En Son Eklenenler

Henüz yaşanmamış yakın bir geleceği anlattığı Destina’da “Bu romanda yazılı her şey doğru, hiçbir şey gerçek değildir” diyor Mine G. Kırıkkanat. Bu yakın gelecekte, İstanbul Küresel Yönetişim’in idaresine geçmiş, Türkler de göç ettikleri farklı ülkelerde asimilasyona uğramıştır. Haç ile Hilal’in savaşı sona ermiş, yerini Hıristiyanlığın mezhep çatışması almıştır. Bu savaşın galibini, Roma’nın ilk Hıristiyan imparatoru ve Konstantinopolis’i başkent yaparak Hıristiyanlığa armağan eden Büyük Konstantin’in soyundan gelen bir vârisin bulunması ya da tam tersi ortadan kaldırılması belirleyecektir. Konuya ve bölgeye hâkim olmaları nedeniyle seçilen üç Türk ajan, rüyaların izinden giderek çıktıkları zaman yolculuğunda kıyasıya bir mücadelenin tam ortasında bulacaklardır kendilerini. Soluk soluğa bir maceranın film kareleri gibi aktığı, müthiş bir hayal gücünün ürünü Destina, okurun elinden bırakamayacağı ve uzun süre etkisinden kurtulamayacağı son derece çarpıcı bir roman. … Ama gerçek, ergeç doğrulanır.

ROMANCI AĞIR İŞÇİDİR... Bir roman nasıl inşa edilir? Gerçeklikle kurgu, kurguyla gerçeklik nasıl örtüştürülür? Kısaca söylenecek olursa, romancılığın temel sorunları nelerdir? Romancılık ağır işçiliktir. Roman sadece konudan, gerçek ya da yaratılmış karakterlerden, olaylardan, mekânlardan ibaret değildir. Tarih, felsefe, sosyoloji, psikoloji boyutları da olan devasa bir iştir. Roman matematiktir, geometridir, mimarlıktır. Beyin cerrahlığı ve kuyumculuktur… Diplomasız bir meslekmiş gibi görünmesine aldanmayın. Dört yıl değil kırk yıl dirsek çürütmeyi, dört değil dört yüz kapıdan geçmeyi gerektirir. Ela Gözlü Pars Celile, Yeşil Mürekkep, İpek Sabahlık, Nefesi Tutku Olan Kadın Afife Jale gibi çok satan romanların yazarı Osman Balcıgil, Kurgu ile Gerçeğin Aşkı’nda, müzmin okuyucular ve muhtemel yazarlara “mesleğinin sırları”nı anlatıyor, yollar açıyor, kapılar aralıyor. Balcıgil’in kendi kitaplarından hareketle yazdığı Kurgu ile Gerçeğin Aşkı’nı ilgiyle okuyacaksınız.

• Her şeyi öğretmeye çalışanların olduğu yerde, hiçbir şey öğrenemeyen nesiller yetişir. • Bir çocuğun kendisi adına en doğru seçimleri yapmasını istiyorsanız, ona hiçbir şey yapmama özgürlüğünü vermek zorundasınız. • “Çocuk” kelimesinin aşağılama ve küçük görme anlamında kullanıldığı bir ülkede, doğruları gerçeğe dönüştürmek kolay değildir. • Bir çocuğun neyi, ne zaman ve nasıl öğreneceğine başkaları karar veriyorsa ortada çok büyük bir yanlış var demektir. • Bizler saygılı, efendi, terbiyeli çocuklar değil; kendimize itaat edecek çocuklar istiyoruz. • Özgür olamamış çocuklara kitap okuma alışkanlığı kazandıramaya çalışan aileler, attıkları her adımda hayal kırıklığına biraz daha yaklaşırlar. • “Akıllı telefonlar, sosyal medya, tabletler, bilgisayarlar kötüdür ve çocuklara zararlıdır” düşüncesini bir kenara bırakalım. Onlar kötü değil, onlarla ne yapacağımızı bilmiyoruz sadece. • Kitapları bitirmek, müfredatları yetiştirmek, konuları bir an önce öğretmeye çalışmak; eğitimin kanseridir. • Bir çocuğun matematik dersi, o dersin dilini özgürce kullanmasıyla başlar.

“Çünkü yeryüzündeki bütün hikâyeler birbiriyle akrabaydı.” Bir avuç meşe palamuduyla kaderleri birbirine bağlanan iki yabancı... Geçmişi unutan kayıp yakınlarının sessizliğinde boğulan Asaf ve vicdanı, dikenli tellerin dibinde düşüp kalmış ölü bedenlerle sınanan Hanip... Ovada Paldur Küldür ile Fakir Baykurt Öykü Ödülü’nün sahibi olan Mustafa Orman, ilk romanı Annem Gittiğinden Beri Çiçek Ekmiyoruz Bahçeye ile çaresiz kalmış insanın hem siyasi sınırlarla hem de kendi sınırlarıyla imtihanına dair sarsıcı bir hikâyeye ses veriyor: Yüreği ağzında, canı cebinde yeni bir hayata doğru yürürken ya da sıradan bir akşam vakti elinde bir ekmekle evine dönerken umudu yüzünde donup kalanların romanı bu. Artık neyi dert edeceğini bilmiyordu. Alzheimer olan annesini mi, kendisini terk eden karısını mı, unutma hastalığına yakalanan yaşlıları mı, yoksa başarısız siyasi hayatını mı? Birini dert edince, sanki bütün dertler bunu işitip aynı anda ona saldırıyordu. Buna rağmen, ileride kimse unutma hastalığına yakalananların durumuna düşmesin diye, her şeyi kaydetmeye, gelecek kuşaklara yüzlerce doküman bırakmaya kararlıydı.