Eserlere Göre Listeleme

Necip Fazıl Kısakürek, 1969 yılında yazdığı bir yazıda Arsadaki odun yığınının gizli bir köşesinde tek bir kıvılcım noktasıyız biz!” demiş ve şöyle sürdürmüştü sözlerini: Odunların üstüne, yıllar ve asırlardır yağmadık yağmur, düşmedik kar kalmadı. Onları küf basmış, pas yutmuş, rutubet bürümüş; üstelik Garp dünyasının bütün kanalizasyonları bu odunların üzerine akmıştır. İşte arsadaki böyle bir odun yığınının gizli bir köşesinde tek bir kıvılcım noktasıyız biz! Biz ki, onun gizli bir köşesinde tek ve son kıvılcım noktasıyız, onu nasıl yakar, tutuşturur, alevlerle sarabiliriz? Söylenmesinin üzerinden yaklaşık 40 yıl geçmesine rağmen hararetinden hiç bir şey yitirmeyen bu ateşte pişmiş kelimelerin ışığında tarihe bakacak olursak, o odunların ait olduğu ormanı ve o ormanın hangi baltalarca kesilip odun halinde bir arsa köşesine atıldığını daha iyi anlarız. Bugün ne mutlu bizlere ki, kıtalara gölge salan ‘Osmanlı ormanı’nın kesilip metruk bir arsaya atılmış son odun yığını içinde hangi bereketli duanın eseri olarak kaldığını bilemediğimiz o son kıvılcımın nasıl bir yangına dönüştüğüne şahit oluyor ve gelecek adına umutlanıyoruz. Lakin o yitirdiğimiz ‘orman’ nasıl bir şeydi, neye benziyordu? Ormanın ruhu üç kıtaya hangi sırlı yollardan dallarını uzatmış, gölgesinde 72 milleti bir insanlık bahçesi içinde hangi iksirle yaşatabilmişti? Osmanlı sevinci bir daha yaşanabilir, bir başka deyişle Osmanlı geri gelebilir miydi? İşte Mustafa Armağan son kitabı Geri Gel Ey Osmanlı!’da bize yalnız tarih anlatmakla kalmıyor; bir yandan tarihi bugüne doğru çekerken, bugünü de tarihe aşina kılmaya çabalıyor. ‘Osmanlı’ya dönüş’, ona göre Osmanlı’nın tekrar var edilmesi gibi zamanın dışına çıkmayı teklif eden bir çağrı değil; Osmanlı’nın miras bıraktığı ruhla onun yarıda bıraktığı ve ondan sonra üzerimize borç kalan misyonu bugünkü şartlarda devam ettirmeyi kastediyor. Geri gel ey Osmanlı! Asırların yirmi birincisi senin sesini, duruşunu ve yürüyüşünü bekliyor. Zulüm tarlasına dönen dünyada kurtlara kurtluklarını hatırlatacak ve mazlumların elini tutacak ışık senin yüksek alnında parlıyor çünkü.

Dizinin bu kitabı Refahyol döneminde yaşanan kamuoyunun yalnızca yüzeysel yanlarına tanık olduğu iç ve dış gelişmelerle ilgili ilginç ve çarpıcı olayların içyüzüne ışık tutuyor. Örneğin 2003'te devleti uğraştıran “Kuzey Irak sorunu“nun yedi yıl önceki durumu, bu kitapta gözler önüne seriliyor. ABD desteğinde Türkiye'ye kafa tutacak konuma gelen aşiret reisi Barzani'ye o tarihlerde verilen paralarla silahlar... Saddam Hüseyin'in Kuzey Irak harekatından sonra Barzani'nin Irak diktatörü ile anlaşması... Türkiye'nin 2003'te bir türlü başaramadığı, Kuzey Irak'ta 20-100 km. derinliğinde “tampon bölge kurma“ girişimi, sonuçları... Erbakan-Çiller ikilisinin yurt düzeyinde yarattığı olumsuz iklim ve koşullar... Refah'ın kadrolaşma hareketi; Çankaya'ya bakışı... Çankaya'nın Erbakan'a bakışı... Giderek gelişen, bir rejim sorununa dönüşen gericilik heveslerine karşı TSK... TSK'nın Çankaya'ya yansıttığı görüşler... 28 Şubat'a (1997) 2-3 ay kala Türkiye'nin manzara-i umumiyesini derinlemesine yansıtan gerçek öyküleri Geri Gidişe İzin Yok kitabında bulacak, ilgi ile okuyacaksınız.

Matarese, bütün dünyaya yayılmış gizli bir örgüttür. Korkunç bir amaç uğruna dünyadaki güç odaklarını ellerine geçirmeye çalışan Matarese liderleri- Matarase Baronu ve Julian Guiderone- tüm yasadışı yolları kullanarak sona yaklaşmaktadırlar. Artık dönüşü olmayan geri sayım başlamış ve zaman kalmamıştır. Bu düğümü çözmek için biraraya gelen en iyi ajanlar- Brandon Scofield, Cameron Pryce ve Leslie Montrose-insanlığın geleceğini kurtarmaya çalışacaklardır. Gelecek, geri sayımın bittiği yerde yeniden başlayacak mıdır?

Bir yüzyıl önce siyasal hareket ve tutumların tanımında, tasnifinde başlı başına açıklayıcı olabilen gerici-ileri ayrımı, günümüzde bu özelliğini büyük ölçüde yitirdi, bulanıklaştı. Ama bu durum söz konusu ayrımın büsbütün anlamsız olduğu, köksüz değer ve ölçütler üzerine kurulduğu yolundaki iddiaları geçerli kılmıyor. Özgürlüğü, kendi kaderine egemen hale gelmeyi ve "insanca yaşama"yı bir azınlık imtiyazı olmaktan çıkarmaya yönelik her girişime -en azından- kuşkuyla bakan bir yaklaşımdır "gericilik". İnsanlığın büyük çoğunluğunu özgürleşmeye, "insanca yaşama"ya lâyık ve yetenekli görmeyen bir anlayıştan beslenen bu yaklaşım, ancak istisnaî durumlarda bu pozisyonunu apaçık sergiler. Bunun dışında, kendini suret-i haktan gösterecek argümanlarla örülmüş bir retorik kullanır. Konusunda daha şimdiden bir klasik değeri kazanmış olan Gericiliğin Retoriği'nde Hirschman, işte bu sorun üzerinde düşünenler için hayatî önemde tespitler sunuyor. Kitap, farklı tarih kesitlerinde, farklı toplum ve sorunlar bağlamında "gerici" tavır alışları analiz ederken, aynı zamanda bize bu kavramın eksenini, "değişmez" niteliğini neyin oluşturduğunu da net bir şekilde gösteriyor. (Tanıtım Bülteninden)