Ateşkes Çadırında Silah Sesleri

Emin Gürdamur'un Ateşkes Çadırında Silah Sesleri’ne başlamak üzeresin. Dış dünyanın gürültüsünden uzaklaştığını sanarak kapağı arala. Ancak dikkat et, okumaya hazırlandığın metin uslu bir hikâye değil, kuralları bizzat yazarın koyduğu hırçın bir "Nivola". Okumaya başladığında, hayatın ciddiyetinden kaçıp kitapları kendine "ateşkes çadırı" kılan Aziz'le karşılaşacaksın. Dünyayla uzlaşmamak adına kelimeleri katledip esrarengiz bir Mezarcı'ya gömdüren bir kelime celladı o. Sen satırların arasında güvenle ilerlediğini sanırken o, geçmişteki saplantısına benzeyen kurgusal bir kadını kendi hayaline hapsedip boşluğunu doldurmaya çalışacak. Fakat labirentin merkezine yaklaştığında, kurmaca ile gerçeklik arasındaki ontolojik sınır paramparça olacak. Çünkü Nivola’da karakterler yazarlarına başkaldırırlar. Dördüncü duvar yıkıldığında, kurgusuna esir düşen adamın bizzat yarattığı karakter tarafından boğazlandığına şahit olacaksın. Kâğıtları yırtıp doğrudan dünyana çarpacak o isyan çığlığını duyacaksın: “Aziz diye biri hiç yaşamadı! Dirilerden kaçıp ölülere sığındın!” Karar senin. Ya bu kitabı kapatıp sıkıcı gerçekliğe dön ya da tekinsiz çadıra adım at! Ama unutma, namlunun ucunda bizzat sen varsın!