En Son Eklenenler

Bu kitap “Tamam, anladım ama nasıl yapacağım?" diyenler için yazıldı. Binlerce yıldır her dilde felsefenin, dinlerin, kadim bilgilerin, edebiyatın anlatmaya çalıştığı ‘kamil (olgun) insan’ NASIL olunur? Hangi yöntemleri kendi kendimize uygularsak olur? Kamil insan olmaya çalışmak aslında evrimini tamamlamamış şimdiki ‘insan’ dediğimiz türün yolculuğu. Bir sonu var mı? Olunca ne oluyor? Bütün bu soruların cevaplarını bu kitapta bulacaksınız. Kitabı kimin yazdığının bir önemi yok. Okuyunca kendinizin yazdığını anlayacaksınız. “İçimizdeki çocuk dursun, aman onu koruyalım" değil! Gelin o çocuğun çocukken yaptığı saçma sapan hareketleri, kızınca ayağını yere vura vura bağırarak bir şey elde etmiş olan o çocuğun artık büyümesi gerektiğini, hala öyle yapmanın hiçbir işe yaramadığını o çocuğa fark ettirelim. Bırakalım, içimizdeki o çocuk kendine ve çevresindeki herkese ve her şeye karşı şefkati ve gerçek sevgiyi tadarak büyüsün. Bir yandan da çok büyümüş adeta robotlaşmış tarafımıza, çocukken yaşadığımız zamanın sonsuzluğu algısını, her şeye merakla ve ilgiyle bakmasını, içindeki coşku ve heyecanın güzelliğini hatırlatalım. Kendi içimizde dengeye gelene kadar kendi kendimize çalışabiliriz, önemli olan doğru yöntemleri bilmek. Gelin küllerimizden yeniden doğalım ve küllerimiz kendiliğinden ayaklarımızın altına serilen güllerimiz olsun.

Acıları dindiren, yaraları sağaltan, anıları unutuşun afyonuyla uyutan zaman... Elma kurdu elmayı nasıl içten içe kemirirse zamanı da kemiren kurtlar var. Zamanın unutulmaya mahkûm ettiği anılara ulaşacak incecik yollar açıyorlar. O yolları tıkayamazsınız, açıldıklarını anlayamazsınız. Bir ses, bir ezgi, bir koku, bir fotoğraf, bir çiçek, bir dokunuş, bir esinti, bir renk, o incecik yollardan sızıp unutulmaya mahkûm ettiğiniz anıyı unutuşun karanlığından aydınlığa çıkarıverir. Şaşırırsınız, nasıl baş edeceğinizi bilemezsiniz, korkarsınız, ürkersiniz. İktidarın tepelerinde, istihbarat teşkilatının en üst kademelerinde bir adam. Hasta yatağının başında bekleyen, ona tutkuyla bağlı bir kadın. Ağır ağır kararan belleğin puslu labirentlerinde dolaşan, hatırlamakla unutuş arasında, rüyalardan, karabasanlardan süzülen sayıklamalarla anlatılan güncel bir Türkiye trajedisi. Devlet uğruna işlenmesi insanlığa karşı suçları affettirir mi? Aşk, suskun kalmanın suç ortaklığını meşru kılar mı? İnsan iktidar hırsına yenildiğinde unutmaya sığınmak mümkün mü?

Ey gönül! Şimdi sorarım sana, hangi aşk daha büyüktür? Anlatılarak dile düşen mi, anlatılmayıp yürek deşen mi? Şems-i Tebrîzî Hiç durup düşündün mü, dile düşenlerden misin, yüreği deşilenlerden mi? Işığa koşan kelebekler misali, aşka kanat çırpan ve sonrasında yüreği lime lime edilip yara bere içinde kalanlardan mı? Tam da kalp yaraları iyileşip kabuk bağlayacakken yeniden inanıp aşka her seferinde yüreği kanatılanlardan mı? Peki ya sen... Sen hiç düştün mü aşka? Savaşın ortasında yeşeren ve sınır tanımayan gerçek bir öyküyü anlatıyor AşkSınırı… Körfez Savaşı sırasında sevdanın karasına düşen Raju ve Hira, savaş sonrası Bağdat’ta mahsur kalır. Türkiye - Irak sınırını kaçak yollardan geçmeye çalışırken Hakan Yüzbaşı ve Mert Asteğmen’le yolları kesişir. İki kaçak âşık ekseninde ilerleyen olaylar dizisi, bir yandan da iki askerin iç dünyalarına yaptığı yolculuklarla hem aşk hem de psikolojik gerilim tadında bir romanla baş başa bırakıyor okuru.

Gülayşe Koçak, Beşinci Kat’ta, farklı karakterlere sahip üç kadının zaman zaman dayanışarak, zaman zaman da çatışarak büyüttüğü “çoksesli” dostluğun hikâyesini anlatırken, merdiven boşluğuna takılıp kalmış çocukluk travmalarına, hayal kırıklıklarına, korkulara ve özlemlere de ses veriyor: Bir apartmanın yarı karanlık kapıcı dairesinden en üst kattaki tekinsiz ama albenili aydınlığa uzanan fısıltılar yıllanmış sırları, kilitli odaları, bastırılmış öfkeleri ve kaçınılmaz bir yüzleşmeyi haber veriyor. Bir viola da gamba ezgisinin hüznünü de, neşesini de satır aralarına taşıyan, yaşamın ahengini selamlayan bir roman Beşinci Kat. Çok küçükken, hayallerimde çok ağır hasta olduğumu, ateşler içinde kıvrandığımı, annemle babamın ölüm döşeğimde ağlaştıklarını kurgulardım. Bu tatlı hayaller gece yattığımda beni saatlerce oyalardı. Daha sonraları, bu hayallerimin nesnesi Zafer Amca olmuştu: Onu ağlayarak tabutumu taşırken, kendini pişmanlıklar içinde yerden yere atarken, ardından uzak bir yerlerde inzivaya çekilmiş, beni düşünerek vicdan azapları içinde yaşarken canlandırırdım zihnimde. Ah çocukluk...