Eserlere Göre Listeleme

En iyi polisiye roman yazarlarına verilen Shamus Ödüllü David Fulmer’dan Mavi Kapı Barı’nın kalbinde atan ateşli bir gerilim romanı… Ringlerden ayrılmak zorunda kalan Eddie Cero, bir tesadüfle ilginç bir teklif alır: Özel Dedektiflik. Bu mesleği pek düşünmese de Eddie’nin paraya ihtiyacı vardır; mecburen kabul eder. Önemsiz vakaları çözmeye çalışırken asıl merak ettiği bir gizemin peşine düşmeye karar verir. Koyu hayranı olduğu bir müzik grubunun baş solisti yıllar önce aniden ortadan kaybolmuş ve hâlen kendisiyle ilgili hiçbir bilgiye ulaşılamamıştır. Bu konuda yardım alabileceği tek kişi ise şarkıcının yetenekli kız kardeşi Valerie’dir. Ancak Valerie’nin onu hıyanet, entrika, güç ve hırs dolu sapkın bir hikâyenin içine çekeceğinden habersizdir…

“- Bir kez bir ülkede, dedi Özgür, hoşgörü yok, düşünceden, düşünmekten korku yaygınlaştırılıyorsa ne parlamentosu, ne özgürlüğü be; ne demokrasisi?.. ’Ya tam susturacağız; ya kan kusturacağız,’ diye bas bas bağırıyor adam. Yani onun gibi düşünmedin mi yasak koyuyor, öldürecek seni… Sonra da elini kolunu sallayarak dolaşabiliyorsa hangi özgürlük be? Bırak ki elini kolunu da sallamıyor boşu boşuna; bomba sallıyor, bıçak sallıyor, kurşun sıkıyor… O sloganı atmaktan daha büyük suç da yoktur aslında, demokrasi deniyorsa…’’ Nergis ve Korhan, Özgür’ün ekseninde ülkedeki kaostan kaçıp denizin mavisine sığınanlar… Sadece onlar da değildir. Çevrelerinde kendileri gibi olan aydınlar ve maviyi bir sığınak olmaktan öte gören ülkenin yeni burjuvazisi, yerli halk da vardır. Onlar için sığınakları olan “mavi” ülkenin geri kalanı gibi karanlıktan azade değildir. Çok geçmeden kendileri de bunu yaşayarak öğrenirler. En çok da Nergis öğrenir. Nergis’in kimliğinde kadın olmanın, aydın olmanın, geldiği sınıfın çelişkileri içinde kabuk değiştirmenin savaşı vardır. ‘‘- Gazetelere bakamıyorum, içim kararıyor… Kıyım, öldürme, öldürüşme… Radyoda o, televizyonda o… Koca toplum çıldırmış. Bir deliyi iyileştirmek ne güç bir iştir… Deliler yığınıyla, hem de birbirini azdıran deliler yığınıyla kim baş eder? Sonunda bu bahçeye de soktular… Özgür’ü sevmesem, hani… Valla… İnsan ne halt edeceğini şaşırıyor…’’

Yakup ve Yusuf… Bedenleri tıpatıp aynı, ya ruhları? “’Gitmeden önce sana bir sır vermek istiyorum. Ben her zaman sana hayrandım. Sen benim sahip olmak istediğim birçok şeyi temsil ediyordun. Kıskanıyordum seni evet, çünkü ben farklıydım. Senin gibi olmak istiyor, fakat olamıyordum. İnan benim bir suçum yoktu, elimden bir şey gelmiyordu. Beni olduğum gibi sevmeni isterdim, bağrına basmanı… Yapmadın be kardeşim… Ben istediğin gibi olmayı beceremedim, sen de kabullenmeyi… Sonuçta biz beceremedik!’ Yakup boğulurcasına ağlıyordu, gözlerinden sicim gibi akan yaşlarla ‘beceremedik’ diye tekrarlayıp dururken kirpiklerindeki rimeller yanaklarında kapkara çizgiler çizip çenesine doğru akıyordu. Yusuf’un kulağına iyice eğilip fısıldar gibi bir ses tonuyla ‘Turuncu gecenin mavi yıldızları, taç olsun ay ışığı rüyası hayallerine kardeşim,’ derken, bir yandan da parmaklarıyla Yusuf’un hareketsizce duran avcunu hayali yıldızlarla donatıyordu.” Türkiye yeni bir yazarla tanışıyor: Gökhan Örtmen. Kalemi güçlü, genç, yeni bir yazar… “Mavi Kasaba” bir ilk roman. Sahici, duru anlatımıyla sizi sarıverecek, bir solukta bitirmek için bu kitabı elinizden bırakamayacaksınız. Gökhan Örtmen, Türk edebiyatının umut vaad eden yazarlarından

Tanrı bazı insanları ada, bazısını martı, bazısını fırtına, bazısını liman, kimisini de gemi olarak yaratır... Daha belki yüzlerce çeşidi vardır insanların. Kim bilir... Ben liman olarak yaratılanlardandım. Hiçbir zaman kadere isyan etmedim, alıp başımı gitmedim, gemileri yakmadım. O ise fırtınada sürüklenen bir gemiydi. Bana sığındı. Ona kucak açtım ve ne olursa olsun onu korudum, kolladım. Fırtına dindikten sonra bir daha gitmedi. Benim sahilime demirledi. Sevgilimin adı Eleni Mavron. O mavi bir kadındır, gökyüzü gibi mavi ve sonsuz. Gözlerinde kuşlarıyla, bulutlarıyla koca bir gökyüzü vardır. Allah baba üzülmemesi gereken kadınların yanaklarına çukurdan işaret koymuştur ya; işte onlardandır Eleni Mavron. Gülüp de gamzeleri ortaya çıktığında dünya kusursuzlaşır. Dudakları uçsuz bucaksız papatya tarlasında tek başına açmış gelincik gibi kırmızı ve göz alıcıdır... Onu tanıdıktan sonra anladım ki, diğer kadınlar, Tanrı'nın onu yaratmadan önceki eskizleriymiş. Eleni Mavron bir roman karakteri olarak gelmişti dünyaya ve Tanrı onun hikâyesini yazma görevini bana vermişti. Zaten bu yazdıklarım benim değil Eleni Mavron'un hikâyesiydi...