En Çok Görüntülenen Kitaplar

Kur’an kıssaları soyut ve yüksek hakikatlerin ete kemiğe bürünmesi, elle tutulur, gözle görülür hale gelmesidir. Özelde Yusuf kıssası genelde de Kur’ân kıssalarının tamamı bize tarihin akışının Allah’ın irade ve ilminden bağımsız ve başına buyruk bir gidişatının olmadığını gösterir. Özellikle kıssalar kronolojik olarak tersten okunduğunda tarihin yalnızca insanın eseri değil aynı zamanda Allah’ın mimarisi olduğu açıkça hissedilir. İnsan düşünerek ve kendini vererek Yusuf kıssasını okuduğunda, kıssa ile kendi ruhu arasında bir med-cezir yaşar. Bu kıssa, Allah’ın bir kulunu imkânsızlığın en dibinden imkânın zirvesine nasıl ulaştırabileceğine şahit kılar muhatabını. Hz. Yusuf’u kuyudan Kral’ın sarayına taşıyan olaylar zinciri, onun gördüğü rüyanın müjdesine giden yola döşenmiş taşlar mesabesindedir adeta. Yasin Pişgin, Yusuf suresi tefsiri olarak hazırlanan Mısır’a Sultanı Kuyudan Gelir’de Yusuf kıssasını kendi hayatımıza taşımamızın yollarını aşikar ediyor bize. Çünkü Hz. Yusuf’un kuyudan çıkışı, aynı zamanda bizim de kendi kuy(t)umuzdan ve milyonlar içindeki yalnızlığımızdan kurtulmamızın hikmet yüklü yoludur. Can gözüyle bakan, can kulağıyla dinleyenler için elbette…

Okulların duvarlarında dört mevsimi gösteren afişler vardır: Yağmuru da hissederseniz o resimlerde, rüzgârı da, deniz kumunun sıcaklığını, kışın ayazını da… Sobanın üstünde kestane kavuran nine, şemsiyesiyle rüzgâra karşı yürüyen kadın, odun kesen adam, kartopu oynayan çocuklar, ekin biçen çiftçiler, denizden ağ çeken balıkçılar… Mevsimleri anlatan o resimlerdeki insanlar tüm zorluklara rağmen mutludur, güler yüzlüdür, hayat doludur. Elmas Kanatlar’ı okul duvarlarındaki mevsim panolarının içinde gezinir gibi okudum. Anneannesinin siyah şemsiyesi altında, yağmurlu bir günde çocuk adımlarıyla başlıyor, Ece Aytaç’ın öyküsü… Ve tekerlekli sandalyesinde ilk kez hastane kapısından dışarı çıktığında yağan yağmurla devam ediyor… Bir Ege kentinde, vagonlarında ‘’İstanbul’’ yazan dönme dolapla çıktığımız yolculuk dans pistine de ulaşıyor, denizlerin metrelerce altına da… Sayfalarında hayatın her mevsiminden öyküler taşıyan, kitapseverler için rüzgârına kanatlarını açarak yeni ufuklara doğru yol alacakları bir kitap… Sunay Akın

Bir kitabın adı “Tekerleksiz Bisikletler” olabilir ama kitapta bir kez olsun tekerlekli ya da tekerleksiz bisikletlerden söz edilmeyebilirdi; yine de kitap, ancak bu başlıkla bütünlüğe kavuşabilir, gerçek anlamını bu sayede, gökyüzünde uçan, tekerlekler yerine kanatları olan ve eksik tekerleklerini asla aramayan, hatta tekerleklerin gereksizliğini kanıtlayan bu imge sayesinde kazanabilirdi. Bir öyküden neler çıkarıldığında hala öykü olmayı sürdürür? Yüklemsiz öykü olur mu? Sıfatsız zarfsız öykü olur mu? Bir romanın belirli sayfalarından seçilecek cümlelerle romanın özünü yansıtan bir öykü yazılabilir mi? Bir öykü ne kadar yoğunlaştırılabilir? Tekerleği olmayan bir bisiklet “gider” mi? Cem Akaş, Tekerleksiz Bisikletler’de bir araya getirdiği eksiltmeli öykülerinde deneysel arayışlarını sürdürüyor.