En Son Eklenenler

Körfez Savaşı, kitle iletişim araçları kanalıyla bütün dünya tarafından izlenmesi olası ilk savaştı. Ekranlar kanalıyla bir bakıma gözlerinizin önünde cereyan ediyor gibi görünse de, olup bitenlerin bu çok sınırlı ve hesaplı kitaplı gösteriminde, kuşkulu bir nitelik kazanıyordu savaş. 1991'de bana turuncu renginde gibi görünen bir tülün gerisinden izlediğim savaş çığlıkları, eskisinden daha kararlı bir şekilde 2003'ü karşıladı. Ben bu sesleri tanıyorum, diyordum haber bültenlerine kulak verirken, bu hayata ve barışa meydan okuyan kaba saba sesleri, süpergüç fütursuzluğunu, yoksullukla ve borçlulukla açıklanan sessizlik ve itaatleri, tercüme analizleri, fırsat düşkünlüğünün araya sıkıştırdığı yarım yamalak senaryoları tanıyorum. Turuncu Günler'deki notların en azından bir kısmı Körfez Savaşı'yla ödenen bedellere rağmen değişmeyeceklerini biraz olsun hatırlatabilse, ne mutlu bana...

Ağaçlar dalgakıranım, bu kerpiç duvarlar sağlam kalelerim oldu. Bu ev o “dışarıdakilerden” ikimizi korudu. Seni hapsettim buraya. Affedersin. Teşbihte hata ettim. Bir mahpusluktan başka bir mahpusluğa koydum seni. Aşk bir mahpusluk değildir. Aşk koskocaman bir hapishane olan dünyanın açık kalan tek kapısıdır. Kaçalım mı sevgilim o kapıdan? Hadi gel artık tut elimden.   Gözümden Deliler Taştı’yla Çağan Irmak, o eşsiz filmlerinden de aşina olduğumuz sıra dışı, derinlikli karakterlerinin, Ege’nin bir kasabasındaki acı-tatlı yaşamlarını çok katmanlı, şiir gibi öykülerle bize anlatıyor.   Cıgaralı Naciye’nin sinema tutkusundan, Haktan’ın sırlarla dolu hayatına; Hüsniye Hanım’ın sıkıntısından, bir mevtanın dramına; Elektrikçi Kemal’in inadından, Perizat’ın küskün kalbine ve bir çocuğun rengârenk hayal dünyasına…   O her dem gittiğimiz sahil kasabasına, bizi gülümseten gazinolara, hıncahınç doldurduğumuz pazar plajlarına ve özlemle hatırladığımız 70’lere ışınlanıyoruz…   Geceden hazırlanıp yoğrulmuş ekmek içi ve soğanı bol tutulmuş kıyması az köfteler yaz sıcağında daha fazla beklemesin diye öğlen olmadan mangala atılır, iyot kokusu kısa bir zaman sonra yerini et ve duman kokusuna bırakırdı. Aile babaları dışında kişi başına üçer taneden fazla düşmeyen assolist köfte, bol ekmekle katık edilir, doyurmayınca da harcıâlem domates ve yeşil biber yetişirdi imdada. Domatesin uvertür olduğu zamanlardı.

“Mariposa’yı bilir misiniz bilmem. Bilmiyorsanız hiçbir önemi yok çünkü Kanada’ya biraz olsun aşinaysanız, muhtemelen buraya benzer bir düzine kasabayı yakından biliyorsunuzdur.”   Küçük Bir Kasabanın Gün Işığı Eskizleri, Mariposa adında kurmaca bir kasabada geçer. Matematikten anlamayan Papaz Drone, 130 kiloluk otel sahibi Smith, zenginliğinden utanan memur Pupkin, beş dönemdir yerel seçimleri kazanan Bagshaw da kurmaca karakterlerdir. Ancak Stephen Leacock yaşayıp gördüğü onlarca kasabadan bir kasaba, yüzlerce insandan da işte bu karakterleri meydana getirir. Diğer bir deyişle, her şey hem gerçek hem de kurmacadır. Leacock bu kitapta bizlere sadece Mariposa’da yaşananları anlatmaz. Mariposa’dan vaktiyle büyük şehre göçmüş ve hep bir gün dönme hayaliyle kendisi avutup bir türlü dönemeyen kasabalının ruh halini de anlatır. Gidenin bir pişman, gitmeyenin bin pişman olduğu bir düzlemde, Mariposa’da yaşanan türlü aşklar, rekabetler de cabasıdır. Daha evvel Ivır Zıvır Öyküler adlı kitabını yayınladığımız Leacock Türkçeye çevrilen bu ikinci kitabında da okurlarını etkilemeye devam ediyor.

Çağların değişimi ile birlikte iletişim yöntemleri de değişti. Geçmişten bu yana kurduğumuz ilişkilere teknoloji de dahil oldu. Bundandır doğru iletişim kurmak her zamankinden daha çok önem kazandı. Doğru iletişim kurabilmenin yöntemlerinin anlatıldığı Ergül Kayacık’ın hazırlayıp Hakan Bozbey’in seslendirdiği “İletişim Ahlakı” Çalışmasını, İstifadelerinize sunarız: