En Çok Görüntülenen Kitaplar

Ne yazık ki şimdiki psikiyatri anlayışı, yakınmalarınızı anlatmanız ve hekimin de bu yakınmaları düzeltecek bir ilaç önermesi üzerine kurulu. Ancak “Hiç bir ilaç, kötü geçmiş bir çocukluğu düzeltmiyor”. Anne-babanızın veya eşinizin size nasıl davrandığı, nasıl bir ailede büyüdüğünüz, anne-babanızın birbirlerine sevgi dolu ya da düşmanca davranışları, bireysel, ailesel, hatta toplumsal travmaların üzerinizdeki izleri ne yazık ki hiç konuşulmuyor.  Artık biliyoruz ki beynimiz ve bedenimiz karşılıklı etkileşimler üzerinde şekilleniyor. Bu etkileşimlerin değerlendirilmediği bir tanı ve tedavi anlayışı her zaman eksik kalacaktır. Sıklıkla, “Öyle düşünmemelisin… Düşünce şeklin yanlış!” diyen terapistlerle karşılaşıyorum. “Oltaya yakalanmış bir balığın davranışlarını gören arkadaşları, onun çıldırdığını düşünebilir”. Ama balığın yaptığı sadece hayatını kurtarmaya çalışmaktır. İnsanları yaşadıkları ya da yetiştikleri ortamlardan ayrı değerlendiremeyiz, oltayı göremezseniz bu davranışları anlamak ve anlamlandırmak da mümkün olmayacaktır.  Hekimlik, çaresizliğe tahammül etmenizi gerektirir. İnsanlar hastalanır, yaşlanır ve ölürler. Henüz çözümünü bilmiyoruz. Yapabildiğimiz çoğu zaman acıları azaltmak, acı çeken insanların yanında olmak, ölümü geciktirmeye çalışmak, çoğu zaman da çaresizce beklemek… Acı kaçınılmazdır. Yaşam hepimiz için neşe sağlık ve mutluluk kadar, az ya da çok ıstırap ve kayıpla dolu. Kimimiz bunlarla çok erken, çok savunmasızken ve üst üste karşılaşırız, kimimiz daha geç. Bunca yıl sonra psikiyatrinin en önemli görevlerinden birinin bu acı ve kayıplarla baş etmede insanlara yardımcı olmak, yeniden toparlanıp, geçmişlerinin etkisinden kurtulup mümkünse daha güçlü bir şekilde yaşamlarına devam etmelerini sağlamak olduğunu düşünüyoruz. “Beden Kayıt Tutar” var olan psikiyatri anlayışının tıkanmışlığına bir umut ışığı yakıyor, nörobilimdeki gelişmeler sayesinde ruhsal ve hatta bedensel hastalıklarımızın kökeninin daha farklı anlaşılmasını, taşların yerine oturmasını açık, kanıta dayalı ve anlaşılır bir şekilde sunuyor. Yirmi birinci yüzyılın getirdiği yeni terapi yöntemlerini tanıtarak etkili başa çıkmanın nasıl olabileceğinin yollarını gösteriyor. Bunu yaparken, gerçek öykülerle insanın zekâsına, dayanıklılığına, baş etme ve iyileşme gücüne bir kez daha hayran bırakıyor. Büyük zaferlerin büyük yıkımlardan doğması gibi, en çok acıyan yerimizi korumamız gibi travmadan iyileşmenin muhteşem sonuçlarını gösteriyor. Pek çok kez yaşadıkları travmaları, hayatlarının kaynağı yapan hatta bunun ötesine geçip başkaları aynı acıyı yaşamasın diye mücadele eden insanlar tanıdık. Bu kitapta da okuyacağınız yaşamlar gibi…  Zorlayıcı yaşam olaylarında duygudaşlık yaptığımız danışanlara, anılarıyla yaptıkları savaşlarda ateşkes sağlama çabalarımızda, zihinlerindeki olumsuz inançlarıyla, bedenlerindeki rahatsızlık veren duyumlarıyla kavgalarında uzlaştırıcılık yaparken, travmaya tanıklık yapmanın etkileriyle boğuşurken travma çalışanları için bir pusula olduğunu düşünüyoruz. Tekrar tekrar okunmayı hak eden bir başeser. En az bizim kadar “Beden Kayıt Tutar” dan faydalanmanızı dileriz. 

Jean-Chrıstophe Grangé'den Kongo-Fransa-Belçika üçgeninde tüyler ürpertici, soluk soluğa bir kovalamaca. Onlar ölümsüzlüğün sırrına vâkıf olanlardı. İntikam hissiyle yanıp tutuşan, kötülüğün öncüleriydi. Zamanın ve mekânın ötesine geçebilenlerdi. Afrika'nın derinliklerinden getirdikleri Kara büyüleriyle aklın sınırlarını aşanlardı. (Tanıtım Bülteninden)

1930'lu yıllardaki Büyük Ekonomik Buhran sırasında makineleşmenin de etkisi ile bozulan ekonomik ve toplumsal koşulları, artan işsizlik sorununu dile getiren bu film Charlie Chaplin'in ilk kez 1914 yılında yarattığı Küçük serseri (Şarlo) tiplemesine dayanan son filmdir. Chaplin, "Modern Zamanlar"'ı o dönem için rekor sayılabilecek bir sürede 10 ayda çekmiş ve kurgu öncesi 100 km uzunluğunda negatif film harcamıştır. Chaplin'in Komünizm propagandası yaptığı ileri sürüldüğü için film ABD'de gişede pek başarılı olamamıştır. 1,5 milyon dolar maliyetli film ancak 1 milyon dolar hasılat yapabilmiştir. Aynı nedenden ötürü film Almanya ve İtalya'da da yasaklanmış ancak diğer Avrupa ülkelerinde ise çok büyük başarı kazanmıştır. Film her ne kadar Almanya’da yasak olsa da, Charlie Chaplin’in çok büyük bir hayranı olan Hitler merakına yenilmiş ve özel bir sinemada filmi peş peşe iki kez izlemiştir. Charlie Chaplin, aynı gün doğduğu Hitler‘in filmden sonra ne düşündüğünü bilmek için her şeyini vereceğini söylediği bile konuşulmaktadır. Ayrıca SS Nazi Subayları’nın gittiği sinemada bir muhalif makinistin odasına girerek bu filmi Nazi Subaylarına izlettirmiştir. Sinirlenen subaylar eylemciye ateş etmiştir. Filmdeki karakterler ve simgeler değiştirilmiştir. Gamalı haç yerine iki tane çarpı ;Adolf Hitler yerine Adenoid Hynkel; İtalya faşizmin başladığı yer olduğu için Bacteria ve Almanya ise Tomania olarak değiştirilmiştir. Her ne kadar filmde bazı ses ve müzik efektleri kullanılmış da olsa bu sessiz bir filmdir ve aynı zamanda Chaplin'in çevirdiği son sessiz filmdir. Film, ağıllarına doğru hızla ilerleyen bir koyun sürüsünün üstten görüntüsüyle başlıyor. Bu görüntünün akabinde, metro istasyonundan çalıştıkları fabrikaya doğru koşuşturan işçilerin görüntüsü beliyor ekranda. Bu iki görüntünün ortak özelliği sürüklenen koyunlarla ne yaptığının farkında olmayan işçilerin bilinçsizliğidir. Saatin altı olmasıyla birlikte işbaşı yaparak görev yerlerine gelen işçiler, diğer bir yanda ise gazetenin bulmaca ve karikatürleriyle zaman harcayan “Büyük Birader” (Big Brother) genel müdür karşımız çıkıyor . Genel müdür önündeki televizyonu açıyor ve kanalları tek dolaşarak fabrikanın her bölümünü kontrol ediyor. Çok geçmeden de uyarılarına başlıyor: “Bölüm-5 hızlan!” Hiç şüphesiz işçiler arasında en çok uyarılan, modern çağın demir çarkları arasında kaybolan asi ruhlu Charlie Chaplin oluyor. Çünkü var olan düzeni, iş akışını bozan, beceriksiz biri. İşçiler, bantlardan akan ve aslında hiçbir işçinin tam olarak ne yaptığını bilmediği garip bir üretim şeklinde çalışmaktadır. Büyük makineler arasında kaybolan işçiler , üretim sürecinin devamı için , makinelerin birer parçası haline dönüşmüştür. Çünkü uzmanlaşma söz konusudur ve aslında hiç kimse tam olarak ne yaptığını, neyi ürettiğini de bilmemektedir. Büyük dev çarkların arasında sıkışan Chaplin çarkın bir parçası konumuna düşmüş görünür. Chaplin’in dişliler ve çarklar tarafından yutularak bunlar arasındaki yolculuğunun fotoğrafı pek çoğumuzun hafızasına kazınmıştır.

Kolektif beyin diye bir şey yoktur. Kolektif düşünce diye bir şey de yoktur. Bir grup insanın vardığı anlaşma, ya bir uzlaşma, ödün verme sürecidir, ya da birçok bireysel düşüncelerin bir ortalamasıdır. İkincil önem taşıyan bir şeydir. Birincil eylem.. yani mantık yürütme süreci... bir tek kişinin tek başına yapması gereken bir şeydir. Yemekleri bir sürü insana paylaştırabiliriz. Ama kolektif bir midede sindiremeyiz. Hiç kimse kendi ciğerlerini, başkasının yerine solumak için kullanamaz. Hiç kimse kendi beynini, başka birinin yerine düşünmek için de kullanamaz. Vücudun ve ruhun bütün işlevleri bireysel ve özeldir. Paylaşılamazlar ve devredilemezler."