En Son Eklenenler

9 ödül ve 14 adaylığı bulunan ve yönetmenliğini Galder Gaztelu- Urrutia’nın üstlendiği ve İspanyol korku sinemasının gerçekten başarılı ve akıllıca işlenmiş bir eseri olan Platform filmimiz tamamen dispotik bir gelecekte geçiyor. Bu zaman da insanlar kaynakları tamamen tüketmişlerdir ve sosyal statü kazanmak içinde sadece Platform adı verilen hapishanede hayatta kalma savaşını vermek zorundadırlar. Bu hapishane bildiğimiz hapishaneler gibi değildir ve yapısı dikey ve çok katlı olarak tasarlanmıştır. Hapishanenin her katında bir hücre bulunmaktadır ve her hücrede de kendi özgür iradeleri ile orada bulunan insanlar vardır. Fakat bu hapishanenin başka bir özelliği daha vardır bu da sadece ve sadece en üst kattan günde bir kaç dakika boyunca yemek aşağıya gönderilmektedir ve elbette en alt katta kalanlar için bu bir ölüm kalım savaşıdır. Ama kısa bir süre içinde bu acımasız düzen bozulmak üzeredir çünkü en alt katta olan bir kişi herkesin aynı oranda yemek alabilmesi için bu düzene savaş açmak üzeredir.

Zalim biri olduğumu düşünüyorsun, çünkü sana öyle söylendi,” dedim. “Peki, senin hakkında benim duyduklarıma ne demeli? Derin dedikleri kadar ince mi? Ölümüne ödlek ve budala mısın? “Sen bir Noavck’sin,” dedi inatla, kollarını göğsünde kavuşturarak. “Zalimlik senin kanında var.” “Damarlarımda akan kanı ben seçmedim,” diye yanıtladım. “Tıpkı senin de kaderini seçmediğin gibi. Sen ve ben, ikimizde ne olmak için yaratıldıysak, o kişiler olduk.” Şiddetin ve zulmün hüküm sürdüğü bir gezegende, herkesin bir kaderle ayrıcalıklı kılındığı bir galakside, herkese bir akımarmağanı bahşediliyordu ve bu, geleceği şekillendirecek, kişiye özel bir güçtü. İnsanların çoğu için bu akım-armağanlar birer lütufken, Akos ve Cyra içinse durum farklıydı; armağanları, onları başkaları tarafından kontrol edilebilir kılıyordu. Armağanlarının, kaderlerinin ve yaşamlarının kontrolünü ellerine geçirerek galaksideki güç dengesini değiştirebilecekler miydi? Akımdan beslenen bir galakside, herkese bir armağan düşüyor. Cyra, Shotet halkını yöneten zalim bir hükümdarın kardeşiydi. Cyra’nın akım armağanı ona acı ve güç veriyor ve ağabeyi, bu armağanı, düşmanlarına işkence etmek için kullanıyordu. Ama Cyra, ağabeyinin elinde bir bıçak olmaktan çok daha fazlasıydı. Sağlamdı, hızlıydı ve ağabeyinin sandığından çok daha zekiydi. Akos, buzlarla kaplı ve barışçıl ulus gezegen Thuve’li bir çiftçi ile kâhinin oğluydu. Sıra dışı akım-armağanı tarafından korunan Akos, ailesine sınırsız bir sadakat besliyordu. Akos ve kardeşi, düşman Shotet askerleri tarafından esir alınınca, Akos, ağabeyini oradan canlı olarak çıkarmak için elinden geleni yapacaktı. Ne pahasına olursa olsun. Derken Akos, birden Cyra’nın dünyasına girdi. Ülkeleri ve aileleri arasındaki düşmanlık aşılamaz görünüyordu. Hayatta kalmak için birbirlerine yardım mı edeceklerdi, yoksa birbirlerini yok mu edeceklerdi? Bir İz Bırak, beklenmedik armağanlarla dolu bir galakside, arkadaşlığın -ve aşkın- gücü üzerine sarsıcı bir roman.

PALDIR GÜLDÜR, Aydın Boysan’ın tükenmez neşesi, engin hayat tecrübesi ve samimi üslubuyla renklenmiş on dört mizah söyleşisinden oluşuyor. Çeşitli tarihlerde yaptığı söyleşilerde insana ve yaşama, çevreye ve zamana, sanata ve bilime duyduğu saygıyı eğlenceli üslubuyla dile getiren Aydın Boysan, insanoğlunun çeşitli hallerini, çelişkilerini, hoşluklarını anı ve anekdotlarla süsleyerek anlatıyor. Müzisyen, tiyatrocu, yazar, politikacı, din adamı, mimar, şoför, yönetmen, gazeteci, meyhaneci, kısacası her çeşit meslek erbabının, evli-bekâr, kadın-erkek, genç-yaşlı her milletten insanın, fil, eşek, boğa, tavşan ve pek çok hayvanın nasibini aldığı fıkralarla hem güldürüyor, hem düşündürüyor. Çünkü Aydın Boysan’a göre mizah: “... öyle kabak çekirdeği gibi eğlencelik bir şey değil ... aklın sanatıdır.”

...telefon kulübesi, asfalt yolda iskele çıkmazına inen şosede, şimdi bilardo salonu olarak çalıştırılan eski PTT binasının önünde, kahvede yirmi beş otuz adım ötedeydi. Yürüyüp yetişebilirdim, ama yapmadım. İçeride oturup rüzgârın savurduğu, pencere camındaki her bir vuruşu sadece benim kafamın içinde inen plastik tabelanın romansı sesinde şaşadurdum. Sigara içtim, masaların tahta zemindeki mazotla kararmış ayaklarına baktım. Daldım, saatlerce yok oldum ve bazen, zemberek sesini kimsenin duymadığı duvardaki saatin ahşap gövdesinde kayboldum.