En Son Eklenenler

“Güneş kurumadan ben de kurumam, bilesiniz!” Panayır (1960) ile başlayan edebiyat yolculuğunda yarım yüzyılı geride bırakan, 1950 kuşağının en önemli kalemlerinden Adnan Özyalçıner, yeni öykülerini bir araya getiren Yağmurda ile insanın serüvenine buruk ama umutlu bir çentik daha atıyor. Yalnız bir çocuğun penceresinden kanatlanan düşüncelerle “karanlığı elemekten” yorulanların dünyasına bakan Özyalçıner, telaşlı sokaklardan ıssız kumsallara, kalabalık üstgeçitlerden bir başına kuruyup kalan köylere, kentlerden kırlara, günden geceye uzanıyor: Karanlığın koyusundan aydınlığın müjdesini derleyen bir ustadan edebiyatımıza yepyeni bir armağan... Şimdi bu karanlık çukurdaydı işte. Her sabah güneş doğmadan geliyordu annesi. Oğlunu elinden tutup parka götürdüğü günlerdeki gibi giyimi kuşamı yerinde bir anne olarak. Kadın, güneş ilk ışıklarını gönderdiğinde okşarcasına eşeliyordu toprağı. Güneşin aydınlığını oğlunun yattığı karanlık çukura iletmek istercesine. Toprağını öperek.

Otuz yaşını henüz geçmiştim ki hayatı ikiye ayırmayı düşünmeye başladım. Doğduğum yeri, ailemi, okuduğum okulları, arkadaşlarımı, para kazandığım işleri, zevklerimi, korkularımı, yeteneklerimi, aşklarımı, benliğime ve bedenime giydirdiğim her şeyi ve belki de yaşamak istediklerimi sorgular oldum. Her sorgulama süresinin sonuna da ekledim: ''Yarın her şey değişebilir.''

Çok uzun zamandır sakladığımız sırlar var. İzleyerek. Uyumadan. Sonsuzca. Çok yakında, artık bize ait olmayacaklar. Üç Olan Bir yakalanmış ruhu arıyor ama bunun farkında değil. Hapsedilmiş spreni, o kadar uzun zaman önce unutulmuş olanı… Bilgiyi, Roshar'ın bütün halklarını lanetleyecek olan bilgiyi bulmak için kendi ruhunu zamanında özgür bırakabilecek mi? Yenik Asker mızrağı seviyor, kendi etine saplanmış olduğu halde. Yürüyor, her zaman, ışık olmadan karanlığın içine doğru. Yanında kendi kendine tutuşturabileceğinin dışında hiçbir ışık olmadan. Arızalı Kız Kardeş hatalarını görüyor, kendisinin hata olduğunu düşünüyor. Atalarından çok uzakta sanki ama onu omuzlarında zafere ve o en önemli sessizliğe doğru taşıdıklarının farkında değil. Ve en önemli olanı, Makinelerin Anası büyük bir baloda yalancılarla dans ediyor. Onların maskelerini düşürmek, gizli sırlarını bulmak ve dünyaya açık etmek zorunda. En kötü yalanların kendi kendine söyledikleri olduğunu kabul etmeye mecbur. Eğer bunu yaparsa, sırlarımız en sonunda gerçekler haline gelecekler.

Bu eser, Kur'an'ın verileriyle ve Kur'an denetiminde, "İslam tarihi" olarak anılan sürecin eleştirisini amaçlayan bir denemedir.