bizimkisi. Ve ilk yaradılış bilgimiz, annemizin kim olduğu bilgisi gün olur bizim kim olacağımızı belirler. Simavlı Halise Küçükkaya’nın bir mavi ışık gibi ansızın gözden kaybolup gidişinin ardından neredeyse bir yıl geçti. Anne kaybı, dünyanın ışığının kısıldığı, yoklukla sınandığımız, zeminsiz kaldığımız zamanlardır. İsmail Küçükkaya’nın ekranlardan yıllardır içten selamladığı ve ses verdiği “anne” çağrısının ardında da Simavlı Halise Hanım vardı. Çoğu dört duvar arasında yalnızlığın yoldaşı, yaşam emekçisi annelerimizi her sabah ekrandan bizlere hatırlatan ve öne çıkaran çağrının ilham kaynağı Halise Hanım’dı. Çünkü o, erken yaşlarda başlayan çetin hayat mücadelesinden, ömrünün her anını çocuksu merak ve coşkuyla kutsayan, yaşam gücü devşirmiş bir kadındı. İşte dünyanın tüm kahrı ve tüm sevinçlerinin harmanı olan bu kitap, Simavlı Halise Küçükkaya’ya, annelerimize, İsmail Küçükkaya’nın bitmeyen minnet ve şükranının ifadesi ve hikâyesidir. Nihal Kemaloğlu