Yazara Gore Listeleme

“Tutuklanabilirim, yargılanabilirim ve hapse atılabilirim ama asla sessiz kalmayacağım; otoriteye asla razı olmayacak ve boyun eğmeyeceğim. Şu an burada bu sisteme savaş ilan ediyorum.”

Rakip olmakla lanetlenmiş iki kadın… Birinin zaferi diğerinin felaketi olacaktı. On altı yaşındaki Mina annesizdi, büyücü babası gaddardı ve sessiz kalbi hiç kimse için sevgiyle atmamıştı. Gerçi hiçbir zaman atmamıştı ama Mina bunun normal olduğunu düşünmüştü. Babasının kalbini çıkardığını ve yerine camdan bir kalp koyduğunu hiç tahmin etmemişti. Whitespring şatosuna adım atıp kralını ilk kez gördüğü anda Mina bir plan yaptı. Güzelliğiyle kralın kalbini kazanacak, kraliçe olacak ve sonunda aşkın nasıl bir his olduğunu öğrenecekti. Fakat tek sorun, üvey anne olmak zorunda kalacak olmasıydı. On beş yaşındaki Lynet, tıpkı ölmüş annesine benziyordu ve bir gün bunun nedenini keşfetti. Babasının emriyle bir sihirbaz onu ölü kraliçenin suretinde kardan yaratmıştı. Ama ölü kraliçenin suretinden yaratılmasına rağmen, Lynet sert ve muhteşem üvey annesi Mina gibi olmayı tercih ederdi. Babası, Mina'yı yerinden ederek Lynet’i Güney topraklarının kraliçesi yaptığında ise dileği yerine getirilmiş oldu. Şimdi Mina, Lynet'e gözlerinde nefret gibi bir şeyle bakmaya başlamıştı. Artık Lynet ne yapacağına karar vermeliydi, - ve kim olacağına - ya tanıdığı tek anneyi geri kazanacak… ya da onu sonsuza dek kaybedecekti.

Sevgili günlüğüm, Dün okula müfettiş geldi. Sınıfa girer girmez hepimiz ayağa kalktık. Öğretmenimiz ona bizim iyi çocuklar olduğumuzu söyledi. Ama müfettiş'in yüzü çok asıktı. Sınıfın ortasında durup ellerini arkasına kavuşturdu ve gürleyen bir sesle sordu: "Kimsiniz siz, nesiniz?" Hiçbirimiz yerimizden kımıldayamadık. Donduk kaldık öyle. Bir daha sordu aynı soruyu. Hiç kimseden bir cevap çıkmadı. Çetin Bey'in kitap tutan eli titremeye başlamıştı. O zaman gitti Vasilis'e sordu: "Nesin sen?" Vasilis kıpkırmızı oldu. "Çocuk," dedi kekeleyerek. Sonra bana sordu. O zaman birden bir fikir geldi aklıma... Türkiyeli Rum bir ailenin İstanbul'dan İmroz'a, 50'li yıllardan 70'li yıllara uzanan hikâyesi. Çoğu mensubu göç ederek aramızdan ayrılan bir cemaatin gündelik hallerini, muhabbetlerini, eğlencelerini, kaygılarını, oyunlarını, tabularını, özlemlerini anlatıyor Rea Stathopulu, yer yer on yaşlarında matrak bir kız çocuğunun günlüklerinden, yer yer yetişkinlerin dünyası içinden. Uluslararası politikadaki en ufak bir çalkantının özel hayatlarda birebir karşılık bulduğu, siyasi süreçlerin insanın mahremiyetine karıştığı bir tarih ve coğrafya. Bir yandan da, o hayli tanıdık aile, komşu, mahalle dengelerinin kâh ıstıraplı kâh esprili incelikleri.

Bazı hikâyeler, bir başlangıcın değil bir sonun eşiğinde doğar. Bu hikâye, sadece Elif’in, Yiğit’in, Alya’nın, Emilia’nın değil... Bir gün hayatın tam ortasında savrulmuş, düşüp kalkmış ama asla pes etmemiş herkesin sessiz hikâyesidir. Çünkü gerçek iyileşmeler sessiz olur. Bu romanı, hayatın ne kadar kırılgan ama aynı zamanda ne kadar güçlü olabileceğini hatırlatmak için yazdım. Umarım her düştüğünüzde, her kaybolduğunuzda, içinizden bir ses size şöyle fısıldar: “Bazen kaybolduğunu sandığın yer, aslında yolun başladığı yerdir.” Hikâyeler bitmez. Biz sadece bir sayfayı kapatır, diğerine geçeriz. Kalbinize, hayallerinize ve tüm yeni başlangıçlarınıza sonsuz bir inançla... Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, " Gurbetçi Elif " ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.