En Son Eklenenler

Eleni Yunan gizli servisinin en aktif elemanı… Kararlı görünüyordu, amacını gerçekleştirmek için her şeyi yapmaya hazır tavırlar içinde çantasındaki kırkbeşliğe yöneldi. Cemal ne de olsa bir askerdi; herhangi birinin silaha yatkınlığını daha ilk bakışta anlardı. Kadının silahı tutuşu, hedefe kavranmasına yetmişti. Bu kadın öldürmek amacıyla buradaydı. Belki bir şansım var diye aklından geçirdi. Onunla konuşmak, soru yağmuruna tutmak… Kendisini başka biriyle karıştırdığını anlatmaya çalışmak ve karşı hamle yapmak için zaman kazanmak. Binbaşı Cemal bundan da şüpheliydi, ama en azından denemeye değerdi. “Hata ediyorsun,” diye fısıldadı. “Ben binbaşı filan değilim.” Kadın gülmüştü sadece…

Aurora, beş yaşında geçirdiği bir travmanın ardından son derece sıradışı, hırslı bir kadın olan babaannesi tarafından yetiştirilir. 1800'lü yılların ikinci yarısında 'Altına Hücum' ateşiyle yanıp kavrulan Kaliforniya'dan ayrılarak elinde fotoğraf makinesiyle, Şili'ye gidince, kendini iç savaşın, politik çatışmaların dünyasında bulur. Sevdiği adamın ihanetine uğrayınca da gördüğü karabasanların nedenlerini araştırmaya, kendisinden gizlenen sırlarla dolu geçmişini keşfe çıkar, fotoğraf makinesinin arkasına sığınarak 'gerçeği yakalamanın' peşine düşer. Bu 'gerçek'se, arka planını ve politik platformunu 19'uncu yüzyıl Şili'sinin oluşturduğu bir ortamda gelişir. Aurora'nın doğumuyla başlayan öyküsü, zaman içinde geriye ve ileriye doğru akarak Şilili erk sahibi ailesinin şaşırtıcı sırlarını ortaya çıkarır. Isabel Allende'nin romanı, gerçek olayları ve tarih zamandizimini izleyerek 1800'lü yılların sonuna doğru hem Şili'deki hem de Amerika'nın önemli bölgelerindeki sosyopolitik gelişmelerini fon alıyor, yazarın öteki romanlarında da sıkça kullandığı temalarla gelişiyor: Kadının gücü, büyülü gerçekçilik ve erotizm. Genç bir kadının kimliğini arayışının öyküsünü anlatan Sararmış Bir Fotoğraf, daha önce yayınladığımız Ruhlar Evi ve Kaderin Kızı ile birlikte Isabel Allende'nin 18'inci yüzyılın sonlarıyla 20'nci yüzyılın başı arasında 130 yıllık bir dönemde bir aileyi anlatan üçlemesinin sonuncu kitabı.

Tedavi için Amerika’ya giden hastalara uçak yolculuklarında refakat eden genç bir doktor… Müzik ve tarih bilgisini artırmak için özel öğretmen tutan bir işadamı… Kuş uçmaz kervan geçmez bir kasabadaki devlet tiyatrosunda yıllarca çalışmış, devrin değişmesiyle işsiz kalmış oyuncular… Kaderin Rusya’nın uçsuz bucaksız taşrasına, kimi zaman da Rusya’nın dışına savurduğu kişiler: Taşra siyasetçileri ve türedi zenginler, öğretmenler ve din adamları, Orta Asya ülkelerinden gelmiş işçiler, günümüz Rusyası’nı terk etmekle etmemek arasında kalmış aydınlar, hepsinden önce de her gün türlü türlü hikâyeye tanık olan hekimler… Uzun yıllar Moskova’ya yüz elli kilometre mesafedeki Tarusa şehrinde hekim olarak çalışmış olan Maksim Osipov, Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonraki dönemin Rus hayatına dair acı tatlı öyküler anlatıyor. Bir başka hekim-yazarın, Anton Çehov’un izinden giden ve Rus edebiyatının günümüzdeki önemli temsilcilerinden biri sayılan Osipov ilk kez Türkçede. “Osipov’un hikâyeleri, insanlığı –muhteşem, iğrenç, korkunç insanlığı– sevmenin ne kadar zor olduğunu ama insan kalmak için tam da bunu yapmak, insanı sevmek gerektiğini düşündürüyor okuyana. (…) Böyle düşünceler uyandırabilmek yalnızca büyük edebiyatın yapabileceği bir şeydir.” Svetlana Aleksiyeviç “Kitap boyunca okurlar durmadan Çehov’u hatırlayacak… Normal insanların sürdüğü yaşamların yakından incelendiği ve okuyanda çarpıcı etkilere yol açan ince, dürüst ve yalın bir hikâye anlatıcılığı bu.” Martha Alexander, The Independent

“Tarih Üzerine Diyalog” Fransa’da Fernand Braudel ve Marc Bloch’un kurduğu “Annales” okulunun yetiştirdiği, Fransa tarihinin iki önemli ismi olan Jacques Le Goff ile Jean-Pierre Vernant’ın 2004 yılında Emmanuel Laurentin eşliğinde France Culture radyosu için yaptığı söyleşilerden oluşuyor. Ortaçağ uzmanı Le Goff ile Eski Yunan uz­manı Vernant yetiştikleri dönemi, hocalarını, tarihe olan bakış açılarını anlatıyorlar. “Söyleşinin hiç kuşkusuz en şaşırtıcı yanı, bu iki tarihçinin içinde yetiştikleri toplum­sal bağlama hissettikleri borcu teslim etme tarzları: Jacques Le Goff ortaya gözü pek varsayımlar atmasına imkân tanıyan 60’lı ve 70’li yılların canlı ve verimli ku­rumlarına şükran duyuyor; Jean-Pierre Vernant ise Yunan kenti üzerine yürüttüğü araştırmaların Komünist Parti’den kopuşuna çok şey borçlu olduğunu kabul ediyor.” Emmanuel Laurentin