Yazara Gore Listeleme

Bir bardak suda fırtına değil, isyanlar, ayaklanmalar, savaşlar kopuyor bu kitapta... Dünya tarihine elinizdeki bir bardağın içindeki sıvıya eğilerek bakmak... Bir bardaktan geçen kare yelkenli keşif gemilerini, Afrika içlerinde avlanıp tekneleri ambarlarına doldurulmuş siyahları, köle tüccarlarını, laboratuvarlarına kapanmış simyacıları, ateş pahası çay yüksük büyüklüğündeki fincanlarda içen aristokratları, savaş meydanlarındaki kola albaylarını seyretmek... Tom Standage bu kitapta bunu yapıyor. “Nasıl ki, arkeologlar kullanılan malzemeler temelinde tarihi taş çağı, bronz çağı, demir çağı vb dönemlere ayırıyorlarsa” diyor, “dünya tarihini farklı içkilerin egemen olduğu dönemlere ayırmak da mümkün.” Ve ayırıyor da: bira çağı, şarap çağı, damıtık içkiler çağı, kahve çağı, çay çağı, kola çağı. Elinizdeki bardağın –ya da kadehin– içindeki sıvı yukarıdakilerden hangisi olursa olsun bu kitabı okuduktan sonra ona bir daha eskisi gibi bakamayacaksınız.

Bir hidrojen biyografisi sayılabilecek bu kitapta John Rigden bize, evrende en bol miktarda bulunan bu tekil atomun, temel parçacıkları içeren en küçük ölçekten en büyüğüne, evrenin tümüne kadar maddesel dünyayı kavramamıza ve birleştirmemize nasıl yardım ettiğini gösteriyor. Bu kitap, on dokuzuncu yüzyılın ortalarında atomun temel taşlarının tanımlanmasına yönelik ilk girişimlerden, bundan birkaç yıl önce Bose-Einstein yoğuşmasının keşfine kadar, yüz yıldan fazla bir süreye yayılmış şaşırtıcı keşiflerin ve elde edilen sonuçların bir hikâyesi. Kitap, bilginin öncülüğünü zorlayan fizikçilerin zekice tasarladıkları deneyler ve bakış açılarına yönelik cesurca ifade edilmiş ayrıntılarla dolu. Rigden’in hidrojenle ilgili bu şiirsel anlatımı, bir yandan fiziğin gerçekte nasıl geliştiği hakkında zihinlerde bir resim oluştururken, diğer yandan da yepyeni ve ufuk açıcı bir alternatif teşkil ediyor.” -Lawrence M. Krauss, New York Times Book Review “Harika hikâyelerin muhteşem bir anlatımı… Rigden, fizikçilerin gözdesi olan atomik bir cevhere atfen yazdığı dokunaklı aşk mektuplarıyla, bilim insanlarına önemli bir hizmet sunuyor.” -Graham Farmelo, New Scientist “Rigden… genel okuyucu için anlaşılır, sempatik bir kitap ortaya çıkartmak yönünde müthiş bir mücadeleyi göze almış görünüyor… Yazar bu kitabıyla, daha yaygın bir okur kitlesine hidrojenin zengin hikâyesini tanıtmak yönünde takdiri hak ediyor.” -Peter Pesic, American Scientist

19. yüzyıl Rus edebiyatının en ünlü hiciv yazarlarından olan Mihail Saltıkov-Şçedrin’in 1869’da yayınladığı roman, muazzam bir kargaşa içindeki “Ahmakiye”yi anlatıyor. Başlarına yönetici olarak en az kendileri kadar ahmak bir yönetici arayan Ahmakiyelilerin yaşadığı fantastik şehir, aslında Rus İmparatorluğu’nun bir karikatürüdür; metin bunun da ötesinde, yöneten ve yönetilenlerin zaaflarının ele alındığı, tüm toplumları ilgilendiren evrensel bir eleştiridir. Çarlık despotizminin ağır sansür koşulları altında yazan Saltıkov-Şçedrin, romanını semboller, müthiş alegoriler ve fantastik karakterler üzerine kurmuş; kullandığı dille hiciv sanatının en üst düzey örneklerinden birini vermiştir. “Türkiye’ye de gelmiş ve konuğum olmuş bulunan Nikolayev hem gülmece üzerine çalışıyor, hem de Şçedrin uzmanı… Moskova’da evine yemeğe gittiğimde, bana Şçedrin üzerine Rusça bir incelemesini imzalayıp vermişti. Bu incelemenin İngilizcesi de var, bir İngiliz çevirmiş. Nikolayev Şçedrin’in en iyi romanının Aptallar Köyü olduğunu söylemişti. Bu kez Moskova’ya gidişimde Aptallar Köyü’nü arayıp buldum. Çok zor bulunan kitaplardan... AZİZ NESİN “Şçedrin’in hicvi büyük önem taşır. Şçedrin, hem doğruluğu ile hem de peygamberlere has bir önsezisi ile (ki bu önsezi Rus toplumu için oldukça gereklidir) edebi yolunda ilerliyor. Bu öngörüyü açıklamak gerekirse; Şçedrin zamanının kültür toplumunun temsilcilerinin düşünce tarzını çok iyi idrak etmiştir, çünkü bu düşünce tarzı Şçedrin’in gözlerinin önünde oluşmuştur. O, ayrıca yetenekli, dürüst ve sert bir kişiliğe sahiptir, hiçbir zaman gerçekler karşısında susmaz, o gerçekler üzüntü veriyor olsa bile…” MAKSİM GORKİ

Günün nasıl geçtiğini hatırlamadan uykuya daldığınız oldu mu? Günün yirmi dört saati, herkes için aynı yerden ve eşit başlar; ne eksik verilir ne fazla. Genişlemez, daralmaz; yalnızca nasıl karşılandığına göre anlam kazanır. Zaman, gündelik hayatın akışında çoğu kez kendi kendine şekillenir. Çalışma anları, yolculuklar, kısa duraklamalar ve sessiz boşluklar birbirine karışır. Arnold Bennett, bu akışı yeniden fark etmeye; okuru günün içindeki görünmez eşikleri ve kritik anları ayırt etmeye davet eder. Zaman, tutulacak bir şey değil; üstünde izler bıraktığımız, anılar biriktirdiğimiz ve yaşam inşa ettiğimiz bir zemindir. Onunla uyum yakalandığımızda, en sıradan anlar bile derinlik kazanmaya başlar. Düşünmeye ayrılan birkaç dakika herhangi bir rutinden daha geniş bir hareket alanı açar. Herkesin günlük yaşam akışına netlik, anlam ve farkındalık kazandırmayı amaçlayan Bir Günde 24 Saat Nasıl Yaşanır?, her şeyi yerli yerine koymanın taktiklerini anlatır.